Uzasadnienie
Skarżąca wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym, na urzędowym formularzu PPF, oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymując się z wynagrodzenia na pracę, w wysokości 2 060 zł miesięcznie netto (taka kwota została podana w poz. 10 formularza PPF). Mieszka w mieszkaniu użyczonym jej przez córkę, nie posiada też żadnego wartościowego majątku. Należący do niej samochód osobowy został zajęty w prowadzonym wobec niej postępowaniu egzekucyjnym, podobnie jak wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku dochodowego za lata ubiegłe.
Przedstawiając strukturę ponoszonych wydatków skarżąca wskazała następujące pozycje: koszty zakupu żywności i zaspokojenia innych potrzeb bytowych – 800 zł miesięcznie, czynsz za mieszkanie – 500 zł miesięcznie, usługi komunalne – 38,66 zł miesięcznie, energia elektryczna – 94,30 zł miesięcznie, opłaty abonamentowe – 54,99 zł miesięcznie. Skarżąca zaznaczyła jednak, że czynsz i należności za energię elektryczną opłaca jej córka.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że sytuacja materialna skarżącej nie uprawnia do stwierdzenia, że nie jest ona w stanie partycypować, chociażby w minimalnym stopniu, w kosztach sądowych, jakie wiążą się z niniejszą sprawą oraz innymi sprawami z jej udziałem, zawisłymi przed tut. Sądem. Osiąga ona bowiem wprawdzie niezbyt wysokie dochody, jednakże obciążające ją wydatki bytowe nie pochłaniają całości tych środków. Zauważyć też należy, że spora część wydatków skarżącej opłaca, zgodnie z oświadczeniem, jej córka, do której należy mieszkanie, a w którym skarżąca zamieszkuje. W tej sytuacji stwierdzić należy, że skarżąca dysponuje pewnymi rezerwami, z których może, przynajmniej w części, sfinansować koszty sądowe, zwolnienia od których się domaga.
Niezależenie od powyższego nie sposób pominąć faktu, że skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisów od skarg w sześciu sprawach, których suma przekracza 5 000 zł. Sfinansowanie tego rodzaju wydatku, w zasadzie jednorazowo, musiałoby się wiązać z pozbawieniem jej środków koniecznego utrzymania. Z tego więc względu zwolniono ją od uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, za wyjątkiem kwoty 200 zł (z tytułu wpisu od skargi), której uiszczenie leży w granicach jej możliwości płatniczych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.