Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia "A" sp. z o.o. sp. k., z siedzibą w [...] – zwanej dalej skarżącą lub spółką, od postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...], z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu spółce nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad należnym, za maj 2020 r., w wysokości 110 000 zł, do dnia 30 października 2020 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W stanie faktycznym sprawy spółka 19 czerwca 2020 r., złożyła deklarację na podatek od towarów i usług za maj 2019 r., wykazując nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, w wysokości 110 000 zł. Ustawowy termin zwrotu spółce nadwyżki podatku upływał z dniem 18 sierpnia 2020 r.
Przed upływem sześćdziesięciodniowego terminu przewidzianego na dokonanie zwrotu nadwyżki podatku (art. 87 ust. 2 ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106 z późn. zm., zwanej dalej ustawa o VAT) Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] podjął czynności sprawdzające, mające na celu zweryfikowanie zasadności zwrotu podatku. W toku tych czynności w ramach których organ przeanalizował informacje wynikające z jednolitych plików kontrolnych. Na tej podstawie stwierdził, że po stronie sprzedażowej skarżąca ewidencjonowała wyłącznie czynności o charakterze eksportowym, opodatkowane według stawki wynoszącej 0 %, jednakże do wszystkich faktur eksportowych skarżąca posiada potwierdzenie wywozu, wystawione przez oddziały celne w województwach: podkarpackim i lubelskim.
Natomiast jeżeli chodzi o podatek naliczony, to w tym zakresie jej sferę rozliczeń cechuje znaczny udział transakcji z podmiotem powiązanym – "B" sp. z o.o. sp. k.(NIP [...], zwanej dalej: głównym dostawcą) (NIP skarżącej to [...]).
Jeżeli chodzi zaś o innych dostawców skarżącej, to wszyscy byli czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług, nie są także podmiotami nowopowstałymi.
W związku z powyższym organ I instancji zaznaczył, że na etapie prowadzonego przez niego postępowania, w dalszym ciągu prowadzone będą intensywne działania weryfikacyjne, które przy wykorzystaniu prawem przewidzianych środków dowodowych, w ramach właściwych procedur, skupiać się będą na ustaleniu stanu faktycznego oraz sprawdzeniu zgodności deklarowanych rozliczeń z rzeczywistym przebiegiem transakcji gospodarczych. Służyć one będą sprawdzeniu zgodności deklarowanych rozliczeń, z faktycznym przebiegiem transakcji gospodarczych.
W związku z powyższym organ przedłużył termin zwrotu spółce nadwyżki podatku za maj, do dnia 30 października 2020 r.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], po rozpatrzeniu zażalenia spółki na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...], postanowieniem z [...] listopada 2020 r., utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu swojego zażalenia organ odwoławczy odnosząc się do potrzeby weryfikacji rozliczeń podatnika, powołując się na art. 87 ust. 2 b ustawy o VAT zaznaczył, że może ona obejmować sprawdzenie rozliczenia podatnika, rozliczeń innych podmiotów biorących udział w obrocie towarami lub usługami, będącymi przedmiotem rozliczenia podatnika, oraz sprawdzenie zgodności tych rozliczeń z faktycznym przebiegiem transakcji. Dodał przy tym, że zamieszczenie w omawianym przepisie zwrotu "może" świadczy o działaniu organu w granicach uznania administracyjnego, które jest ograniczone jedynie stwierdzeniem potrzeby weryfikacji zasadności zwrotu.
Skorzystanie z możliwości przedłużenia zwrotu nadwyżki podatku uzależnione jest od uprzedniego podjęcia przez organ, w ustawowym terminie do zwrotu nadwyżki podatku, czynności zmierzających do skontrolowania jego zasadności.
Analizując zasadność przedłużenia terminu zwrotu spółce nadwyżki podatku organ II instancji stwierdził, że została ona założona 17 stycznia 2020 r., wskazując jako miejsce swojej siedziby adres wirtualnego biura. Ze swoim głównym dostawcą jest ona powiązana przez osobę B.K. – prezesa "A" sp. z o.o., który jest komplementariuszem skarżącej, jak i jej głównego dostawcy. Wartość nabyć skarżącej od głównego dostawcy wyniosła, w okresie od kwietnia do czerwca 2020 r. 549 476 zł.
Główny dostawca skarżącej, do kwietnia 2020 r., dokonywał głównie eksportu towarów, natomiast od maja w strukturze jego czynności opodatkowanych dominowały dostawy krajowe, w głównej mierze na rzecz skarżącej.
