Uzasadnienie
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 20 czerwca 2016 r., sygn. I SA/Rz 22/16, odmówił zmiany postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 lutego 2016 r., sygn. I SA/Rz 22/16, odmawiającego przyznania skarżącemu prawa pomocy. Referendarz nie uwzględnił wniosku skarżącego, ponieważ stwierdził, że ten, występując o zmianę postanowienia odmawiającego mu przyznania prawa pomocy, w istocie złożył oświadczenie o identycznej treści jak uprzednio. Oświadczenie to ponownie więc było niejasne i wybiórcze, a ponadto skarżący nie uzupełnił braków, wytkniętych mu treści postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy (nie przedłożył kopii deklaracji VAT, składanych przez kierowaną przez niego spółkę) oraz w postanowieniu Sądu, utrzymującego w mocy to orzeczenie. W tej sytuacji brak było podstaw do stwierdzenia zmiany okoliczności, istniejących w momencie wydania postanowienia z 29 lutego 2016 r.
Wnosząc sprzeciw od postanowienia z 20 czerwca 2016 r. skarżący podkreślił, że wszelkie wątpliwości w sprawie, wyjaśnił w sprzeciwie od postanowienia z 29 lutego 2016 r. Odnosząc się do swoich możliwości zarobkowych, jako osoby sprawująca funkcje menedżerskie w sp. z o.o., wskazanych przez referendarza jako jeden z powodów odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy, skarżący wyjaśnił, że okoliczność ta jest bez znaczenia, gdyż wszystko to co zarobiłby ponad kwotę minimalnego wynagrodzenia, zadeklarowanego jako dochód, zostałoby zajęte przez komornika.
Oprócz tego, we wniosku zwrócono uwagę, że skarżący nie jest już przedsiębiorcą, nie powinien być więc traktowany jako profesjonalny uczestnik obrotu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718,zwanej dalej P.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W myśl natomiast art. 260 § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Skarżący kwestionując zasadność odmowy zmiany postanowienia odmawiającego przyznania mu prawa pomocy ograniczył się w zasadzie do potwierdzenia faktów wskazanych we wcześniejszych oświadczeniach, które były przedmiotem oceny referendarza i Sądu. Oprócz tego dodał jedynie, że wszelkie zarobki uzyskane przez niego ponad kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę zostałyby zajęte w postępowaniu egzekucyjnym. Potwierdził on więc w istocie fakt, zauważony przez referendarza, że takie dodatkowe możliwości zarobkowe posiada. W tym stanie rzeczy, rozpoznając wniosek skarżącego o zmianę postanowienia odmawiającego mu prawa pomocy, brak było podstaw do przyjęcia, że nastąpiła zmiana okoliczności sprawy, o której mowa w art. 165 P.p.s.a. Zasadnie więc odmówiono uwzględnienia wniosku skarżącego.
Odnosząc się do stwierdzeń zawartych w sprzeciwie, co do konieczności zwrócenia się przez referendarza do skarżącego o wyjaśnienie wszelkich wątpliwości i uzupełnienie braków stwierdzić należy, że strona występując o zmianę prawomocnego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy sama winna wskazać wszelkie okoliczności uzasadniające tę zmianę. Sąd, czy też rozpoznający wniosek referendarz, nie mają obowiązku poszukiwania przesłanek, uzasadniających taką zmianę. Ciężar wykazania przemawiających za tym zdarzeń spoczywa bowiem w całości na wnioskodawcy, który wywodzi z nich korzystne dla siebie skutki prawne.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art.260 § 1 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.