Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2017r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej organ odwoławczy lub organ II instancji) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy (dalej organ I instancji) z dnia [...] stycznia 2017 roku ustalającą J. D. (dalej określanej jako Skarżąca) łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2017 w wysokości 338,00 zł.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 13 § 1 pkt 3 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) - dalej określana jako Ordynacja podatkowa oraz art. 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.) - dalej określana jako ustawa o podatku rolnym, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 poz. 849) - dalej określana jako ustawa o podatkach i opłatach lokalnych.
Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że w informacji w sprawie podatku rolnego na 2017 r. Skarżąca wskazała łączną powierzchnię gruntów 0,8260 ha przeliczeniowego, która to powierzchnia wynikała również z dołączonej przez nią Księgi Wieczystej.
Z zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 2 września 2013r. wynika, że wprowadzono zmiany dotyczące między innymi działek: nr [...] - w miejsce powierzchni 0,2 ha wpisano 0,1876 ha, nr [...]- w miejsce powierzchni 0,11 ha wpisano 0,1063 ha, nr [...] w miejsce 0,5160 ha wpisano 0,5159 ha. - razem 0,8098 ha.
W piśmie Starosty adresowanym do Wójta Gminy wskazano, że stan obowiązujący w ewidencji gruntów i budynków wynika z przeprowadzonej z urzędu modernizacji danych ewidencyjnych w roku 2012 - 2013 dokonanej w oparciu o art. 24 a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287) - dalej określanej jako prawo geodezyjne i kartograficzne. W jej wyniku zaktualizowano powierzchnie działek w granicach prawnych oraz rodzaj użytków gruntowych, stosownie do stanu na gruncie, założono ewidencję budynków. Zgodnie z informacją Starosty Sanockiego zamieszczoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego z dnia 12 sierpnia 2013 r., poz. 3110 projekt operatu opisowo - kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębów Kostarowce, Łodzina, Zabłotce stał z się z dniem 12 sierpnia 2013 r. obowiązującym operatem ewidencyjnym.
Decyzją z dnia [...]stycznia 2017 r. Nr [...] Wójt Gminy określił Skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne na 2017 r. w wysokości 338 zł., w tym za użytki rolne o powierzchni 0,8098 ha (0,9013 ha przeliczeniowego) w wysokości 212 zł, za budynki mieszkalne o powierzchni 197,1 m2 w wysokości 126 zł.
W ustawowo przewidzianym terminie Skarżąca złożyła odwołanie. Wskazała, że nie zgadza się ze wskazaną przez organ w decyzji powierzchnią gruntów, że jest ona sprzeczna ze złożoną przez nią informacją, jak również z danymi wynikającymi z Księgi Wieczystej. W uzasadnieniu wskazała, że zmiany powierzchni gruntów wynikają z modernizacji operatu ewidencyjnego, tymczasem jej działka nie jest przedmiotem postępowania modernizacyjnego tylko rozgraniczeniowego.
Wskazaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy.
W uzasadnieniu, organ powołując się na obowiązujące w tym zakresie przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz podatku rolnym jak również prawo geodezyjne i kartograficzne wskazał, że dane co do powierzchni i klasyfikacji gruntów podlegających opodatkowaniu, organy podatkowe winny ustalać w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. Ewidencja jest bowiem urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych w tym podatkowych i nawet w przypadku, gdy dane zawarte w informacjach składanych przez podatników są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z tejże ewidencji. Ewentualne zmiany tych danych, do których może dojść w wyniku postępowania rozgraniczeniowego, skutkować mogą dopiero na przyszłość, od daty ich wprowadzenia do ewidencji.