Jednym z dostawców obu podmiotów, tj. skarżącej i jej głównego dostawcy był ten sam ich kontrahent – "C" sp. z o.o.
Charakteryzując cechy prowadzonej przez skarżącą działalności Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wskazał takie jej okoliczności jak:
- - krótki okres prowadzenia działalności gospodarczej,
- - działanie w branży o podwyższonym ryzyku (handel elektroniką i sprzętem AGD),
- - brak związku spółki z miejscem jej siedziby,
- - nieposiadanie zaplecza: materiałowego technicznego i personalnego, niezbędnego do prowadzenia działalności,
- - niski kapitał zakładowy.
Organ II instancji zwrócił też uwagę na to, że Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] prowadzi wobec głównego dostawcy skarżącej kontrole celno-skarbowe, dotyczące marca, czerwca, września i października 2019 r. Dlatego też, pismem z 10 sierpnia 2020 r. wystąpił do tego organu o przekazanie informacji związanych z ustaleniami prowadzonej kontroli. W odpowiedzi z 13 sierpnia 2020 r. otrzymał informację, że prowadzone czynności są w toku, w ramach których (w odniesieniu do podatku naliczonego) zwrócono się o dodatkowe informacje do innych urzędów celno-skarbowych.
Ponadto z pisma Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z 25 września 2020 r. wynika, iż wystosował on wnioski do innych organów o przeprowadzenie kontroli kontrahentów głównego dostawcy spółki. Czynności te dotyczą podmiotów, które w znacznej części (poza jednym) należały także do grona bezpośrednich kontrahentów (dostawców) skarżącej.
Na podstawie przesłanej dokumentacji z przeprowadzonych czynności sprawdzających (organ otrzymał informacje dotyczące 4 z 6 podmiotów, które dostarczały towary głównemu dostawcy skarżącej) wynika, że nie stwierdzono w tym wypadku fikcyjności transakcji.
Główny dostawca skarżącej posiada magazyn, trzy samochody ciężarowe, a w okresie w których współpracował ze skarżącą, zatrudniał 12 pracowników.
Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] stwierdził, że na obecnym etapie kontroli nie jest możliwe wskazanie czy i w jakim zakresie rozliczanie przez głównego dostawcę podatku od towarów i usług od transakcji Tax Free, budzi wątpliwości. Dodał ponadto, iż prowadzona jest analiza wystawionych dokumentów Tax Free, w konfrontacji z danymi w systemie "Zwrot VAT dla podróżnych" – Rejestr R-30.
Zdaniem organu II instancji powyższe okoliczności w sposób dostateczny uzasadniają potrzebę prowadzenia dalszej weryfikacji rozliczenia przez skarżącą podatku od towarów i usług za maj 2020 r. Skarżąca bowiem, będąc podmiotem powiązanym ze swoim głównym dostawcą, niejako wchodzi w jego miejsce w łańcuchu dostaw, co nie jest sytuacją typową.
Podkreślając potrzebę prowadzenia dalszej weryfikacji rozliczeń spółki, organ zaznaczył, że na tym etapie postepowania nie przesądza on samej zasadności zwrotu skarżącej podatku, ale wskazuje na potrzebę dalszego badania tej kwestii. Dodał też, iż w sytuacji, w której okaże się, że przedłużenie to było niezasadne, skarżąca uzyska stosowną rekompensatę.
Skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...] listopada 2020 r. wniosła spółka, domagając się jego uchylenia, a także uchylenia poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 87 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 274 b Ordynacji (ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa -t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm., zwanej dalej Ordynacją), poprzez pozbawienie jej prawa do otrzymania zwrotu kwoty nadwyżki podatku, poprzez bezpodstawne i uciążliwe przedłużanie terminu zwrotu podatku,
- 2) art. 87 ust. 2 ustawy o VAT poprzez bezpodstawne przyjęcie, że podane przez organ okoliczności były wystarczającą przesłanką do wydania postanowienia o zasadności przedłużenia terminu zwrotu podatku, do czasu zakończenia czynności sprawdzających, pomimo braku wskazania przez organ konkretnych, dostatecznych i istotnych wątpliwości oraz spowodowania w ten sposób realnego niebezpieczeństwa utraty płynności finansowej przez skarżącą.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że w toku całej swojej działalności skarżąca była wielokrotnie kontrolowana przez różnorakie organy skarbowe i za każdym razem przeprowadzane u niej kontrole nie stwierdzały nieprawidłowości. Oprócz tego, w ciągu ostatnich lat, żaden z jej dostawców nie brał udziału w wyłudzaniu podatku od towarów i usług, a 90 % jej zakupów pochodziło od autoryzowanych dystrybutorów, którzy w całości otrzymywali towary z fabryk.
