Uzasadnienie
J.M. w piśmie z dnia 24 maja 2005r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego a określonym jako "pozew" przeciwko T.W. - Naczelnikowi Wydziału Urzędu Miejskiego w M. podał, że pozwany wykorzystując swoje stanowisko służbowe podejmował krzywdzące dla autora pozwu decyzje, które – zwłaszcza w przedmiocie podatku od nieruchomości – doprowadziły do zlikwidowania działalności gospodarczej.
W uzasadnieniu "pozwu" wskazał, iż Naczelnik T.W. dokonał nieprawidłowego opodatkowania nieruchomości w której autor pozwu prowadził działalność gospodarczą, zawyżył ten podatek, dokonał niewłaściwej klasyfikacji obiektu budowlanego, naruszył przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i przepisy Ordynacji podatkowej co doprowadziło do likwidacji działalności gospodarczej.
W piśmie z dnia 7 czerwca 2005r. Prezydent Miasta M. wyjaśnił., że aktualnie toczy się postępowanie w przedmiocie ustalenia podatnikowi J. M. podatku od nieruchomości za 2005 rok, były także wydane decyzje odnośnie tego podatku za lata 2001 – 2004 odnośnie których toczy się postępowanie odwoławcze w postępowaniu wznowieniowym odnośnie tychże decyzji; ponadto przedmiotem oceny była także skarga J.M. na działalność T.W. /odnośnie tej ostatniej kwestii dołączono kserokopie pisma z dnia 12 maja 2005r. skierowanego do J.M. /.
Odnosząc się do powyższego "pozwu" potraktowanego – w związku z pismem J.M. z dnia 9 sierpnia 2005r. jako skargę na działalność Naczelnika Wydziału Finansowego Urzędu Miasta w M. -, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga ta jest niedopuszczalna.
Zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego czyli właściwości sądu administracyjnego zawarty został w art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm. – powoływanej dalej jako p.s.a./ i zgodnie z tymi unormowaniami sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na decyzje administracyjne, określone postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, na inne określone akty jednostek samorządu terytorialnego, na akty nadzoru nad działalnością tych jednostek, na bezczynność organów w przypadku niepodejmowania przez nich decyzji, postanowień lub innych aktów lub czynności w określonych sprawach; ponadto właściwość sądu administracyjnego przewidziana jest także w przypadku sporów o właściwość oraz w przepisach zawartych w ustawach szczególnych.
Z kolei w art. 5 p.s.a. wskazano rodzaje spraw w których właściwość sądów administracyjnych jest wyłączona np. w sprawach wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej itd.
Generalnie więc przesłanką dopuszczalności skargi jest istnienie takiego aktu lub czynności odnośnie którego obowiązujące przepisy przewidują możliwość wniesienia takiej skargi przez uprawniony podmiot i przy zachowaniu odpowiednich warunków formalnoprocesowych przewidzianych w obowiązujących przepisach, przy czym "skarżony" akt /lub czynność albo bezczynność określonego organu / musi istnieć w chwili wniesienia skargi.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie istnieje przedmiot skargi mogącej skutecznie wdrożyć postępowanie sądowoadministracyjne. Skoro bowiem skarżący twierdzi, że działania określonego pracownika organu Gminy były wadliwe, to równocześnie z przytoczonych wyżej okoliczności wynika, że chodzi tu o działania, które skutkowały wydaniem określonych decyzji w sprawach podatkowych i te właśnie decyzje podlegają /podlegały/ zaskarżeniu do sądu administracyjnego po wyczerpaniu toku postępowania administracyjnego tj. wyczerpania środków zaskarżenia /art. 3 § 2 pkt. 1 i art.52 § 1 p.s.a./. W przypadku wniesienia skargi na taką decyzję /lub określone postanowienie/, Sąd administracyjny bada nie tylko merytoryczną prawidłowość rozstrzygnięcia ale także prawidłowość postępowania w którym to rozstrzygnięcie podjęto i zgodnie z art. 134 § 1 p.s.a. rozstrzyga "w granicach danej sprawy" nie będąc przy tym związany zarzutami, wnioskami i podstawą prawną powołanymi w skardze.
Brak jest natomiast podstaw – w nawiązaniu do regulacji przytoczonych wyżej – do przyjęcia dopuszczalności odrębnej, samodzielnej skargi na czynności lub ocenę określonego stanu faktycznego albo interpretację określonych przepisów przez pracownika przygotowującego określone rozstrzygnięcie /decyzję, postanowienie itd./ w imieniu organu uprawnionego, zobowiązanego do wydania takiegoż rozstrzygnięcia.
W uwzględnieniu naprowadzonych wyżej okoliczności Sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt. 6 i § 3 p.s.a. postanowił odrzucić niniejszą skargę / opłaty sądowej nie pobierano w oparciu o art. 222 p.s.a/.