Uzasadnienie
Przedmiotem skargi "A" S.A. z siedzibą w W. (dalej określana także jako spółka) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2012 r.
Decyzją tą Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania "A" S.A., uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia [...] października 2017 r. nr [...], którą samorządowy organ podatkowy określił spółce podatek od nieruchomości na 2012 r. w kwocie 26.685 zł i odmówił stwierdzenia nadpłaty.
Z ustaleń Wójta Gminy wynikało, że w dniu [...] grudnia 2014 r. spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od niechudości za 2012 r. Wystąpiła także z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w tym podatku argumentując, że we wcześniejszej deklaracji błędnie naliczono podatek od gruntów będących użytkami rolnymi, a niezajętych na działalność gospodarczą, o nr ewid. [...] i [...]. Uchybienia te stwierdzono podczas inwentaryzacji majątku spółki. Jej zdaniem, grunty oznaczone jako orne i pastwiska (cała działka nr [...] i część działki [...]), nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, ponieważ stanowią użytki rolne. W korekcie podano także inną niż w deklaracji wartość budowli podlegających zwolnieniu.
W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2017 r. Wójt uznał stanowisko spółki o niepodleganiu opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości działek nr [...] i [...] w zakresie odnoszącym się do łącznej ich powierzchni wynoszącej [...] ha ([...] ha działki nr [...], co do której podatnikiem był inny podmiot, [...] ha działki [...] oznaczonej w ewidencji jako użytki rolne). Niemniej, w deklaracji na 2012 r. wartość budowli określono na 1860421,31 zł, tj. o 1099665,45 więcej w porównaniu z deklarowaną kwotą zwolnioną w deklaracji za 2009 r., zaś w korekcie dotyczącej roku 2012 r. wartość tę określono na 1784317,32 zł. Na działce nr [...] (wcześniej nr [...]) znajduje się terminal przeładunkowy, jednak wbrew stanowisku spółki w wykazie budowli zwolnionych od podatku od nieruchomości nie ma wymienionej rampy przeładunkowej. Nie stanowi ona bowiem części linii kolejowej, a sama spółka nie posiadała niezbędnych dokumentów potwierdzających, że była zarządcą infrastruktury kolejowej. Rampa przeładunkowa nie stanowi budowli przeznaczonej do prowadzenia ruchu kolejowego, a usytuowana jest przy bocznicy kolejowej, niekorzystającej ze zwolnienia od opodatkowania, poza linią kolejową.
Mając na uwadze powyższe podatek od nieruchomości ustalono w kwocie łącznej 26.685 zł. Wobec tego, że za 2012 r. uiszczono tytułem podatku 25.018 zł, do zapłaty pozostała kwota 1667 zł - wraz z ustawowymi odsetkami. Tym samym nie wystąpiła nadpłata tego podatku.
Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. Wójt Gminy nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, a to z powodu zbliżającego się upływu terminu przedawnienia zobowiązania za 2012 r., którego termin upływał dnia [...] grudnia 2017 r. Z kolei wniosek o nadpłatę wraz z korektą miał uzasadniać obawę niewykonania zobowiązania.
Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję I instancji w całości i umorzyło postępowanie, powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej.
Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2012 r. musiało zostać umorzone, ponieważ upłynął termin przedawnienia. Określenie wysokości zobowiązania należy dokonać w takim terminie, aby decyzja w tym przedmiocie stała się ostateczna przed upływem terminu przedawnienia, jako że na skutek upływu tego terminu zobowiązanie podatkowe wygasa. Ponadto, w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego organ powinien mieć na uwadze treść art. 75 ust. 4 i 4a Ordynacji podatkowej. Skoro zatem przed końcem 2017 r. nie ustalono ostatecznie zobowiązania podatkowego za 2012 r. i zobowiązanie to wygasło na skutek upływu terminu przedawnienia, to konieczne było uchylenie decyzji I instancji i umorzenie postępowania. Kolegium stwierdziło jednak, że kwestia zasadności dokonanej korekty będzie przedmiotem rozpatrzenia przez organ I instancji, ponieważ przedawnienie zobowiązania podatkowego nie uniemożliwia rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku.
W skardze Spółka, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia o kosztach postępowania, zarzuciła naruszenie przez Kolegium art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) i art. 208 Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie w całości decyzji I instancji i umorzenie postępowania, podczas gdy powinno uchylić tę decyzję i umorzyć postępowanie w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego, zaś w części dotyczącej stwierdzenia nadpłaty przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podkreśliła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje, że taka zresztą była intencja Kolegium, co wyartykułowano w końcowej jego części. Rozstrzygnięcie decyzji nie odpowiada jednak jego uzasadnieniu, a zarazem uniemożliwia organowi I instancji ponowne rozpatrzenie sprawy w części dotyczącej nadpłaty.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.
Skarga jest zasadna.
Podejmując swoje rozstrzygnięcie w sprawie organ odwoławczy stanął na stanowisku, że w sprawie nie można już wydać decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości z uwagi na upływ terminu przedawnienia, z dniem 31 grudnia 2017 r.
Jednakże stojąc na takim stanowisku organ w swoich rozważaniach całkowicie pominął kwestię dotyczącą nadania decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2017 r. rygoru natychmiastowej wykonalności, wystawienia w dniu [...] listopada tytułu wykonawczego nr [...] oraz zajęcia rachunku bankowego spółki. Okoliczności te mają istotne znaczenie w sprawie ponieważ zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego o którym podatnik został zawiadomiony.
Zasługuje na podkreślenie, że na wszystkie te okoliczności zwracał uwagę organ I instancji w swoim piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. przekazującym odwołanie wraz z aktami sprawy do organu odwoławczego. Organ odwoławczy w żaden sposób to tych okoliczności nie odniósł się. Nie wiadomo zatem jakie jest stanowisko organu w tej mierze i czy okoliczności te w jego ocenie miały, czy też nie miały wpływu na bieg terminu przedawnienia.
Podkreślić także w tym miejscu trzeba, że Sąd nie może wyręczać organu odwoławczego i dokonywać własnych ustaleń we wskazanym powyżej zakresie. Dopiero po dokonaniu stosownej oceny wskazanej okoliczności przez organ odwoławczy sąd będzie mógł się do niej odnieść i dokonać kontroli jej prawidłowości.
Niezależnie od powyższej okoliczności innym powodem uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji jest podnoszone w skardze uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Faktycznie tego rodzaju rozstrzygnięcie sugeruje, że przedmiotem umorzenia jest całe postępowanie zarówno w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. jak i postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty.
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem prezentowanym w odpowiedzi na skargę, że takie rozstrzygnięcie zostało narzucone przez treść art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej i brak w tym przepisie umocowania do umorzenia częściowego. W ocenie Sądu brak było przeszkód do wydania decyzji uchylającej decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. i umorzenia w tym zakresie postępowania oraz w przypadku uznania, że nie występuje nadpłata utrzymania decyzji organu I instancji w tej części w mocy bądź przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Mając na względzie powyższe, skargę należało uwzględnić z uwagi na stwierdzenie naruszenia przepisów prawa materialnego oraz postępowania co uzasadniało uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji. Stąd na podstawie art. 14 5 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego, Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. w związku z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153). Kwota kosztów postępowania zasądzona od organu obejmuje wpis od skargi (500 zł) oraz wynagrodzenie doradcy podatkowego (240 zł).