Uzasadnienie
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] skarżący R. K. i J. Ł. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku stwierdzono, że podstawę do jego sformułowania stanowi art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podniesiono, że wykonanie zaskarżonej decyzji na obecnym etapie postępowania może spowodować powstanie nieodwracalnych skutków i wyrządzić stronom szkody. Przeprowadzenie egzekucji na podstawie zaskarżonej decyzji spowodować może pozbawienie skarżących wszelkich środków finansowych i tym samym całkowicie uniemożliwić prowadzenie jakiejkolwiek działalności.
Rozpoznając powyższy wniosek, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./- powoływanej dalej jako p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja w której za czerwiec i lipiec 2004r. określono stronie skarżącej kwoty podatku od towarów i usług do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe, natomiast za maj i od sierpnia do grudnia 2004r. określono zobowiązanie podatkowe oraz ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe na łączną kwotę 42.907 zł. W związku z powyższym tylko ta ostatnia kwota jest kwotą wyliczona do zapłaty, natomiast kwoty podatku określone do przeniesienia nie rodzą obowiązku zapłaty a wstrzymanie wykonania decyzji w tym zakresie byłoby niekorzystne dla strony skarżącej.
Na uzasadnienie wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przywołano lakoniczne stwierdzenie, iż uiszczenie zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie nieodwracalnych skutków i wyrządzi skarżącym szkodę, pozbawiając ich wszelkich środków umożliwiających kontynuację działalności; nie wykazano jednakże w jaki sposób uiszczenie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji przekłada się na zdolność do realizacji podstawowego zakresu działalności prowadzonego przedsiębiorstwa.
Strona skarżąca prowadzi działalność, której podstawowy zakres obejmuje sprzedaż detaliczną paliw silnikowych, usługi budowlane oraz wynajem nieruchomości, zatrudnia na podstawie umowy o pracę pięciu pracowników: księgowy oraz sprzedawcy paliw. Stacja paliw mieści się na działce na której znajduje się budynek obsługi (częściowo użytkowany, częściowo w budowie), wiata, dystrybutory, drogi i place o wartości 450 622 zł. Skarżąca, na podstawie umowy najmu, udostępnia należący do niej lokal gastronomiczno-handlowy o powierzchni 120 m kw, realizuje celów inwestycje, zawierając z Bankiem [...] umowę kredytu inwestycyjnego w celu dokończenia budowy stacji paliw, w ramach prowadzonej działalności zawarła umowy dwóch kredytów inwestycyjnych oraz kredytu odnawialnego na rachunku bieżącym.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Sytuacja majątkowa, stan płatności, rozmiar i zakres prowadzonej przez stronę skarżącą działalności pozwalają przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie wpłynie na jej kondycję finansowo-gospodarczą. Strona skarżąca realizuje wszelkie bieżące należności, inwestuje w rozwój infrastruktury wywiązując się z długofalowych znacznych obciążeń kredytowych, nie redukuje zatrudnienia itd.
Biorąc pod uwagę naprowadzone wyżej okoliczności, Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. i odmówił wnioskowi strony skarżącej w tym przedmiocie.