Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania argumentując, że w toku postępowania dopuszczono się dużej liczby istotnych naruszeń prawa, które rodzą duże prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, a ponadto kwota ustalonego zobowiązania znacznie przekracza możliwości finansowe podatnika, który obecnie jest emerytem. Wszczęcie egzekucji może natomiast zagrozić jego bytowi.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [.] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [.] z dnia [.] listopada 2016 r. nr [.], wydaną po wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia [.] lutego 2014 r. nr [.] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r., którą ustalono je na kwotę 64 970 zł solidarnie JO i KO.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) dalej zwanej: "Ppsa", Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Udzielenie ochrony tymczasowej może dotyczyć takich aktów, które podlegają wykonaniu, dobrowolnemu lub przymusowemu, i wymagają wykonania, a które w ten sposób prowadzą do zmiany pewnej sytuacji faktycznej i prawnej. Wniosek skarżącego powinien być należycie umotywowany, jakkolwiek, mając na względzie postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13, Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Zaznaczyć jednak należy, że Sąd administracyjny co do zasady orzeka tylko na podstawie akt sprawy i nie prowadzi własnego postępowania dowodowego. Takie bowiem granice wyznaczają przepisy art. 133 § 1 i art. 106 § 3 Ppsa. Rozpoznanie wniosku odbywa się natomiast bez badania zasadności skargi.
Nie ulega wątpliwości, że decyzja w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego jest aktem podlegającym wykonaniu, także w trybie egzekucji administracyjnej. Niemniej, wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ skarżący nie uprawdopodobnił, że na skutek jej wykonania mogą w jego dobrach zaistnieć zdarzenia określone w art. 61 § 3 Ppsa. Sama zaś tylko zapłata podatku stanowi zwykłą konsekwencję wykonania ostatecznej decyzji podatkowej i samoistnie nie świadczy o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ponadto świadczenie pieniężne z natury rzeczy może podlegać zwrotowi, gdyby okazało się, że decyzja je ustalająca była wadliwa. Natomiast przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201) przewidują, w szczególności w art. 8 – 10, ograniczenia dopuszczalności prowadzenia egzekucji do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu.
Z uzasadnienia wniosku i akt sprawy wynika tylko, że skarżący jest emerytem, właścicielem nieruchomości gruntowych zabudowanych licznymi budynkami, a zobowiązanie podatkowe ustalono na 64 970 zł. Brakuje natomiast informacji i dowodów na temat realnej sytuacji materialno-bytowej skarżącego i jego rodziny, w tym KO, która jest solidarnie odpowiedzialna za to zobowiązanie. Skarżący nie poinformował o wysokości osiąganych dochodów, posiadanych zasobach materialnych, w tym stanie oszczędności, czy koniecznych wydatkach, którym należałoby przyznać pierwszeństwo np. z tego powodu, że dotyczą podstawowych kwestii bytowych.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.