Wysokość podatku rolnego organ ustalił na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku rolnym jako iloczyn powierzchni hektarów przeliczeniowych i równowartość 2,5 q żyta, obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy, wynoszącej według Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 października 2016 (MP 2016r., poz. 993) 52,44 zł za 1 dt. Natomiast podatek od nieruchomości budynkowej organ podatkowy naliczył w oparciu o powierzchnię budynku mieszkalnego wskazaną w informacji na 197,1m2. Podstawę ustalenia wysokości podatku od tego budynku stanowił iloczyn powierzchni 197,1m2 i stawki podatkowej 0,64 zł za 1 m2, przywidzianej dla budynków lub ich części mieszkalnych w Uchwale Nr XXIV/195/2016 Rady Gminy w Sanoku z dnia 18 października 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Podkarpackiego z 2016 r. poz. 3428).
W skardze na powyższą decyzję SKO skarżąca wnosiła o jej uchylenie. W uzasadnieniu podniosła, że Wójt Gminy bezprawnie i złośliwie podał do rejestru gruntów Starostwa Powiatowego nieprawidłowe dane odnośnie działek gruntu o Nr [...], [...], [...] przez co zmniejszeniu uległa ich fizyczna powierzchnia 0,8260ha do 0,8098ha.
Skarżąca podniosła, że w księdze wieczystej w dalszym ciągu wykazana jest powierzchnia powyższych działek wynosząca 0,8260ha. Skarżąca zwracała się wielokrotnie do Starostwa Powiatowego i do Wójta Gminy o sprostowanie powierzchni, jednakże nie odniosło to żadnego skutku.
W odpowiedzi na skargę SKO wnosiło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczas zajmowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważy, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd kontroluje zaskarżone decyzje w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - dalej: P.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Kontrolę tę wykonują pod względem zgodności z prawem, jednakże nie posiadają uprawnień do dokonywania ustaleń faktycznych, stanowiących podstawy rozstrzygnięcia administracyjnego. Tak więc w następstwie wniesienia skargi Sąd nie rozpatruje sprawy na nowo, jest natomiast związany ustaleniami organu administracyjnego, badając jedynie czy zostały one poczynione w sposób prawidłowy, z zachowaniem wszystkich wymogów, przewidzianych przez przepisy prawa procesowego. Sąd podziela w tym zakresie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarty w wyroku z dnia 28 stycznia 2005 r. FSK 1457/2004 (niepubl.), iż sądy administracyjne nie zastępują organów administracyjnych w rozpoznawaniu spraw. W ocenie Sądu, zarzuty skargi są niezasadne.
Dokonując ustaleń odnośnie podmiotu i przedmiotu opodatkowania organy orzekające w sprawie prawidłowo oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24).
Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku ukształtowany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w literaturze przedmiotu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010 r. I SA/Lu 684/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r. III SA/Po363/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2011r. II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę go podzielił. Dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący. Dodać należy, że ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.
Wskazać również należy, że wypis ten uwzględnia aktualne zmiany z projektu operatu opisowo - kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków, który z dniem 12 sierpnia 2013 r. stał się obowiązującym operatem ewidencyjnym.
Wbrew twierdzeniom Skarżącej jej działki również zostały objęte modernizacją w wyniku której zmieniła się ich powierzchnia z 0,8260 ha na 0,8098 ha.
Zgodnie z § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454 ze zm.), podstawą do dokonania takich zmian z urzędu są zmiany wynikające z:
- 1) prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych,
- 2) opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych,
- 3) dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej,
- 4) ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów.
Niezależnie od powyższego poglądu jaki zajął tu Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, zauważyć należy, że zachodzi brak korelacji pomiędzy danymi z księgi wieczystej, według której ogólna powierzchnia powyższych działek wynosi 0,8262ha, a ewidencją gruntów, w której powierzchnia tych działek wykazana jest na 0,8098ha. Wpis w księdze wieczystej w istocie stanowi orzeczenie zgodnie z art. 628 8 § 6 kpc, a orzeczenie ma charakter wiążący zgodnie z art. 365 § 1 kpc.
Mając powyższe na uwadze ponieważ organy nie naruszyły prawa procesowego jak i materialnego skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 P.p.s.a.