Uzasadnienie
Skarżący L.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] marca 2010r. zawierając w treści tejże skargi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku podał, iż nie posiada środków aby spłacić zaległość, a przymusowa egzekucja mogłaby doprowadzić do pozbawienia jego rodziny podstawowych środków egzystencji wobec czego wstrzymanie wykonania tejże decyzji uzasadnione jest ważnym interesem skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako P.p.s.a./, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Jak wynika z treści przytoczonego wyżej przepisu, jedną z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, iż w związku z jej wykonaniem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, poprzez którą należy rozumieć między innymi pozbawienie skarżącego środków do życia.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżący w dostatecznym stopniu uprawdopodobnił, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się z możliwością wyrządzenia mu znacznej szkody.
Z tego też względu Sąd, kierując się dyspozycją art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.