Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania "S." sp. z o.o. z/s, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2003r. sygn. [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty opłaty targowej i jej zwrotu w kwocie 2.850 zł.
Jako podstawę materialnoprawną decyzji organ powołał art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /tekst jedn. Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm./. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że wnioskiem z dnia 3 czerwca 2003r. "S.", sp. z o.o., z/s zwróciła się do Prezydenta Miasta R. o wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatę w opłacie targowej w kwocie 2.850.00zł. Zdaniem wnioskodawcy nie powstał wobec niego obowiązek podatkowy w zakresie opłaty targowej, gdyż jego działalność, polegającą na świadczeniu usług gastronomicznych w tzw. "ogródku letnim" nie mieści się w pojęciu targowiska, o którym mowa w art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Decyzją z dnia [...] października 2003r. Prezydent Miasta R. ponownie odmówił stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej w wysokości wskazanej we wniosku. W obszernym uzasadnieniu podał min., iż w jego ocenie i w świetle obowiązujących w tej mierze przepisów prawa, w tym aktów prawa miejscowego, działalność skarżącej Spółki mieści się w ustawowym pojęciu targowiska, co uzasadnia objęcie tej działalności obowiązkiem zapłaty opłaty targowej. Skoro zaś tak to brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty i zwrotu tego podatku. Działalność Spółki polegająca na świadczeniu usług gastronomicznych w tak zwanym ogródku letnim mieści się w szeroko pojętej definicji handlu, co z kolei skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego w opłacie targowej.
W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego materialno-prawną podstawę powstania obowiązku uiszczenia opłaty targowej stanowi art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu ustalonym przez art. art. l pkt 11 lit. a ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. 02.200.16837 zmieniającej tę ustawę z dniem l stycznia 2003 r. Zgodnie z powołanym przepisem opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach - ust l art.
15. Targowiskami, o których mowa w ust. l, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzony handel - ust. 2 tego samego przepisu. Redagując powołany przepis ustawodawca zrezygnował zatem z przykładowego wyliczenia miejsc, które należy rozumieć jako targowisko, tak jak to czynił w poprzednio obowiązującym stanie prawnym wskazując, że były to miejsca, w których prowadzony jest handel w szczególności z ręki, z koszów, stoisk, wozów konnych, przyczep, pojazdów samochodowych, a także sprzedaż zwierząt, środków transportowych i części do środków transportowych. Przy dokonywaniu wykładni pojęcia targowiska może być pomocna treść art. 15 ust. 2a obowiązującej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis ten wyłącza bowiem możliwość nałożenia opłaty targowej na podmioty dokonujące sprzedaży w budynkach lub częściach budynków, z wyjątkiem targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw.
Trzeba jednak w tym miejscu podzielić racje skarżącej Spółki, iż powstanie wobec niej obowiązku podatkowego jak i dokonanie zapłaty opłaty targowej miało miejsce przed wejściem w życie powołanego przepisu, stąd ocena stanu faktycznego przedmiotowej sprawy winna nastąpić z punktu widzenia stanu prawnego obowiązującego w tej dacie. Zgodnie z obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. przepisem art. 15 ust. l ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach targowych, opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych mniemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Ust. 2 tego samego artykułu zawiera, co już wskazano, definicję targowiska zgodnie, z którą są nimi wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel, wymieniając przykładowe jego formy jak handel z ręki, koszów, stoisk, wozów konnych, przyczep, pojazdów samochodowych, a także sprzedaż zwierząt, środków transportowych i części do środków transportowych.
Z analizy przytoczonych regulacji wynika, że zdarzeniem prawnym, z którym ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wiąże obowiązek uiszczenia opłaty targowej jest dokonywanie sprzedaży. Ustawodawca nie określił na czym polega sprzedaż w rozumieniu tej ustawy, dlatego wykładni tego pojęcia, zgodnie z ustaloną w prawie podatkowym reguła, należy dokonać zgodnie z regułami wykładni językowej i systemowej. W myśl zatem art. 535 kodeksu cywilnego dokonywanie sprzedaży polega na zawieraniu umów sprzedaży. Jak stanowi powołany przepis, przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Taki pogląd wyrażony został min. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 1999 r., sygn. SA/Rz 755/99, OSS 2000/4/120 rozpatrującego sprawę powstałą na tle omawianych regulacji.
