Uzasadnienie
Zaskarżonymi decyzjami Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] października 2012 r., nr [...], nr [...] dotyczące odpowiednio: stwierdzenia powstania i określenia wobec "A" S.A. (dalej; spółka lub skarżąca) kwoty długu celnego, jak też związanych z nią odsetek oraz stwierdzenia powstania obowiązku w podatku od towarów i usług i jego wysokości.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięć organ wskazał art. art.31, art.37, art.92, art.96 ust.1, art.203 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L Nr 302, poz. 1: dalej w skrócie WKC), art.181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L Nr 253, poz. 1: dalej w skrócie RWKC), art.2, art.73 ust.1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz.622 ze zm.), art.233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz.749 ze zm.), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 i ust. 15, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 3 i ust. 4, art. 37 ust. 1a, art. 38 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a, art. 41 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.), a także art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1, § 3 w zw. z § 2, art. 207 Ordynacji podatkowej.
Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że towar w postaci nagrywarek video w ilości 875 sztuk został objęty po raz pierwszy procedurą tranzytu w Oddziale Celnym w G. zgodnie ze zgłoszeniem [...] z dnia 27 grudnia 2010 r. Do zgłoszenia tranzytowego została dołączona faktura nr [...] z dnia 10 listopada 2010 r. opiewająca na kwotę 129.350,00 USD (wartość towaru 127.250,00 USD oraz koszty frachtu 2100,00 USD). Po zakończeniu procedury tranzytu w Oddziale Celnym w J. towar został złożony w dniu 28 grudnia 2010 r. w magazynie czasowego składowania Firmy "B" R.G. zgodnie z deklaracją skróconą [...]. Do deklaracji została dołączona ww. faktura nr [...] z dnia 10 listopada 2010 r. Następnie towar po podziale na 2 partie został ponownie objęty procedurą tranzytu zgodnie ze zgłoszeniami: z dnia 18 stycznia 2011 r. [...] - 435 sztuk nagrywarek video oraz z dnia 21 stycznia 2011 r., [...] - 440 sztuk nagrywarek video.
Do zgłoszeń dołączono faktury odpowiednio z dnia 17 stycznia 2011 r. nr [...] oraz z dnia 21 stycznia 2011 r. nr [...]. Zgodnie z tymi fakturami wartość towaru w obu przypadkach wynosiła 13.480,00 USD.
Procedura tranzytu z dnia 18 stycznia 2011 r. [...] została zakończona w Oddziale Celnym w P. tego samego dnia, zaś towar (435 sztuk nagrywarek video) został złożony w magazynie czasowego składowania Firmy "C" K.K. z siedzibą w P. zgodnie z deklaracją skróconą [...]. Następnie przedmiotowy towar został objęty kolejną procedurą tranzytu zgodnie z [...] z dnia 21 stycznia 2011 r. Nadawcą towaru była firma "C" K.K., zaś odbiorcą V.M. z Ukrainy. Towar został załadowany na środek transportu o ukraińskich numerach rejestracyjnych [...], na który zostało nałożonych 7 zamknięć celnych. Do zgłoszenia została dołączona faktura nr [...] z dnia 17 stycznia 2011 r. Towar miał zostać dostarczony do deklarowanego urzędu przeznaczenia tj. Oddziału Celnego w H. w terminie do dnia 1 lutego 2011 r. Głównym zobowiązanym zgodnie z zapisem w polu 50 zgłoszenia tranzytowego była skarżąca.
Ze względu na to, że urząd celny przeznaczenia nie przesłał w systemie NCTS do urzędu wyjścia komunikatów IE006 "Przybycie towaru" oraz IE018 "Wynik kontroli w miejscu przeznaczenia" oraz w odpowiedzi na zapytanie poszukiwawcze komunikatem IE143 z dnia 4 lutego 2011 r. poinformował, że przesyłka nie została przedstawiona, Oddział Celny w P. pismem z dnia 2 marca 2011 r. nr [...] wezwał głównego zobowiązanego do przesłania informacji i dokumentów stanowiących dowód na zakończenie ww. procedury tranzytowej. Strona nie przedstawiła żądanych dokumentów w wyznaczonym terminie.
W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął z urzędu postępowanie celne, a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. stwierdził powstanie długu celnego w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego oraz określił kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 30.254,00 PLN, uznając jednocześnie głównego zobowiązanego - spółkę - za jedynego dłużnika tego długu. Decyzją z tego samego dnia określił kwotę podatku od towarów i usług.
Decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w P. były dwukrotnie uchylane przez Dyrektora Izby Celnej. Pierwszy raz organ odwoławczy uchylając decyzję w przedmiocie długu celnego i związaną z nią decyzję dotyczącą podatku od towarów i usług, nakazał organowi I instancji wyjaśnić, czy w trakcie przechowywania towaru w magazynie czasowego składowania Firmy "B" R.G. zaistniały okoliczności uzasadniające znaczny spadek wartości towaru, dokonania ponownej oceny wiarygodności wartości transakcyjnej towaru określonej na fakturze nr [...] z dnia 17 stycznia 2011 r., a w przypadku jej zakwestionowania ustalenie wartości celnej towaru jedną z zastępczych metod wyceny. Uchylając ponownie decyzję Naczelnika Urzędu Celnego, Dyrektor Izby Celnej przychylając się do zarzutów odwołania, nie zgodził się z dokonaną wyceną. Jak wskazał postępowanie organu I instancji w zakresie ustalenia wartości celnej towaru, z wykorzystaniem metody wartości transakcyjnej towarów podobnych, nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, ponieważ najniższa cena jaką przyjęto do ustalenia wartości celnej ww. metodą dotyczyła towaru, którego nie można uznać za towar "podobny" do tego, dla którego ustalana była wartość celna.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Naczelnik Urzędu Celnego w P. ustalił wartość celną towaru na podstawie metody zastępczej, tj. metody "ostatniej szansy", przyjmując najniższe z porównywanych cen jednostkowych nagrywarek video / rejestratorów cyfrowych /, tj. kwotę 72,00 USD za sztukę dla nagrywarki 8-kanałowej oraz kwotę 153,00 USD dla nagrywarki 16-kanałowej, wyposażonych w dysk twardy i w konsekwencji przyjął te ceny do ustalenia wartości celnej towaru usuniętego spod dozoru celnego. Następnie wspomnianymi na wstępie decyzjami z dnia [...] października 2012 r. nr [...] stwierdził powstanie długu celnego w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego, określił kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 17.450,00 PLN, uznając jednocześnie głównego zobowiązanego – skarżącą - za dłużnika tego długu, w związku zaś z powstaniem długu celnego, stwierdził powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług i określił kwotę podatku w wysokości 32.887,00 zł a także stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek.
Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu spółka wniosła odwołania od powyższych decyzji. Zarzucając decyzjom naruszenie prawa materialnego tj. art.181a RWKC w związku z art. 30 ust.2 WKC przez niewłaściwe jego zastosowanie i przyjęcie do obliczenia wartości celnej towaru metody zastępczej, z jednoczesnym zakwestionowaniem wartości transakcyjnej wynikającej z faktury nr [...] z dnia 17 stycznia 2011 r., art.191 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie za niewiarygodną wartość transakcyjną towaru oraz art.187 §1, art.121 oraz art.122 Ordynacji podatkowej poprzez rozpatrzenie sprawy w sposób niewyczerpujący i niebudzący zaufania do organów podatkowych.
W uzasadnieniach spółka podniosła, że ani ona ani podmiot prowadzący magazyn celny nie może ponosić odpowiedzialności za działania osób trzecich. Jak wskazała dalej, magazyn celny jest jedynie pośrednikiem w łańcuchu logistycznym, co oznacza, że K.K. Firma "C" jako prowadzący magazyn nie jest ani właścicielem towaru ani kupującym ani pośrednikiem w sprawach handlowych. Podniosła ponadto, że organ nie przeprowadził żadnego postępowania, które mogłoby zweryfikować dane zawarte w fakturze [...], odrzucił wartość celną towaru deklarowaną przez importera uznając, że faktura załączona do zgłodzenia jest niewiarygodna.
Powyższych zarzutów nie podzielił Dyrektor Izby Celnej, który wspomnianymi na wstępie decyzjami utrzymał zaskarżone decyzje w mocy.
