Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. [...] skierowaną do M.C. i solidarnie zobowiązanego E.G. Urząd Skarbowy stwierdził wygaśniecie decyzji tegoż Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 1998 r. Nr [...] przyznającej prawo do ulgi w podatku od darowizny i jednocześnie określił zobowiązanie w podatku od darowizny w kwocie 1499 zł.
Drugą decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. [...] skierowaną do M.C. i solidarnie zobowiązanej F.G. Urząd Skarbowy stwierdził wygaśnięcie decyzji tegoż Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 1998 r. Nr [...] przyznającej prawo do ulgi w podatku od darowizny i jednocześnie określił zobowiązanie w podatku od darowizny w kwocie 1499 zł.
M.C. wniosła odwołanie tylko od tej ostatniej decyzji, pomimo to Izba Skarbowa postąpiła tak jakby wniesione były odwołania od obydwu decyzji i decyzjami z tej samej daty tj. [...] sierpnia 2003 r. o takim samym numerze: [...], jedną skierowaną do M.C. i solidarnie zobowiązanego E.G., oraz drugą skierowaną do M.C. i solidarnie zobowiązanej F. G., utrzymała w mocy obie decyzje organu I instancji.
W uzasadnieniu podniesiono, że decyzjami z dnia [...] lutego Nr [...]Urząd Skarbowy orzekł, że podatek od otrzymanej przez M.C. darowizny od rodziców F. i E.G. w postaci nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym, nie należy się ze względu na przyznanie ulgi określonej w art. 16 ust. 1 pkt 1i 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. Nr 16, poz. 89 z 1997 r. ze zm.).
W trakcie kontroli stwierdzono, że podatniczka nie spełniła jednak warunku z powyższego przepisu, iż w darowanym budynku będzie mieszkać przez okres 5 lat od jego uzyskania- koniecznego dla uzyskania ulgi. Organy podatkowe podwyższyły wartość darowanej nieruchomości dla potrzeb określenia zobowiązania w podatku od darowizny, natomiast pozostawiły na dotychczasowym poziomie wartość służebności określonej w notarialnej umowie darowizny, co kwestionowała podatniczka utrzymując zasadność szacowania również długów i ciężarów w parciu o art. 13 oraz 7 ust 1 wyżej cyt. ustawy o podatku od spadków i darowizn.
Skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2003r. nr [...] dotyczącą M.C. oraz solidarnie zobowiązanej F.G. oddalono wyrokiem tut. Sądu z dnia 3 marca 2005r. sygn. akt. I SA/Rz 1383/03.
Natomiast w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2003r. nr [...] skierowaną do M.C. i solidarnie zobowiązanego E. G., skarżąca M. C. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji.
Skarżąca zarzuciła nieprawidłową interpretację art. 7 ust. 1 i 13 ust. 7 wyżej cyt. ustawy o podatku od spadków i darowizn.
Według skarżącej skoro organy podatkowe podwyższyły wartość darowanej nieruchomości, podwyższeniu powinna również ulec wartość służebności osobistej, która zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 10 listopada 1998r. sygn. akt IBISA960/97, powinna być określona według cen rynkowych z dnia złożenia zeznania podatkowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/ i art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest przez Sąd pod względem zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych występujących w sprawie.
Postępowanie odwoławcze ma charakter skargowy i nie może być wszczęte z urzędu. Dopiero czynność strony, którą jest wniesienie odwołania powoduje, że organ wyższego stopnia może korzystać z uprawnień jakie przewidziane są dla organu odwoławczego. W razie braku odwołania postępowanie przed organem odwoławczym nie znajduje uzasadnienia w prawie i decyzja wydana w takim trybie jest dotknięta wadą nieważności- wyrok NSA z dnia 13 lutego 1996r. sygn. akt SA/WR477/95- Temida (CD), Gdańsk 2000r.
Organ odwoławczy nie wezwał skarżącej celem określenia, czy jej zamiarem było odwołanie się również od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2003r. [...]skierowanej do M.C. i solidarnie zobowiązanego E.G., tylko z własnej inicjatywy utrzymał w mocy powyższą decyzję.
Działanie organu odwoławczego nastąpiło więc bez podstawy prawnej dlatego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 P. p. s. a. w związku z art. 247 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r- Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji organu II -giej instancji.
W oparciu o art. 200 P. p. s. a. zasądzono od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej M.C. kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.