Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2011 r., Nr [...] w sprawie odmowy Cz. T. umorzenia zaległości w podatku rolnym za I, II i III ratę 2010 r. w kwocie 107,00 zł. Powyższa decyzja została doręczona organowi I instancji oraz Cz. T. z pouczeniem o prawie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
Skargę na powyższą decyzję złożył Cz. T. oraz R. Cz. – K.. Skarga Cz. T. została odrzucona z uwagi na nieuiszczenie wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z unormowaniem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Analiza treści unormowania powyższego przepisu wskazuje, iż o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, która można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialno – prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Istnienia interesu prawnego należy zawsze poszukiwać w prawie materialnym, którego konkretna norma nabiera cech uprawnień lub obowiązków strony, przy rozstrzyganiu sprawy indywidualnej.
Przekładając powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy stwierdzić należy, że R. Cz. – K. nie posiadała interesu prawnego w zaskarżeniu wskazanej na wstępie decyzji. Stroną postępowania administracyjnego był Cz. T. zaś materialno – prawną podstawą wydania decyzji art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej. Konkretyzacja wskazanej normy prawnej polegająca w tym przypadku na odmowie przyznania uprawnienia w postaci ulgi podatkowej dokonywana była wyłącznie w stosunku do Cz. T. i przedstawionych przez niego okoliczności. Powiązanie zatem wskazanej wyżej normy prawnej z sytuacją Cz. T. doprowadziło do powstania po jego stronie interesu prawnego chronionego również na gruncie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z ochrony tej nie może zatem skorzystać żadna inna osoba w tym również R. Cz. – K., która obok Cz. T. podpisała się na skardze.
Na podstawie skargi można wywieść, że wyżej wymieniona jest siostrą Cz. T., która wraz z nim nabyła w drodze dziedziczenia nieruchomości po zmarłych rodzicach, od których wraz z bratem płaci podatek, w czym ewentualnie mogłaby upatrywać swój interes do zaskarżenia decyzji, jednak mógłby to być co najwyżej interes faktyczny, którego ochrony nie można domagać się przez wniesienie skargi do sądu administracyjnego.
. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.