Uzasadnienie
Na wezwanie do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi, skarżący wniósł o zwolnienie od tego obowiązku. Na urzędowym formularzu zażądał zwolnienia od kosztów sądowych, argumentując, że jedynym źródłem utrzymania jest renta inwalidzka, nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada samochodu, kosztowności, oszczędności. Jest jedynie właścicielem mieszkania o pow. 22,9 m², w którym zamieszkuje samotnie. Skarżący podał, że jego świadczenie rentowe wynosi 755 zł brutto i jest pomniejszone o alimenty w kwocie 350 zł. W takiej sytuacji do wypłaty, a tym samym na utrzymanie pozostaje mu 271,65 zł, co potwierdził przedkładając przekaz pocztowy na taką kwotę.
Korzystając z możliwości żądania dodatkowego oświadczenia na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwana dalej P.p.s.a., referendarz sądowy skierował wezwanie do złożenia wyjaśnień dotyczących sytuacji materialnej skarżącego, w tym m.in. o podanie informacji o ewentualnej pomocy uzyskiwanej od instytucji lub osób trzecich, o przedłożenie wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych z ostatnich trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku. Wezwanie to skarżący przemilczał.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
W postępowaniu o przyznanie prawa pomocy skarżący powinien przedstawić argumentację, która potwierdzałaby jego niezdolność do wygospodarowania środków na pokrycie kosztów postępowania przed sądem administracyjnym, powinien być stroną aktywną w zakresie wskazywania dowodów, iż faktycznie pozostaje w sytuacji na jaką się powołuje. Skoro skarżący nie wskazywał żadnych środków dowodowych na poparcie twierdzenia o złej sytuacji finansowej, zmierzając do wyjaśnienia możliwości płatniczych skarżącego, referendarz sądowy wezwał go do uzupełnienia wniosku i przedłożenia dokumentów potwierdzających sytuację na jaką się powołuje.. Do dnia rozpoznania wniosku skarżący nie uczynił tego. W postępowaniu o przyznanie prawa pomocy ani referendarz sądowy ani sąd nie mają obowiązku prowadzenia dochodzenia w sytuacji, gdy dokładne dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy nie są mu znane wobec uchylania się strony od złożenia stosownych dokumentów i wyjaśnień. Realia ekonomiczne nie pozwalają w żadnym wypadku przyjąć, że skarżący jest się w stanie utrzymać wyłącznie za wskazaną w oświadczeniu kwotę niespełna 300 zł.
Reasumując, niezastosowanie się do wezwania w trybie art. 255 P.p.s.a. i brak danych w postaci dokumentów i wyjaśnień, pozbawia możliwości oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 1 marca 2006 r., sygn. II OZ 235/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem niewykonanie wezwania, o którym mowa w powołanym powyżej przepisie należy potraktować jako niewykazanie przez skarżącego przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a
Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.