W wyroku tym NSA stwierdził, iż zdarzeniem prawnym, z którym ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wiąże obowiązek uiszczenia opłaty targowej, jest sprzedaż, a przynajmniej wyjście z ofertą sprzedaży, polegającą na wystawieniu towaru z oznaczeniem jego ceny. Zatem dokonujący sprzedaży na targowisku to nie tylko te podmioty wskazane w ustawie, które sprzedały towar na targowisku, ale również te, których zamiarem było dokonanie sprzedaży poprzez wyjście z ofertą. Dokonując analizy stanu faktycznego i prawnego mających miejsce w przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości, że skarżąca Spółka prowadzi działalność usługową w prowadzonym przez nią ogródku letnim dokonując sprzedaży oferowanych przez nią towarów. Przenosi przecież własność artykułów (napojów chłodzących, piwa) na klientów, a ci ostatni uiszczają za nie stosowną cenę. Już sam fakt prowadzenia ogródka należy poczytać za wyjście z ofertą sprzedaży, co jest wystarczające dla zdefiniowania tej działalności jako targowiska w rozumieniu cytowanych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 1994 r., SA/Łd 1244/94, ONSA 1995/3/116).
W związku z powyższym twierdzenie, że skarżąca Spółka nie dokonuje sprzedaży, a jedynie świadczy odpłatnie usługi gastronomiczne, jest pozbawione wszelkich podstaw w obowiązującym prawie. Oznacza to, że żądanie stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej i jej zwrot jest nieuzasadniony.
Na decyzję tę "S." sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc ojej uchylenie. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 15 ust. l i ust.2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz naruszenie art. 72 § l pkt 1 oraz art. 78 § l i § 2 pkt.3 lit. b w zw. z art. 2 § l pkt.3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organy bezpodstawnie przyjęły, że pojęcie "sprzedaży towarów" jest równoznaczne z pojęciem "świadczenia usług gastronomicznych". Powołując się na słownik języka polskiego oraz definicję zawartą w objaśnieniach pozycji dotyczącej sprzedaży Polskiej Klasyfikacji Działalności a także art. 535 kodeksu cywilnego skarżąca wywiodła, że działalność przez nią prowadzona nie jest sprzedażą. Za takim stanowiskiem przemawia w ocenie skarżącej zapewnienie obsługi kelnerów, stolików krzeseł, naczyń a także to, że klienci w rzeczywistości uiszczają należność za usługę. Zdaniem skarżącej nie prowadziła ona działalności handlowej a prowadzony przez nią "ogródek letni" nie stanowi targowiska w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
W tym stanie rzeczy, pobrana od skarżącej, w dniu 7 lipca 2002r. przez Prezydenta Miasta R. opłata targowa w kwocie 2 850 zł za okres od maja do czerwca 2002r.- pozbawiona jest podstawy prawnej i stanowi nadpłatę w rozumieniu przepisów Ordynacja podatkowa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło ojej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko 7,awarte w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Stosownie do treści art. l § l i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. l § 2 powołanej wyżej ustawy, który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądów administracyjnych polega na zbadaniu, czy organ nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie Sąd nie może dokonać kontroli legalności zaskarżonej decyzji ani pod kątem oceny zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym, ani też pod kątem dochowania wymaganej prawem procedury z uwagi na niekompletność akt organu I instancji.
Jak to wynika z treści art. 54 powołanej wyżej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi /§ l/, a organ przekazuje sądowi skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia /§ 21/. Organ przedstawiając skargę wraz z odpowiedzią nie przedstawił kompletu akt organu I instancji.
Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 12 maja 2005r. Sąd zobowiązał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do przedłożenia kompletu akt. Pismem z dnia 13 maja 2005r. Sąd wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do przedstawienia w terminie 14 dni od daty otrzymania pisma akt organu I instancji. Jakkolwiek Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w dniu 25 maja 2005r. przedstawiło kserokopię wniosku skarżącej o stwierdzenia nadpłaty, kserokopię decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] czerwca 2004r. w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty opłaty targowej i jej zwrotu w kwocie 2.850 zł, kserokopię decyzji SKO z dnia [...] września 2003r. oraz uchwały Rady Miasta R., to jednak pozostała część akt nie została przedstawiona, w tym również uchwała Rady Miasta R. Nr XLV/17/93 z dnia 30 marca 1993r. w sprawie organizacji i funkcjonowania targowisk będąca podstawą rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art.132, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.