Uzasadnienie
W sprawie ze skargi na decyzję opisaną w sentencji postanowienia W.S. (dalej zwanym skarżącym) wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku PPF podał, że pobiera rentę inwalidzką w wysokości 513 zł, z której prowadzona jest egzekucja komornicza, nie pracuje, nie posiada oszczędności oraz ruchomości i nieruchomości możliwych do spieniężenia, z żoną pozostaje w ustroju rozdzielności majątkowej (od 1990 r.), ale pomimo tego małżonkowie prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Skarżący wzywany do złożenia dodatkowego oświadczenia majątkowego podał, że uczestniczy w kosztach związanych z prowadzeniem wspólnego gospodarstwa domowego na poziomie ok. 400 zł miesięcznie, nie otrzymuje pomocy socjalnej w żadnej formie, koszty leczenia w jego przypadku z uwagi na ich refundację wynoszą ok. 20 zł miesięcznie, nie posiada rachunków bankowych i rachunków kart kredytowych, jest właścicielem samochodu marki Wartburg z 1986 r. o wartości ok. 400 zł. Skarżący wyjaśnił, że nie zna składników majątkowych żony ani jej dochodów.
Załączył kserokopie: decyzji o przyznaniu renty i decyzji o jej waloryzacji, opłat za czynsz i energię elektryczną, postanowienia sądu o podziale majątku dorobkowego, PIT-40A za 2013 r. (roczne obliczenie podatku przez organ rentowy).
Rozpoznając wniosek zważono, co nastepuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej zwaną w skrócie P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym może nastąpić, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie. Skarżący posiada ograniczone środki pieniężne pochodzące z pobieranego, niewysokiego świadczenia rentowego, obciążonego egzekucją komorniczą. W jego utrzymaniu partycypuje żona, pomagając zaspokoić podstawowe i najpilniejsze potrzeby rodziny. Wysokość dochodów, całokształt sytuacji majątkowej i życiowej prowadzi rozpoznającego wniosek do konkluzji, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych związanych z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargą i dlatego skarżącemu należało przyznać prawo pomocy w zakresie o jaki wnioskował.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.