Uzasadnienie
Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o ustanowienie adwokata. W złożonym na urzędowym formularzu wniosku z dnia 12 marca 2008r. podał, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Źródłem jego utrzymania jest renta w wysokości 513,03zł (brutto) miesięcznie. Żona skarżącego nie uzyskuje żadnych dochodów. Ponadto skarżący wskazał, iż nie posiada żadnych cennych przedmiotów ani oszczędności. Mieszka w mieszkaniu które stanowi własność jego matki.
Pismem z dnia 18 marca 2008r. wezwano wnioskodawcę do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podanie wysokości kwot otrzymanych z jakiegokolwiek tytułu od organów podatkowych w związku z prowadzonymi przez te organy postępowaniami z udziałem skarżącego w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania - pod rygorem oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 marca 2008r. i pomimo upływu zakreślonego terminu wniosek nie został uzupełniony o powyższe dane.
Ustanowienie zawodowego pełnomocnika wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, które zgodnie z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - określanej dalej jako p.p.s.a. - obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym - zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. - może być przyznane, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w przywoływanym przepisie, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Z powyższego przepisu bezsprzecznie wynika, że ciężar dowodu powyższych okoliczności spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy. Świadczy o tym użycie w przepisie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zwrotu "gdy wykaże". Do Sądu kierującego się wskazaniami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy należy natomiast ocena, czy takie okoliczności zachodzą. Co za tym idzie, Sąd jest władny wniosek strony uwzględnić jedynie wówczas, gdy ta samodzielnie udowodni, że spełnia przesłanki z przytoczonego przepisu. W każdym odmiennym wypadku, tj. w sytuacji, gdy z oświadczenia strony wynika, że jest w stanie ponieść koszty, ale także, gdy z niego nie wynika, że nie jest w stanie, Sąd musi wniosek oddalić. Druga z przytoczonych sytuacji może mieć miejsce na przykład wtedy, gdy oświadczenie zawiera sprzeczne informacje, nielogiczne wnioski, bądź też gdy mimo wezwania Sądu strona wniosku nie uzupełniła.
W niniejszej sprawie skarżący był wzywany do uzupełnienia wniosku i pomimo wezwania Sądu, nie uzupełnił złożonego wniosku o wskazane w wezwaniu z dnia 18 marca 2008r. dane. Taką postawę skarżącego należało ocenić negatywnie i nie mogła ona nie wpłynąć na zapadłe obecnie rozstrzygnięcie.
Mając na uwadze te okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że skarżący nie wykazał dostatecznie zasadności swego wniosku o przyznanie mu prawa pomocy.
Z przedstawionych powodów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.