Skoro zaś organ stwierdził, że zwrot skarżącej podatku jest związany jedynie z działalnością części jej dostawców, to powinien dokonać zwrotu w pozostałym, niespornym zakresie. Organ odmówił jednak zwrotu nawet części podatku.
Zdaniem skarżącej, organ całkowicie lekceważy jej interesy, opóźniając zwrot podatku. Jednocześnie nie wskazuje konkretnych powodów, które powodują konieczność dalszej weryfikacji jej rozliczeń. Wszystko to dzieje się w warunkach, w których przedłużanie zwrotu nadwyżki podatku winno być wyjątkiem, a poza tym korzystający z tego uprawnienia organ winien w sposób jasny i pełny uzasadnić swoje stanowisko. W niniejszym przypadku nie sposób stwierdzić, aby zaskarżone postanowienie czyniło zadość tym wymaganiom.
W dalszej części uzasadnienia skarżąca podkreśliła swoje trudne położenie, będące konsekwencją przedłużenia terminu zwrotu podatków i ograniczeń związanych ze zwalczaniem pandemii.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Natomiast w myśl art. 87 ust. 2 ustawy VAT, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika (...). Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. W przypadkach wskazanych w art. 87 ust. 6 i 6a ustawy o VAT, termin zwrotu różnicy podatku, o której mowa art. 87 ust. 2 tej ustawy, wynosi 25 dni.
Istotnym uzupełnienie przytoczonej wyżej regulacji jest art. 87 ust. 2 b ustawy o VAT, który stanowi, iż weryfikacja zasadności zwrotu różnicy podatku może obejmować sprawdzenie rozliczenia podatnika, rozliczeń innych podmiotów biorących udział w obrocie towarami lub usługami, będącymi przedmiotem rozliczenia podatnika, oraz sprawdzenie zgodności tych rozliczeń z faktycznym przebiegiem transakcji.
W świetle przytoczonych wyżej przepisów nie ulega wątpliwości, że organy podatkowe są uprawnione do przedłużania ustawowego terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, celem zweryfikowania zasadności zwrotu. Uprawnienie tego rodzaju wynika wprost z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, a wywodzone jest z konieczności urzeczywistnienia zasady neutralności podatku od towarów i usług jako daniny od wartości dodanej, jak również konieczności zapobieżenia nienależnemu odliczaniu kwot podatku naliczonego oraz bezpodstawnym zwrotom nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.
Jak to więc słusznie wyraziły organy obu instancji, rozpatrujące przedmiotową sprawę, z czym zresztą zgodziła się skarżącą, podstawą przedłużenia terminu zwrotu podatku nie jest wykazanie, że zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym jest nienależny, ale wykazanie iż w sprawie zachodzi konieczność dalszej weryfikacji rozliczeń podatnika.
W kwestii stosowania instytucji przedłużenia terminu do zwrotu nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad podatkiem należnym powtórzyć należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z 4 grudnia 2020 r., sygn. I FSK 994/20 – dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl), że dopuszczalność przedłużenia terminu zwrotu podatku nie może być odczytywana jako blankietowe, prewencyjne upoważnienie do opóźniania realizacji praw podatnika. Poza tym NSA stwierdził, iż nie mogą być uznane za okoliczności nakazujące dodatkowe weryfikowanie zasadności zwrotu VAT: niezakończenie prowadzonej weryfikacji w ramach przewidzianego trybu, w tym w ramach kontroli podatkowej, wystąpienie do kontrahenta o potwierdzenie dokonanych transakcji, ani oczekiwanie przez organ podatkowy na odpowiedź obcych organów administracji podatkowych, czy też na wyniki kontroli podatkowych prowadzonych wobec kontrahentów strony. Czynności te mogą co prawda wskazywać na szeroko zakrojone postępowanie wyjaśniające lecz, jako takie, same w sobie nie podważają, ani nie poddają w wątpliwość, zasadności zwrotu VAT.
