Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2011 r. (sygn. I SA/Rz 359/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, opisaną szczegółowo w sentencji niniejszego postanowienia.
Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2011r. (sygn. akt I SA/Rz 359/11) przyznano skarżącemu prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata, zaś Okręgowa Rada Adwokacka w piśmie z dnia 7 lipca 2011 r. wyznaczyła adwokata I.J.. Wyznaczony adwokat nie sporządził skargi kasacyjnej na postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2011 r. o odrzuceniu skargi, ale odmówił sporządzenia wniosku o przywrócenie terminu wraz z wniesieniem skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc równocześnie wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte przez stronę ani w części, ani w całości.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Ustanowienie przez sąd pełnomocnika dla strony spełniającej przesłanki do przyznania takiej pomocy oznacza, że Skarb Państwa przejmuje ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu, a sąd jako dysponent środków publicznych odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Odnośnie adwokatów zasady ich wynagradzania zostały uregulowane w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zgodnie z § 19 ww. Rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę nie wyższą niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
W rozpoznawanej sprawie adwokat dokonała czynności jeszcze przed sądem pierwszej instancji, więc w myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia należy jej się kwota 240 zł, a więc w stawce minimalnej, którą zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia należało powiększyć o 23% podatku od towarów i usług.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.