Uzasadnienie
Skarżący C. T. wystąpił do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie dla niego radcy prawnego, w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) kwietnia 2010 r. W złożonym oświadczeniu na formularzu PPF podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną M. T., nie wykazał jednak wysokości uzyskiwanych przez nią dochodów, ani wysokości wydatków związanych z utrzymaniem domu.
Referendarz sądowy, postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2010 r. odmówił mu przyznania mu prawa pomocy z powodu wyżej opisanych braków oświadczenia na druku PPF uznając, że skarżący nie wykazał spełnienia przesłanek od których ustawodawca uzależnia przyznanie prawa pomocy.
W sprzeciwie od tego postanowienia C. T. stwierdził, że jest ono dla niego krzywdzące i wniósł o pozytywne rozpatrzenie jego wniosku. Przedłożył jednocześnie kserokopie: przekazów pocztowych świadczeń emerytalnych jego oraz żony, z których wynika, że pobierają oni świadczenia emerytalne w wysokości odpowiednio 1 115,19 zł i 1219,68 zł netto miesięcznie, rachunków prognozowanych za energię elektryczną (na kwoty: 328,29 zł – data płatności 15 września 2010 r. i 227,37 zł – data płatności 15 listopada 2010 r.), rachunku za gaz (za okres od 1 lipca 2010 r. do 6 września 2010 r. na kwotę 260,04 zł), dowodu wpłaty składki na ubezpieczenie w kwocie 30,18 zł, potwierdzenia uiszczenia opłaty eksploatacyjnej za mieszkanie i wodę za sierpień 2010 r., w kwocie 444,91 zł oraz kserokopię decyzji o przyznaniu kredytu jego małżonce w wysokości 1000 zł, na okres 10 miesięcy. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego środki uzyskane z tego kredytu zostały przeznaczone na leczenie żony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Z treści art. 246 § 1 pkt 1, w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) wynika, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obowiązek wykazania tych okoliczności obciąża stronę o wnioskującą o przyznanie prawa pomocy.
Mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, albowiem z przedłożonych przez niego, wraz ze sprzeciwem dokumentów, wynika, że wysokość dochodów uzyskiwanych przez niego oraz jego małżonkę pozwala na ich pokrycie. Obydwoje uzyskują dochód miesięczny wysokości 2 334,87 zł, która to kwota, nawet przy uwzględnieniu wydatków związanych z utrzymaniem domu wynoszących 444 zł za mieszkanie i wodę oraz rachunków za media, płaconych co drugi miesiąc, daje możliwość sfinansowania kosztów związanych z niniejszym postępowaniem. Przedmiotowej konstatacji nie zmienia fakt zaciągnięcia kredytu bankowego, którego spłata, co należy podkreślić, nie korzysta z pierwszeństwa zaspokojenia przed należnościami publicznoprawnymi, do których zaliczają się koszty postępowania. Zaciągając bowiem kredyt kredytobiorca winien się liczyć ze swoimi możliwościami płatniczymi i racjonalnie gospodarować swoim majątkiem.
Niezależnie od powyższego w tym miejscu należy zaznaczyć, że instytucja prawa pomocy, zwłaszcza w zakresie całkowitym, powinna mieć ze swej istoty charakter wyjątkowy i znajdować zastosowanie w stosunku do osób będących w szczególnie trudnej sytuacji.
Nie można jednak powiedzieć tego o skarżącym, który wraz z małżonką osiąga dochody z tytułu świadczeń emerytalnych w wysokości wyższej od świadczeń minimalnych, które pozwalają na sfinansowanie kosztów przedmiotowego postępowania.
Na podstawie przedstawionych przez skarżącego dokumentów, przedłożonych, co należy zaznaczyć, dopiero wraz ze sprzeciwem od postanowienia referendarza sądowego, nie sposób też stwierdzić, że spełnił on przesłanki do przyznania mu prawa pomocy w zakresie częściowym. Na taka ocenę, oprócz kryterium majątkowego i dochodowego, wpływa bowiem również wysokość kosztów związanych z przedmiotowym postępowaniem, w którym wpis wyniósł 100 zł. Koszty te nie są więc wygórowane, dlatego tez ich uiszczenie nie będzie wiązało się z pozbawieniem skarżącego środków koniecznych do jego utrzymania.
Mając więc na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia, o oddaleniu wniosku.