Organ odwoławczy wskazał, że poza sporem pozostaje fakt, że w sprawie doszło do niewykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury tranzytu, ponieważ towar objęty procedurą tranzytu wraz ze zgłoszeniem tranzytowym [...] z dnia 21 stycznia 2011 r. nie został przedstawiony w urzędzie przeznaczenia, a tym samym doszło do usunięcia towaru spod dozoru celnego. Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Celnego w P. zaskarżoną decyzją prawidłowo stwierdził, iż na podstawie art.203 WKC powstał dług celny w przywozie i uznał głównego zobowiązanego za dłużnika. Stosownie bowiem do art.203 ust.3 tiret czwarte WKC korzystający z określonej procedury celnej staje się dłużnikiem z racji samego korzystania z tej procedury. Bez znaczenia w świetle powołanego przepisu jest, czy zdarzenie, z którym przepisy WKC łączą powstanie długu celnego, było wynikiem działania tego podmiotu, czy też osób trzecich, jak również, czy było to działanie celowe, czy też efekt niedbalstwa lub niedochowania należytej staranności.
W rezultacie, w razie powstania długu celnego w wyniku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, osoba, która zobowiązana jest do wykonywania obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty, staje się z mocy prawa dłużnikiem i za powstały dług celny ponosi odpowiedzialność na zasadzie ryzyka.
Odnosząc się do ustalonej przez organ I instancji wartości celnej, wskazał, że wątpliwości organu co do rzeczywistej wartości transakcyjnej były jak najbardziej uzasadnione. Świadczył o tym przede wszystkim fakt, że pierwotną wartość ww. towaru określała faktura nr [...] z dnia 10 listopada 2010 r., zgodnie z którą wartość transakcyjna towaru wynosiła 74.325,00 USD. Według powyższej faktury sprzedawcą towaru była chińska firma "D" Co. Ltd., zaś nabywcą "E" Ltd. z Ukrainy. Następnie zgodnie z fakturą nr [...] z dnia 17.01.2011 r., wystawioną w trakcie czasowego składowania towaru w magazynie Firmy "B" R.G., nastąpiła jego sprzedaż przez firmę ukraińską "F" Ltd. na rzecz V.M. z Ukrainy. Od tej chwili wartość towaru została określona na podstawie nowej faktury nr [...] z dnia 17 stycznia 2011r. na łączną kwotę 13.480,00 USD.
W ocenie organu odwoławczego zarówno łączna kwota jak i jednostkowa cena za poszczególne towary była rażąco niska w stosunku do określonej w poprzednio wystawionej fakturze, a przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie nie wykazało by w trakcie przechowywania towaru w magazynie czasowego składowania Firmy "B" R.G. zaistniały okoliczności uzasadniające znaczny spadek wartości towaru, a strona w trakcie toczącego się postępowania nie przedłożyła żadnych dowodów, które uzasadniałyby ponad pięciokrotne obniżenie wartości towaru w stosunku do wartości pierwotnej, jak też nie składała żadnych wniosków dowodowych, ani nie podnosiła kwestii, że towar mógł być niepełnowartościowy.
Dyrektor Izby Celnej nie miał również wątpliwości co do prawidłowości ustalonej przez organ i instancji wartości celnej. Tak jak organ I instancji z powodu braku materiału porównawczego wykluczył możliwość ustalenia ceny w oparciu o ceny materiałów identycznych jak też materiałów podobnych.
Nie zgadzając się ze stanowiskiem organów spółka wniosła skargi, w których zarzuciła obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść decyzji, tj. art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) poprzez nie zgromadzenie materiału dowodowego w sposób wszechstronny i wyczerpujący co do okoliczności mających wpływ na wysokość podstawy opodatkowania, związanych z obniżeniem wartości towaru objętego procedurą tranzytu oraz dotyczących ustalenia kręgu podmiotów odpowiedzialnych za powstały dług i zobowiązanych do uiszczenia podatku od towarów i usług, a w konsekwencji bezzasadne zakwestionowanie przez organ prawidłowości ceny wskazanej w fakturze [...], obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść decyzji, tj. art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawo celne wyrażającą się w istnieniu oczywistej sprzeczności pomiędzy sentencją zaskarżonej decyzji, a jej uzasadnieniem w zakresie dotyczącym podstawy odpowiedzialności spółki za dług celny, oraz obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 96 ust. 2 i art. 203 ust. 3 WKC poprzez ich niewłaściwą wykładnię, polegającą na błędnym określeniu kręgu dłużników z tytułu powstałego długu celnego, objętego przedmiotem niniejszego postępowania.
