Uzasadnienie
Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. (nr [...]) – adresowaną do S.M. prowadzącego Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe "A" w S.– odmówił umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za rok 2003 w łącznej kwocie 2490zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy powołując się na treść art. 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 z późn.zm.) stwierdził, że brak jest podstaw do udzielenia podatnikowi pomocy w formie umorzenia zaległości podatkowej. Wskazywane przez podatnika okoliczności nie mają charakteru wyjątkowego, bowiem wielu przedsiębiorców natrafia na trudności w prowadzonej działalności gospodarczej.
Dodatkowo organ podatkowy obszernie przedstawił okoliczności doręczenia decyzji z dnia [...] lutego 2003r. (nr [...]) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003r. z tytułu posiadanej przez podatnika nieruchomości położonej przy ul. D. o pow. 157m² opodatkowanej jako budynek związany z działalnością gospodarczą.
W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik zwrócił uwagę, iż umowa najmu, którą zawarł z Urzędem Miasta nie przewidywała dodatkowych obciążeń w postaci podatku od nieruchomości. Za nieprawdziwe uznał podatnik twierdzenie organu o braku jego aktualnych danych, bowiem w każdym miesiącu wpłaca czynsz podając dane swojej "firmy", a ponadto otrzymał decyzje w sprawie podatku do nieruchomości, której rzeczywiście jest właścicielem.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, uznając, że sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie S.M. podniósł brak wyspecyfikowania w umowie dzierżawy składników czynszu. Skarżący podkreślił, iż był przekonany o tym, że czynsz zawierał wszystkie elementy kosztowe, w tym podatek od nieruchomości. Skoro jest inaczej Urząd Miasta winien wypowiedzieć dotychczasową umowę i zawrzeć taką, z której wynikałoby, iż podatek od nieruchomości nie jest ujęty w czynszu, ale stanowi odrębny wydatek. Skarżący postawił ponadto pytanie o to czy dopuszczalne jest przerzucenie na niego skutków błędnego zaadresowania decyzji wymiarowej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, przyjmując iż jest to skarga na decyzję organu odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Z uwagi na wątpliwość co do przedmiotu zaskarżenia Sąd wezwał skarżącego o jednoznaczne wskazanie zaskarżonej decyzji. W pismach z dnia 8 września 2004r. i 29 października 2004r. skarżący S.M. wyraźnie stwierdził, iż "skarga jego dotyczy decyzji z dnia [...] kwietnia 2004r. (nr [...]) wydanej przez Prezydenta Miasta, odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej". Wniósł ponadto o rozstrzygnięcie czy umowa najmu z dnia 1 września 1995r. obejmuje również – w ramach czynszu – podatek od nieruchomości i podkreślił, iż jest to "podstawowa kwestia do rozstrzygnięcia w tym odwołaniu".
Wobec jednoznacznego stanowiska skarżącego Sąd stwierdził, iż przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu I instancji. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy p.s.a. Sąd wprawdzie nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawę prawną, jednakże jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może w związku z tym zmieniać woli strony.
W myśl art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W niniejszej sprawie skarżącemu przysługiwało – zgodnie z art. 220 § 1 ordynacji podatkowej – prawo wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji i podatnik z tego uprawnienia skorzystał. W wyniku rozpatrzenia jego odwołania Kolegium wydało decyzję kasacyjną i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skarżący nie zaskarżył jednak do Sądu decyzji organu odwoławczego, a tylko decyzję organu I instancji. Tym samym w postępowaniu przed Sądem – z własnej woli – nie wyczerpał toku instancji, o którym mowa w art. 52 ustawy p.s.a.
Sąd administracyjny nie zastępuje organów administracyjnych, a jego działania nie mogą naruszać fundamentalnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Z tego też względu na podstawie art. 58 § 1 ustawy p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
08-08-25bj