Uzasadnienie
T. A., zwany dalej skarżącym, w związku z prowadzonym wobec niego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowaniem egzekucyjnym wniósł zarzuty dotyczące tego postępowania. W tej sytuacji organ egzekucyjny zwrócił się do Poczty Polskiej SA, jako wierzyciela egzekwowanej należności, o zajęcie stanowiska w przedmiocie tych zarzutów.
Poczta Polska SA, postanowieniem z dnia (...) listopada 2015 r., uznała zarzuty skarżącego za niezasadne, następnie zaś, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na to rozstrzygnięcie, postanowieniem z dnia (...) marca 2017 r., utrzymała w mocy własne rozstrzygnięcie z (...) listopada 2015 r.
W treści postanowienia Poczty Polskiej SA z (...) marca 2017 r. zawarte zostało pouczenie, że nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego.
W dniu 12 kwietnia 2017 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej operatora wyznaczonego) skarżący wniósł, za pośrednictwem Poczty Polskiej SA, skargę na opisane wyżej postanowienie tego organu z (...) marca 2017 r., domagając się stwierdzenie jego nieważności lub uchylenia, a także uchylenia poprzedzającego go postanowienia z 13 listopada 2015 r.
Poczta Polska SA, w odpowiedzi na skargę, wniosła o jej odrzucenie, względnie oddalenie, a także zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione w tym czasie do orzekania w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służyło zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658, zwanej dalej ustawa nowelizującą), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W tym miejscu należy też zaznaczyć, że art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że wskazane regulacje P.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015 r., nastąpiło to bowiem wraz z wniesieniem skargi (nadaniem jej w placówce pocztowej operatora wyznaczonego), czyli 12 kwietnia 2017 r., tak więc zastosowanie do niego znajdzie art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. w brzmieniu po nowelizacji (obecnie obowiązującym), zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Zaskarżone w niniejszym przypadku postanowienie dotyczy właśnie stanowiska wierzyciela, odnośnie zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu, z tego więc względu wniesiona skarga na to rozstrzygnięcie nie podlega kognicji Sądu (o czym organ, w sposób prawidłowy, pouczył skarżącego), lecz winna zostać odrzucona, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w myśl którego sąd odrzuci skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., odrzucił skargę.
W związku z tym, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlega odrzuceniu, na podstawie art. 222 P.p.s.a., nie wzywano skarżącego do uiszczenia od niej wpisu.