Zarzucając powyższe uchybienia wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz decyzji je poprzedzających. Skarżąca zarzuca, że organ II instancji nie podjął żadnych działań zmierzających do ustalenia czy organ I instancji w sposób prawidłowy określił krąg dłużników powstałego długu celnego, czy też dokonał wolnego, nie popartego przepisami wyboru jednego dłużnika.
Również niejasna jest dla niej wskazana przez organ podstawa prawna decyzji. Z jednej strony organ wskazuje jako podstawę prawną art. 96 ust. 1 WKC, z drugiej zaś, powołuje się na okoliczność usunięcia spod dozoru celnego, która to okoliczność, w ocenie spółki, powoduje powstanie odpowiedzialności za dług celny, na podstawie art. 203 ust. 3 WKC.
Odnosząc się do wątpliwości organu odnośnie do ceny transakcyjnej podniosła, że organ objął zakresem postępowania wyjaśniającego jedynie moment składowania towaru w firmie "B" R.G. w O., ustalając, że w składzie tym nie doszło do czynności mogących obniżyć wartość towaru, tymczasem w ocenie skarżącej, należało podjąć czynności dowodowe mające na celu ustalenie co działo się z towarem w okresie wcześniejszym, tj. od momentu opuszczenia przez towar Oddziału Celnego w G., do chwili złożenia towaru w magazynie czasowego składowania firmy "B" R.G., których to okoliczności organ nie wyjaśnił
W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumenty, które stanowiły podstawy zaskarżonych decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 w.w. ustawy).
Dokonując powyższej kontroli sąd nie jest związany granicami skargi tj. zawartymi w niej zarzutami, wnioskami skargi ani też powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Działając natomiast w granicach sprawy stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeśli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia art. 135 p.p.s.a).
Rozpoznając skargi w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje jak i decyzje je poprzedzające naruszają przepisy prawa materialnego, jak i procesowego, w sposób uzasadniający konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego.
Przedmiot niniejszego postępowania dotyczy procedury tranzytu zewnętrznego.
Bezspornym w sprawie jest, że w dniu 21 stycznia 2011 r. w Oddziale Celnym w P. towar niewspólnotowy tj. nagrywarki video w ilości 435 sztuk został zgłoszony do procedury tranzytu i został nią objęty według zgłoszenia celnego [...]. Nadawcą towaru była firma "C" K.K., zaś odbiorcą V.M. z Ukrainy. Towar miał zostać dostarczony do deklarowanego urzędu przeznaczenia tj. Oddziału Celnego w H. w terminie do dnia 1 lutego 2011 r. Głównym zobowiązanym zgodnie z zapisem w polu 50 zgłoszenia tranzytowego była skarżąca.
Bezsporne w sprawie jest również to, że oddział celny wyjścia nie otrzymał w systemie NCTS zawiadomienia o przybyciu towarów.
Skarżąca kwestionuje przyjęcie wyłącznie po jej stronie odpowiedzialności za powstały dług celny, w sytuacji istnienia innych dłużników oraz wysokość ustalonej przez organ wartości celnej towarów.
Skarga zasługuje na uwzględnienie w zakresie w jakim zarzuca organom przyjęcie wyłącznej odpowiedzialności, za dług celny, po stronie skarżącej, natomiast brak jest podstaw do zakwestionowania ustalonej przez organy wartości celnej towaru.
Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) wprowadzenie towaru na obszar celny Wspólnoty lub jego wyprowadzenie z tego obszaru powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeśli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej.
Towary wprowadzone na obszar celny Wspólnoty podlegają od chwili ich wprowadzenia, dozorowi celnemu. (...). Pozostają pod dozorem celnym tak długo, jak jest to niezbędne do określenia ich statusu celnego, a w przypadku towarów niewspólnotowych i bez uszczerbku dla art. 82 ust. 1 aż do zmiany ich statusu celnego bądź wprowadzenia do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego albo ich powrotnego wywozu bądź zniszczenia zgodnie z art.182. Procedura tranzytu zewnętrznego zostaje zakończona, a obowiązki zobowiązanego spełnione, gdy towary objęte tą procedurą i właściwe dokumenty zostaną przedstawione, zgodnie z przepisami tej procedury, w urzędzie celnym przeznaczenia. Organy celne zamykają procedurę tranzytu zewnętrznego, jeżeli są w stanie stwierdzić, na podstawie porównania danych dostępnych w urzędzie wyjścia i danych dostępnych w urzędzie przeznaczenia, że procedura została w prawidłowy sposób zakończona – art. 37 i 92 WKC.
