Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia (...) marca 2005r. (nr...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 220 § 1 i art. 223 § 2 pkt 1 w zw. z art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005r. nr 8, poz.
- 60) – stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania przez A.G. od decyzji Wójta Gminy W. z (...) grudnia 2004r. (nr...) w sprawie:
- 1) uchylenia w całości własnej decyzji z dnia (...).02.2000r. Nr (...) w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego oraz decyzji z dnia (...).11.2000r. Nr (...) w sprawie zmiany wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2000r. w kwocie 2.578,80zł
- 2) dokonania wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2000r. w ogólnej kwocie 6100,00 złotych dokonania przepisu kwoty 3.521,20 złotych płatnego w ciągu 14 dni od otrzymania decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, iż decyzja organu I instancji adresowana do A.G. została doręczona przy wykorzystaniu doręczenia zastępczego w dniu 22 grudnia 2004r. tj. w dacie odebrania decyzji przez siostrę adresatki – E.P. Od tego też dnia biegnie termin do wniesienia odwołania, który – zgodnie z art. 223 § 1 pkt 2 o.p. – upłynął w dniu 5 stycznia 2005r.
Tymczasem podatniczka wniosła odwołanie – za pośrednictwem poczty – w dniu 6 stycznia 2005r. a więc 1 dzień po upływie ustawowego terminu do wniesienia odwołania. Wnosząc odwołanie podatniczka nie wystąpiła z wniesieniem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W związku z powyższym organ odwoławczy na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca A.G. wniosła o uchylenie powyższego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy W. z (...) grudnia 2004r. (nr...). W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że jej siostra E.P. zamieszkuje pod innym niż ona adresem, a mianowicie w K. Gmina W. Na dowód powyższego dołączyła zaświadczenie o zameldowaniu. W tej sytuacji przy doręczeniu decyzji I instancji nie został spełniony żaden z warunków doręczenia, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 o.p., tj. siostra nie zamieszkuje z nią, a zatem nie jest osobą, o której mowa w art. 148 o.p., nie odebrała też korespondencji w miejscu zamieszkania skarżącej. Doręczyciel wiedząc, że są siostrami doręczył jej korespondencję w urzędzie pocztowym, a ta z kolei przekazała korespondencję adresatce w trakcie Świąt Bożego Narodzenia, informując ją jednocześnie, że otrzymała przesyłkę w dniu 23 grudnia 2004r.
Skarżąca zaufała powyższej informacji i wniosła odwołanie w terminie liczonym od dnia, który jej wskazała siostra. Dlatego też – jej zdaniem – nie może ponosić skutków wadliwości doręczenia jej korespondencji i równocześnie skarżąca wiosła, przy dokonywaniu – jak stwierdziła – pierwszej czynności prawnej jaka nastąpiła po uzyskaniu wiedzy o uchybieniu terminowi o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z powodów przytoczonych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i dodał, iż E.P. wielokrotnie odbierała korespondencję kierowaną do skarżącej na adres jej zamieszkania tj. S., ul. P. 6 jako "dorosły domownik" i faktu tego skarżąca nie kwestionowała w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji, jak i przez organ odwoławczy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a kwestią sporną między stronami jest prawidłowość doręczenia decyzji Wójta Gminy W. z dnia (...) grudnia 2004r. (nr...). W ocenie SKO miało miejsce doręczenie zastępcze i było ono skuteczne. Odbioru decyzji dokonała w dniu (...) grudnia 2004r. E.P. – siostra podatniczki. Skarżąca kwestionuje powyższe stanowisko zarzucając, iż siostra E.P. "nie zamieszkuje z nią, ani nie jest osobą, o której mowa w § 2 art. 148 Ordynacji podatkowej, jak również nie odebrała korespondencji w miejscu zamieszkania skarżącej".
Doręczenie zastępcze polega na dostarczeniu pisma do rąk osoby innej niż adresat i zastosowanie może mieć zarówno w przypadku nieobecności adresata pisma w domu, jak i odbioru pisma z urzędu pocztowego oddawczego. Osobą taką może być – stosownie do treści art. 149 Ordynacji podatkowej – m.in. pełnoletni domownik, gdy potwierdzi odbiór pisma i zobowiąże się do oddania pisma adresatowi, którego aktualnie nie ma w domu.
Na "potwierdzeniu odbioru" – strona pierwsza (k.70) odbiór decyzji z dnia (...) grudnia 2004r. (nr...) potwierdziła E.P. posługująca się pieczątką Przedsiębiorstwo S. Spółka z o.o. (dalsza część odcisku pieczątki nieczytelna). W dalszej części potwierdzenia odbioru – strona druga – zakreślono pkt 1 lit. c, co oznacza, iż pismo doręczono z powodu nieobecności adresata – "dorosłemu domownikowi" i dopiero E.P. – siostrze. Równocześnie w pkt 2 uzupełniono ppkt c "w Urzędzie Pocztowym w S." oraz podkreślono "o czym umieszczono zawiadomienie na drzwiach mieszkania adresata". Poniżej odciśnięto pieczątkę i potwierdzono podpisem doręczyciela, iż w dniu 21 grudniu 2004r. nie zostano adresata w domu.
Z powyższych ustaleń wynika, iż w dniu 21 grudnia 2004r. nie zastano adresatki w domu, w związku z czy pismo pozostawiono w Urzędzie Pocztowym w S. Odbiór tego pisma w dniu następnym tj. 22 grudnia 2004r., a zatem w Urzędzie Pocztowym w S. potwierdziła jej siostra E.P.. Doręczenie takie tj. doręczenie zastępcze dokonane w urzędzie pocztowym oddawczym mogłoby być skuteczne, gdyby E.P. była pełnoletnim domownikiem podatniczki, a zatem gdyby z nią zamieszkiwała w tym samym mieszkaniu i prowadziła wspólne gospodarstwo domowe i oczywiście zobowiązała się oddać pismo adresatce. Okoliczności tych nie można jednak wyjaśnić w oparciu o akta sprawy, a co więcej z przedłożonego wraz ze skargą "poświadczenia zameldowania" wydanego w dniu 14 kwietnia 2005r. przez Urząd Gminy w W. wynika, że E.P. zamieszkuje w K. od dnia 5 maja 1992r.
Przesłanki doręczenia zastępczego – o których mowa w art. 149 Ordynacji podatkowej – musza być starannie orzeczone, a w przypadkach wątpliwych winny być stwierdzone w postępowaniu dowodowym z wykorzystaniem wszystkich dostępnych środków dowodowych.
Wobec braku w aktach sprawy dowodu na to, iż doręczenie zastępcze było skuteczne Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) uchylił zaskarżone postanowienie w celu wyjaśnienia powyższych kwestii.