Uzasadnienie
J. S. występując o przyznanie mu prawa pomocy, w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, złożył oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, zgodnie z którym prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z dwoma małoletnimi synami, nie uzyskując jakichkolwiek dochodów oraz nie posiadając żadnego majątku. Skarżący stwierdził ponadto, że jego wydatki pokrywane są pożyczek, a od czasu utraty pracy zaprzestał płacenia alimentów.
Mając na uwadze fakt, że na podstawie oświadczenia skarżącego nie można stwierdzić ani tego, gdzie mieszka, ani też z czego się utrzymuje, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) został on wezwany do złożenia dodatkowego oświadczenia, poprzez: wskazanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego, wskazanie źródła finansowania wydatków na utrzymanie, a także przedstawienie zestawienia wszystkich długów, w terminie siedmiu dni, pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie informacji zamieszczonych na formularzu PPF. Wezwanie w tym przedmiocie zostało doręczone skarżącemu, w trybie doręczenia zastępczego, gdyż nie podjął on adresowanej do niego przesyłki, w dniu 4 października 2013 r., a siedmiodniowy termin do złożenia dodatkowego oświadczenia upłynął z dniem 11 października 2013 r. Skarżący nie złożył dodatkowego oświadczenia.
Jak stanowi art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wykazanie spełnienia przesłanek, o których mowa w powołanym wyżej przepisie winno nastąpić poprzez złożenie przez wnioskodawcę pełnego i jednoznacznego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, na urzędowym formularzu, a na wezwanie sądu lub rozpoznającego wniosek referendarza, dodatkowego oświadczenia i odpowiednich dokumentów źródłowych.
W niniejszej sprawie, w oparciu o dane wynikające z oświadczenia złożonego na urzędowym formularzu nie sposób jest stwierdzić, jaka jest w rzeczywistości sytuacja materialna skarżącego, gdyż nie ujawnił on źródła finansowania kosztów własnego utrzymania, jak też wysokości tych wydatków, natomiast wzywany do złożenia dodatkowego oświadczenia, które to wezwanie zostało doręczone mu zgodnie z wymogami P.p.s.a., nie ustosunkował się do niego w jakikolwiek sposób. W tej więc sytuacji należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że spełnia przesłanki przyznania mu prawa pomocy, chociażby w zakresie częściowym, w związku z czym orzeczono jak w sentencji.