Zamknięcie operacji tranzytowej zależy od przedstawienia dowodu jej zakończenia. Brak takiego dowodu powoduje konieczność podjęcia przez właściwe organy niezbędnych kroków w celu potwierdzenia, jeżeli jest to możliwe poprzez zastosowanie alternatywnych środków, zakończenia procedury lub, jeżeli nie jest to możliwe, ustalenia zgodnie z przepisami dotyczącymi długu i odzyskiwania należności celnych czy powstał dług celny, w razie potrzeby dłużnika, faktycznego lub przypuszczalnego miejsca powstania długu i w związku z tym właściwego organu do odzyskania długu.
Nie przedstawienie w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów jest równoznaczne z usunięciem towaru spod dozoru celnego.
Usunięcie towaru spod dozoru celnego powoduje powstanie w przywozie długu celnego (art. 203 ust.
- 1. Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. (Dz.Urz UEL. Nr 302 poz. 1 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny: dalej w skrócie WKC), którego dłużnikami, zgodnie z art. 203 ust. 3 WKC są
- - osoba, która usunęła towar spod dozoru celnego,
- - osoby, które uczestniczyły w tym usunięciu, i które jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towar zostaje usunięty spod dozoru celnego,
- - osoby, które nabyły lub posiadały towar, i które w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziały bądź powinny były wiedzieć, że jest to towar usunięty spod dozoru celnego, i
- - odpowiednio osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru lub wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty.
Zgodnie z kolei z art. 96 WKC: "główny zobowiązany jest osobą uprawnioną do korzystania z procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego. Jest on odpowiedzialny za:
- a) przedstawienie w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów,
- b) przestrzeganie przepisów procedury tranzytu wspólnotowego.
2.Nie naruszając określonych w ust. 1 obowiązków głównego zobowiązanego, osoba przewożąca towary lub ich odbiorca, który przyjmuje towary wiedząc o tym, że są one objęte procedurą tranzytu wspólnotowego, jest również zobowiązany do przedstawienia ich w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów.
Ponadto zgodnie z art. 213 WKC jeżeli w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników, są oni solidarnie zobowiązani do pokrycia tego długu.
W związku z powyższym główny zobowiązany ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 203 ust. 3 tiret 4 w zw. z art. 96 WKC, co jednak nie wyklucza odpowiedzialności za powstały dług celny pozostałych dłużników na podstawie art. 213 w zw. z art. 203 ust. 3 WKC.
Prawidłowa wykładnia art. 96 ust. 2 i art. 203 ust 3 WKC prowadzi do wniosku, że organ celny wszczynając z urzędu postępowanie w sprawie dotyczącej procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego, obowiązany jest wezwać do udziału w postępowaniu wszystkich dłużników, którzy nie wykonali obowiązków wynikających ze stosowania tej procedury (art. 96 WKC), oraz osoby odpowiedzialne za powstanie długu celnego w sytuacjach określonych w art. 203 ust.
3. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt I GSK 160/10, a także z dnia 9 października 2007 r., sygn.. akt I GSK 2525/06, publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).
Z kolei w wyroku z dnia 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt I GSK 972/08 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że postępowanie w sprawie celnej powinno być zakończone decyzją, która określa jedną kwotę długu celnego, adresowaną do wszystkich dłużników z zaznaczeniem, że ich odpowiedzialność ma charakter solidarny. Nakłada to na organ celny obowiązek poszukiwania wszystkich osób, które stały się z mocy prawa dłużnikami celnymi. W kontekście art. 133 Ordynacji podatkowej prowadzone postępowanie w stosunku do jednego z dłużników solidarnych, powoduje wadliwość decyzji, skutkująca jej uchyleniem.
Zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane jedynie w stosunku do skarżącej, a analiza przeprowadzonego przez organy postępowania skłania do wniosku, że organy prowadziły je wyłącznie w stosunku do skarżącej i nie podjęły żadnych działań celem ustalenia pozostałych dłużników. Tymczasem w aktach sprawy znajdowało się pismo z dnia 17 sierpnia 2011 r., skierowane przez firmę "C", do skarżącej, wskazujące na dane dotyczące przewoźnika (S.S., nr paszportu [...], nr samochodu [...]), a mimo to organy nie podjęły starań zmierzających do ustalenia jego danych adresowych, celem przeprowadzenia postępowania także w stosunku do niego, jak jednego z dłużników, na którego wskazuje cytowany wcześniej przepis art. 203 ust. 3 WKC. Z kolei z listu przewozowego organ mógł ustalić odbiorcę i podjąć starania celem jego identyfikacji.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że prowadzenie przez organy postępowania jedynie w stosunku do głównego zobowiązanego, naruszało wymienione przepisy. Jego odpowiedzialność, choć oparta na zasadzie ryzyka, nie jest odpowiedzialnością wyłączną. Organ nie może zasłaniać się okolicznością, że wskazany w decyzji podmiot dawał gwarancję wykonania zobowiązania.
Zasady odpowiedzialności solidarnej o jakiej mowa w powołanych wcześniej przepisach wymagają, by decyzja została wydana w stosunku do pełnego kręgu osób odpowiedzialnych za powstanie długu celnego. Tylko bowiem w takiej sytuacji zostanie zagwarantowane prawo realizacji wynikających z tej odpowiedzialności roszczeń regresowych.
Z dokonania ustaleń w tym zakresie nie zwalniał organu brak aktywności skarżącej. Przepis dotyczący wielości dłużników i ich solidarnej odpowiedzialności kierowany jest do organu, który powinien w tym zakresie podjąć działania celem ustalenia innych osób. Nie oznacza to, że skarżąca nie będzie zwolniona od składania w tym zakresie niezbędnych dowodów, to bowiem również od jej aktywności zależeć będzie ustalenie pełnego kręgu odpowiedzialnych za powstanie długu celnego osób.
Brak sumiennego postępowania zmierzającego do wykrycia wszystkich dłużników stanowił naruszenie zasad ogólnych postępowania zawartych w art. 121 Ordynacji podatkowej (zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów) i art. 122 Ordynacji podatkowej (zasada prawdy obiektywnej) i stanowił podstawę uchylenia zarówno zaskarżonych decyzji jak i decyzji je poprzedzających.
Natomiast Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania przyjętej przez organy wartości celnej towaru. Wbrew twierdzeniom skarżącej materiał dowodowy pozwalał na powzięcie wątpliwości co do ceny transakcyjnej towaru. Już z samego porównania cen towaru na podstawie faktury dołączonej do pierwszego i kolejnego zgłoszenia nasuwały się wątpliwości, które nie sposób było wytłumaczyć zasadami ekonomiki, czy nawet wolnego rynku. W pierwszym przypadku wartość transakcyjna towaru została określona na kwotę 74.325,00 USD, podczas gdy do kolejnego zgłoszenia dołączono fakturę opiewającą na kwotę 13.480,00 USD. Stanowiło to wystarczającą podstawę do powzięcia wątpliwości co do rzeczywistej ceny tego towaru.
Równocześnie organ przeprowadził postępowanie, z którego wynikało, że podczas składowania towaru nie został on poddany żadnym działaniom, które mogłyby zmniejszyć jego wartość, a również skarżąca nie przedstawiła dowodów które mogłyby to wytłumaczyć. W świetle powyższego podnoszone przez nią zarzuty dotyczące braku ustaleń w okresie poprzedzający złożenie towaru do magazynu należy ocenić jako gołosłowną polemikę z prawidłowymi ustaleniami organu.
W ocenie Sądu nie budzi również zastrzeżeń zastosowana przez organ metoda dokonanej wyceny. Organ należycie uzasadnił niemożliwość dokonania wyceny na podstawie wartości transakcyjnej towarów identycznych jak też podobnych, co uzasadniało przyjęcie metody ostatniej szansy. Również zebrany w tym zakresie materiał porównawczy nie budził wątpliwości.
Usunięcie z obrotu prawnego decyzji związanych z powstaniem długu celnego w celu ustalenia pełnego kręgu dłużników, czyniło koniecznym uchylenie również decyzji w przedmiocie stwierdzenia obowiązku od towarów i usług, będącymi ich konsekwencją.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. W przedmiecie wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz § 6 pkt 5 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit a rozporządzeni Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (Nr 163, poz. 1348).