Uzasadnienie
Skarżąca spółka wystąpiła do Sądu o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w szczególności od wpisu od skargi kasacyjnej. W złożonym oświadczeniu o stanie majątkowym podała, że wysokość jej kapitału zakładowego wynosi 50 000 zł, wartość środków trwałych 1 120 371 zł, a ostatni rok obrotowy odnotowała stratę w wysokości 103 875,19 zł. Z podanych w oświadczeniu informacji wynika również, że saldo rachunku bankowego spółki wynosi 71,87 zł.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca dodała, że obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej, a jedyne jej dochody pochodzą z najmu należącej do niej nieruchomości. Od pewnego czasu najemca należącej do spółki nieruchomości przestał jednak regulować swoje zobowiązania z tego tytułu, co uniemożliwia jej opłacenie kosztów związanych z niniejszą sprawą.
Niezależnie od powyższego skarżącą nadmieniła także, że toczą się wobec niej liczne postępowania egzekucyjne, na potwierdzenie których przedłożyła stosowne dokumenty.
Zarówno we wniosku o przyznanie prawa pomocy jak i sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego skarżąca podniosła, że przyznane jej postanowieniem referendarza sądowego z dnia 8 sierpnia 2013 r. prawo pomocy (obejmujące zwolnienie od wpisu od skargi) rozciąga się nie tylko na postępowanie przed sądem I instancji, ale również na postępowanie przed sądem II instancji. Z tego też względu nie powinna ona być wzywana do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej.
Wpis od skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie wynosi 1 317 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Na wstępie niniejszych rozważań należy zaznaczyć, że postanowieniem referendarza sądowego z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. I SA/Rz 359/13, skarżąca spółka została zwolniona od wpisu od skargi, natomiast jej wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w pozostałym zakresie został oddalony. Sentencja przedmiotowego orzeczenia wskazuje w sposób jednoznaczny, że zakres przyznanego spółce zwolnienia obejmuje wyłącznie wpis od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Brak jest natomiast podstaw do przyjęcia, że zwolnienie to obejmuje również wpis od skargi kasacyjnej, do której rozpoznania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Wywód skarżącej odnośnie rozszerzonego zakresu przyznanego jej zwolnienia jest więc pozbawiony jakichkolwiek podstaw.
Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie prawnej, w zakresie częściowym, może nastąpić, gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Odnosząc się do kolejnego wniosku spółki należy stwierdzić, że sama skarżąca podkreśliła w nim, że jej sytuacja materialna nie uległa zmianie od czasu rozpoznania jej pierwszego wniosku, po rozpoznaniu którego zwolniono ją od wpisu od skargi, odmawiając zwolnienia w pozostałym zakresie. Przyczyną wydania tej treści rozstrzygnięcia było to, że pozostając w trudnej kondycji finansowej spółka dysponowała jednak znacznym majątkiem w postaci urządzeń technicznych i maszyn, zapasów towarów handlowych o wartości 214 510,26 zł, a także aktywów finansowych wartych 419 401,45 zł.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że z uwagi zarówno na wartość środków trwałych spółki, wykazaną w oświadczeniu (1 120 371 zł), jak również dane wynikające z bilansu spółki, przytoczone w postanowieniu referendarza sądowego z 8 sierpnia 2013 r., brak jest podstaw do przyjęcia, że nie ma ona możliwości uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, wynoszącego 1 317 zł. Zestawienie bowiem wyżej przytoczonych wielkości prowadzi jednoznacznie do wniosku, że poniesienie tego rodzaju kosztów leży w zakresie jej możliwości finansowych.
Niezależnie od powyższego zwrócić należy uwagę na fakt, że skarżąca spółka jest przedsiębiorcą, czyli podmiotem którego celem działania jest wypracowywanie zysków dla swoich udziałowców, skoro więc ich decyzją, mimo bieżących trudności, nadal pozostaje ona w obrocie gospodarczym, to właśnie ci wspólnicy winni dostarczyć jej brakujące środki na jej funkcjonowanie. Brak jest bowiem uzasadnienia dla przerzucania tego rodzaju wydatków na podatników, poprzez pokrycie ich ze środków publicznych.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.