Uzasadnienie
J.G. /skarżący/ w sprawie ze skargi na decyzję opisaną w sentencji niniejszego postanowienia, wezwany do uiszczenia wpisu od skargi, zwrócił się pisemnie o prawo pomocy, załączając kserokopie decyzji o przyznaniu świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego w kwocie 345,52 zł na czas nieokreślony oraz skierowania do poradni specjalistycznej z opisem schorzeń.
Wezwany, na druku PPF, skarżący zawnioskował o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu powołał się na ww. pismo. Z wniosku wynika, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymuje się wyłącznie ze świadczeń z pomocy społecznej w postaci zasiłku stałego w podanej powyżej kwocie. Z oświadczenia skarżącego wynika także, że mieszka w mieszkaniu komunalnym o pow. 24m², jest współwłaścicielem nieruchomości rolnej o pow. 4,11 ha. Innego majątku, w tym wartościowych przedmiotów oraz zasobów pieniężnych (oszczędności, papierów wartościowych) nie posiada.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje;
Zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu wchodzą w zakres prawa pomocy, uregulowanego w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a.. Przepisy powoływanej ustawy różnicują przesłanki przyznania prawa pomocy, m. in. od zakresu tej pomocy. Chcąc ubiegać się o pomoc w toku prowadzenia swojej sprawy przed sądem administracyjnym w całkowitym zakresie, czyli jak w niniejszej sprawie, strona musi wykazać, że nie posiada żadnych środków na obronę swoich interesów przed sądem. Okoliczności braku środków powinny być wiarygodnie udokumentowane, ponieważ zwolnienie od ponoszenia ciężaru postępowania sądowego stanowi w istocie przerzucenie tego ciężaru na współobywateli.
Zdaniem rozpoznającego wniosek referendarza sądowego skarżący spełnia przesłanki zawarte w przepisach ww. ustawy. Z zalegającej w aktach decyzji o przyznaniu zasiłku stałego w ramach świadczeń z pomocy społecznej wynika, że skarżący nie pobiera jakichkolwiek świadczeń emerytalno-rentowych, w dacie wydawania decyzji otrzymywał dodatek mieszkaniowy. Z dowodów przedłożonych do uzyskania prawa pomocy w innej, rozpoznanej już sprawie ze skargi wnioskodawcy (sygn. I SA/Rz 693/09) wynika, że skarżący regularnie od 2001 r. korzystał z pomocy finansowej i rzeczowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, udokumentował także to, że przewlekle i poważnie choruje, z racji wieku (72 lata) i stanu zdrowia nie ma możliwości zarobkowych.
Z powyższych przyczyn uznano, że skarżący udowodnił, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.