W tym kontekście, brak wskazania przez organ na konkretne okoliczności faktyczne i powołanie się na przedłużające się czynności weryfikujące (kontrolne) nie spełnia przesłanki z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w zw. z art. 274b § 1 Ordynacji.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że przedłużenie terminu do zwrotu podatku, aby mogło zostać uznane za zgodne z prawem, to po pierwsze postanowienie w tym przedmiocie musi zostać doręczone podatnikowi przed upływem ustawowego terminu tego zwrotu, a pod drugie wskazując na potrzebę dalszej weryfikacji jego rozliczeń skarżącego, w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego, celem zbadania zasadności przysługującego mu zwrotu, organ musi wskazać konkretne okoliczności faktyczne, budzące jego wątpliwości, a także czynności, które w tym zakresie zamierza podjąć.
Zaskarżone postanowienie drugiego z wyżej wymienionych warunków nie spełnia.
I tak zauważyć należy, że prowadzone względem skarżącej postępowanie sprawdzające nie wykazało żadnych nieprawidłowości, w zakresie rozliczania podatku od towarów i usług za maj 2020 r. Sporządzona na okoliczność tych czynności, prowadzonych w okresie od 27 lipca do 10 sierpnia 2020 r., adnotacja zawiera stwierdzenie, że podjęte działania weryfikacyjne, przeprowadzone o szerokie wykorzystanie danych zgromadzonych w systemach informatycznych, nie wskazują na występowanie oczywistych nieprawidłowości. Skarżąca wprawdzie dokonywała eksportu w systemie TAX FREE (wszystkie jej czynności opodatkowane miały taki charakter), jednakże odnośnie wszystkich faktur poosiada potwierdzenia wywozu. W niektórych przypadkach towar został też poddany rewizji.
Jeżeli chodzi o głównego dostawcę spółki, to również w jego przypadku nie stwierdzono nieprawidłowości, gdyż jak wynika z informacji udzielonej przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...], pismem z 25 września 2020 r., nie stwierdzono u niego fikcyjnych transakcji, a ponadto posiadał on odpowiednią infrastrukturę logistyczną, środki transportu, zatrudniał pracowników, umożliwiającą mu prowadzenie działalności. Organ kontroli zaznaczył, że obecnie prowadzi analizę dokumentów wystawionych przez ten podmiot w systemie TAX FREE.
Ze wskazanej wyżej informacji wynika również, że skierowano także wnioski o przeprowadzenie czynności sprawdzających wobec szeregu innych podmiotów. W tym jednak zakresie organ I instancji sam przyznał (adnotacja z czynności sprawdzających skarżącej), że wszystkie te podmioty (również dostawcy skarżącej) były czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług, nie są podmiotami nowopowstałymi.
W świetle więc wyżej przedstawionych okoliczności nie sposób jest dostrzec konkretnych okoliczności faktycznych, które wprost wskazywałyby na istniejące wątpliwości, co do prawidłowości i rzetelności rozliczeń podatkowych skarżącej za maj 2020 r. Wprawdzie organy w tym zakresie wskazały na takie jej cechy spółki jak: krótki okres prowadzenia działalności gospodarczej, działanie w branży o podwyższonym ryzyku (handel elektroniką i sprzętem AGD), brak związku spółki z miejscem jej siedziby, nieposiadanie zaplecza materiałowego, technicznego i personalnego, niezbędnego do prowadzenia działalności, niski kapitał zakładowy, jednakże w świetle rezultatów przeprowadzonych czynności sprawdzających, a także ustaleń dotyczących kontrahentów spółki i potwierdzenia wywozu towarów w systemie TAX FREE, nie sposób jest wywieść, że wskazane wyżej fakty, cechujące się dużym stopniem ogólności, same przez się powodują, że rozliczenie skarżącej podatku od towarów i usług za maj 2020 r. jest wątpliwe.
Okoliczności te, ze swej istoty ogólne i nieodnoszące się bezpośrednio do dokonywanych przez danego podatnika transakcji, wobec niestwierdzenia jakichkolwiek konkretnych nieprawidłowości czy też tego rodzaju wątpliwości, o odpowiednim stopniu prawdopodobieństwa, nie powalają na wywodzenie wniosków o konieczności dalszej weryfikacji rozliczeń spółki.
