Uzasadnienie
Skarżący zwrócił się do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie. W związku z tym złożył, na urzędowym formularzu PPF, oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym z którego wynika, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz że oboje utrzymują się ze świadczeń emerytalnych, których wysokość wynosi odpowiednio: 1 500 zł miesięcznie i 1 205 zł miesięcznie brutto.
Jeżeli chodzi o znajdujące się w dyspozycji skarżącego i jego żony składniki majątku, to w oświadczeniu wymieniono jedynie należące do obojga małżonków udziały w spółce z o.o., o wartości 621 000 zł.
Uzasadniając złożony wniosek skarżący nadmienił, że uzyskiwane dochody pozwalają mu na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb bytowych, a on sam jak i jego żona nie mają żadnych innych źródeł przychodów, gdyż posiadane przez nich udziały nie przynoszą dochodów.
W sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego skarżący ponownie zaznaczył, że należące do niego oraz żony udziały, choć hipotetycznie mogą przedstawiać określoną wartość ekonomiczną, to nie przynoszą dochodów. Dodał też, że jego udziały zostały zajęte w postępowaniu egzekucyjnym.
Wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 1 047 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Jak stanowi art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z brzmienia tej regulacji wynika, że przyznanie tego rodzaju ulgi zostało zarezerwowane dla osób ubogich, dla których konieczność partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego w pełnej wysokości mogłaby się wiązać z pozbawieniem środków koniecznego utrzymania. Prawo pomocy jest bowiem wyjątkiem od ogólnej zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony tegoż postepowania sądowoadministracyjnego, o której mowa w art. 199 P.p.s.a., dlatego też wszelkie odstępstwa od niej winny być stosowane w sposób rozważny i przemyślany. Przyznanie tego rodzaju ulgi nie może bowiem oznaczać faworyzowania niektórych osób, poprzez przyznanie dofinansowania ze środków publicznych.
W niniejszej sprawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wystąpił skarżący, który wraz z żoną dysponuje stałym i pewnym dochodem, w postaci świadczeń emerytalnych, których łączna wysokość wynosi ponad 2 700 zł miesięcznie. Dodatkowo, małżonkowie dysponują udziałami w sp. z o.o. o wartości przekraczającej 600 000 zł, co przy wysokości wpisu od skargi w kwocie 1 047 zł sprawia, że twierdzenia skarżącego o niemożności poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie są niewiarygodne i oderwane od rzeczywistości.
Na przedmiotową ocenę nie wpływa to, że jak twierdzi skarżący, spółka której udziały posiada, nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej, ponieważ same udziały bez wątpienia przedstawiają określoną wartość ekonomiczną, stanowiąc majątek skarżącego i jego małżonki.
Reasumując stwierdzić należy, że sytuacja majątkowa skarżącego nie uprawnia go do otrzymania dofinansowania ze środków publicznych, w postaci pokrycia z nich kosztów zainicjowanego przez skarżącego postępowania, a sfinansowanie tychże wydatków leży w zasięgu jego możliwości płatniczych.
W związku z tym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.