Uzasadnienie
Decyzją nr (...) z dnia (...) października 2008r. Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił J. P. podatek od spadku w kwocie 3.084zł, a następnie postanowieniem z dnia (...) grudnia 2009r. wznowił postępowanie i decyzją nr (...) z dnia (...) stycznia 2010r. ustalił tenże podatek w kwocie 3.433zł. Ta ostatnia decyzja utrzymana została w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) marca 2010r. nr (...).
Na tę ostatnią decyzję z 31 marca 2010r. J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę wnosząc o "umorzenie różnicy w podatku na sumę 349 zł". Decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2010 r., nr (...) uwzględniono ww. skargę w trybie autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), orzekając o uchyleniu decyzji organów podatkowych obydwu instancji wydanych po wznowieniu postępowania i umarzając postępowanie wznowione; w obrocie prawnym pozostała więc decyzja ustalająca podatek w kwocie 3.084 zł.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Dyrektor Izby Skarbowej, w oparciu o art. 54 § 3 p.p.s.a. wyeliminował z obrotu prawnego decyzję stanowiącą przedmiot skargi sądowej. Zgodnie z tym przepisem, organ, którego działanie zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Zachodzą przy tym wszystkie warunki wskazane w art. 54 § 3 p.p.s.a., gdyż: 1) Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia (...) maja 2010 r. orzekł w zakresie swojej właściwości;
- 2) uwzględnił skargę w całości, eliminując decyzje obydwu instancji wydane w postępowaniu wznowionym i umarzając postępowanie wznowione, a także
- 3) wydał akt autokontrolny przed wyznaczeniem rozprawy przez Sąd. Z tych względów postępowanie sądowe wszczęte wskutek wniesienia skargi opisanej wyżej podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe; natomiast "nowa" decyzja z dnia (...) maja 2010r. może być przedmiotem odrębnej skargi zgodnie z zawartym w niej pouczeniem.
Skarżący spełnił ponadto określone w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. warunki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od opłat sądowych w całości (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Zgromadzone w aktach dowody wskazują, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazują na to w szczególności składniki majątku wykazane w zeznaniu podatkowym oraz okoliczności, które organ podatkowy wziął pod uwagę w postępowaniu w sprawie rozłożenia zaległości podatkowej na raty, w tym przysługujący skarżącemu bezrobotnego oraz fakt utrzymywania się z prac dorywczych (k. nr 5 oraz 10-14 akt sądowych). Wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3, art. 161 § 3 oraz art. 254 § 1 i art. 252 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.