W tym miejscu należy również zaznaczyć, że z informacji przedstawionych przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] wynika, że wobec dostawców spółki, którzy są również kontrahentami głównego dostawcy skarżącej także wystąpiono o przeprowadzenie czynności sprawdzających. W przypadku zdecydowanej większości z nich również nie stwierdzono nieprawidłowości. Nie sposób jest więc w tej sytuacji zakładać, że nieprawidłowości te zostaną stwierdzone w bliżej nieokreślonej przyszłości w przypadku tych podmiotów, co do których nie uzyskano odpowiedzi, zwłaszcza że mamy do czynienia z podmiotami od dłuższego czasu funkcjonującymi na rynku.
Podobnie argumentem przemawiającym za przedłużeniem skarżącemu terminu zwrotu podatku nie może być to, że weryfikowane są czynności, których przedmiotem jest analiza dokumentów TAX FREE głównego dostawcy. Czynności te dotyczą bowiem eksportu towarów, które nawet nie miały trafić do skarżącej, a więc nie sposób jest stwierdzić, że mogło to mieć wpływ na rozliczenia podatkowe skarżącej. O ile bowiem można byłoby przyjąć, że wpływ na jej rozliczenia miałyby nabycia towarów przez głównego dostawcę, które to towary następnie trafiły do skarżącej, to nie sposób tego powiedzieć o jego czynnościach eksportowych, na które powołuje się wprost Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...].
Tak samo w kwestii pozostałych dostawców, co do których organ I instancji wprost przyznaje, że są dystrybutorami sprzętu i nie są podmiotami nowopowstałymi, samo wystąpienie o przeprowadzenie wobec nich czynności sprawdzających, nie pozwala na przyjęcie, iż z tego już względu rozliczanie podatku przez skarżącą budzi wątpliwości.
Rozstrzygające sprawę organy akcentują potrzebę prowadzenia dalszej weryfikacji zasadności zwrotu skarżącej podatku za maj 2020 r., jednakże poza ogólnikowymi stwierdzeniami w tym zakresie, nie są w stanie wskazań jakichkolwiek konkretnych czynności, które zamierzają w tym kierunku podjąć.
W tej sytuacji argumentacja przytoczona w zaskarżonym postanowieniu nie pozwala na przyjęcie, że przedłużenie terminu zwrotu podatku znajduje uzasadnienie, na gruncie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT.
W przedmiotowej kwestii zaznaczyć należy, że o ile organ II instancji podjął próbę wyjaśnienia potrzeby weryfikacji rozliczeń skarżącej, choć przytoczona przez niego argumentacja jest jako ogólnikowa i oderwana od konkretnych okoliczności niewystarczająca oraz nieprzekonująca, to organ I instancji ograniczył się w tym zakresie do powtórzenie przepisów ustawy o VAT, z których, jego zdaniem, ma wynikać potrzeba przedłużenia terminu zwrotu podatku, a także zdawkowych twierdzeń o zaistnieniu tego rodzaju przesłanek na gruncie niniejszej sprawy. Taki sposób procedowania jest nie do pogodzenia z wymogami, jakie w zakresie uzasadnienia wydawanych rozstrzygnięć kreują przepisy Ordynacji, a także treścią art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, który zawiera umocowanie do przedłużania przez organ terminu zwrotu podatku, w ściśle przewidzianych przypadkach.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że w zaskarżonym postanowieniu nie wykazano zaistnienia, w odniesieniu do skarżącej, przesłanek, od których ustawodawca uzależnia przedłużenie terminu zwrotu podatku.
Wobec tego w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ odniesie się do tych kwestii, w sposób jednoznaczny i konkretny mając na względzie wskazania Sądu, dotyczące istoty tych przesłanek oraz sposobu ich stwierdzenia. W tym względzie weźmie także pod uwagę konieczność odniesienia się do konkretnych zdarzeń, w świetle których dalsza weryfikacja rozliczeń może okazać się niezbędna, a także ewentualnie rodzaju planowanych w tym zakresie czynności.
Tak więc w tej sytuacji, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) uchylił zaskarżone postanowienie, jako wydane z naruszeniem art. 87 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 210 § § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji.
Na podstawie art. 200 i art. 205 § § 4 w zw. z § 2 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r.poz. 1687) Sąd zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na rzecz skarżącej kwotę 597 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania, obejmującą zwrot kosztów uiszczonego wpisu od skargi, w wysokości 100 zł, zwrot kosztów zastępstwa procesowego w sprawie przez doradcę podatkowego, w kwocie 480 zł, a także zwrot kosztów poniesionych na uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, w wysokości 17 zł.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.