Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Burmistrz [...] – jako wierzyciel - orzekł o uznaniu za nieuzasadnione zarzuty R. S. w stosunku do prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...], [...], [...] z dnia [...] listopada 2014 r. dotyczących zobowiązań w podatku od nieruchomości za lata odpowiednio 2009-2011 oraz odsetek za zwłokę.
Na to postanowienie, pismem z dnia [...] października 2016 roku, R. S. wniósł, obszerne w treści zażalenie.
Postanowieniem opisanym w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: Kolegium), po rozpatrzeniu zażalenia R. S. na powyższe postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów zgłoszonych na postępowanie egzekucyjne, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Postanowienie zawierało pouczenie, iż jest to postanowienie ostateczne w administracyjnym toku instancji.
Na powyższe postanowienie R. S. pismem datowanym dnia [...] 04.2017 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zgodnie z § 2 tego przepisu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres tej kontroli został określony w art. 3 § 2 oraz § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Z punktu widzenia omawianej sprawy istotny jest pkt 3 § 2, w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Przepis w powyższym brzmieniu został wprowadzony na podstawie art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658, dalej "ustawa zmieniająca"). W art. 2 tej ustawy zawarto uregulowanie, z którego wynika, że art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy zmieniającej, ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. Ustawa ta została ogłoszona w dniu 14 maja 2015 r. i weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r.
Z przytoczonych przepisów wynika, że do postępowań wszczętych od dnia 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w nowym brzmieniu. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r. Zgodnie zaś z nowym brzmieniem art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wyłączone spod kontroli sądowoadministracyjnej zostały postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Wobec tego zaskarżone postanowienie nie może zostać poddane kontroli sądu administracyjnego, gdyż jego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym.
Podkreślenia wymaga, że Kolegium właściwie pouczyło skarżącego, że wydane postanowienie jest postanowieniem ostatecznym w administracyjnym toku instancji. Prawidłowo również nie wskazało, że podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Należy wskazać, że wprowadzone z dniem 15 sierpnia 2015 r. zawężenie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych poprzez wykluczenie możliwości sądowej kontroli m.in. postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie pozbawia strony możliwości skutecznej ochrony jej praw, lecz możliwość uzyskania tej ochrony przenosi na późniejszy etap postępowania. Incydentalny charakter postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela zadecydował o uznaniu zasadności kontroli tego rodzaju aktu w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. W obowiązującym stanie prawnym strona nie traci zatem definitywnie uprawnienia do sądowej kontroli postanowienia w sprawie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za bezpodstawne, lecz uprawnienie to może realizować poprzez wniesienie skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, jako rozstrzygnięcia wydanego w sprawie głównej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 2378/16).
Mając na uwadze powyższe, skargę wniesioną w niniejszej sprawie należy uznać za niedopuszczalną. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne i dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie wpisu orzeczono zaś na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.