Uzasadnienie
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] skarżący R. K. i J. Ł. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku stwierdzono, że podstawę do jego sformułowania stanowi art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podniesiono, że wykonanie zaskarżonej decyzji na obecnym etapie postępowania może spowodować powstanie nieodwracalnych skutków i wyrządzić stronom szkody. Przeprowadzenie egzekucji na podstawie zaskarżonej decyzji spowodować może pozbawienie skarżących wszelkich środków finansowych i tym samym całkowicie uniemożliwić prowadzenie jakiejkolwiek działalności.
Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ - powoływanej dalej jako p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja mocą której stronie skarżącej określono:
- - kwoty podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2004r. do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe,
- - zobowiązanie podatkowe w kwocie 1.369 zł za maj 2004 r. oraz ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 411 zł za maj 2004r.
W związku z powyższym, rozstrzygnięcie dotyczące stycznia, lutego i marca 2004r. nie rodzi dla strony skarżącej obowiązku zapłaty jakichkolwiek kwot a wstrzymanie realizacji przeniesienia orzeczonych kwot nie byłoby korzystne dla strony skarżącej, natomiast obowiązek zapłaty dotyczy tylko rozliczenia za maj 2004 r. w łącznej kwocie 1.780 zł.
W uzasadnieniu wniosku ograniczono się do lakonicznego stwierdzenia, iż uiszczenie zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie nieodwracalnych skutków i wyrządzi skarżącym szkodę pozbawiając ich wszelkich środków umożliwiających kontynuację działalności. Nie wykazano przy tym w jaki sposób uiszczenie kwoty 1.780 zł wynikającej z zaskarżonej decyzji przekłada się na zdolność do realizacji podstawowego zakresu działalności prowadzonego przedsiębiorstwa.
Strona skarżąca prowadzi działalność, której podstawowy zakres obejmuje: sprzedaż detaliczną paliw silnikowych, usługi budowlane oraz wynajem nieruchomości, w spółce zatrudnionych jest, na podstawie umowy o pracę, pięciu pracowników: księgowy oraz sprzedawcy paliw. Stacja paliw mieści się na działce na której znajduje się budynek obsługi (częściowo użytkowany, częściowo w budowie), wiata, dystrybutory, drogi i place o wartości 450 622 zł. Na podstawie umowy najmu strona skarżąca udostępnia należący do niej lokal gastronomiczno-handlowy o powierzchni 120 m2, osiągając z tego tytułu kwotę 700 zł miesięcznie, realizuje inwestycje i w związku z tym zawarła z Bankiem [...] umowę kredytu inwestycyjnego w celu dokończenia budowy stacji paliw. Ponadto strona skarżąca w ramach prowadzonej działalności zawarła umowy dwóch kredytów inwestycyjnych oraz kredytu odnawialnego na rachunku bieżącym.
W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Przeciwnie, sytuacja majątkowa, stan płatności, rozmiar i zakres prowadzonej przez stronę skarżącą działalności pozwalają przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie wpłynie na kondycję gospodarczo-finansową strony skarżącej, gdy się weźmie także pod uwagę wysokość kwot wyliczonej przez organy podatkowe do zapłaty.
Z naprowadzonych wyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznając, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. odmówił wnioskowi w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.