Uzasadnienie
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: Kolegium) z dnia [...] marca 2013r. nr [...], którą Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania K.Cz. (dalej: Skarżący) wniesionego od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] w przedmiocie określenia Skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych (samochód ciężarowy marki Star 200 o nr rej. [...]) za rok 2009, utrzymało w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji.
W uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] marca 2013r. Kolegium wskazało, że Prezydent Miasta, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...], działając z urzędu, wszczął postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia za 2009 rok wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych ciążącego na K.Cz. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że K.Cz. był właścicielem pojazdu mechanicznego marki Star 200, rok produkcji - 1992, o dopuszczalnej masie całkowitej 9280 Kg, zarejestrowanego pod nr rej. [...]. W dowodzie rejestracyjnym jako rodzaj pojazdu wskazano: samochód ciężarowy i przeznaczenie: asenizacyjne. Z zaświadczenia nr [...], wydanego przez "A" Spółka z o.o. w P. Okręgowa Stacja Kontroli Pojazdów wynika, że jest to samochód ciężarowy. Na terenie Gminy Miejskiej obowiązywała uchwała Rady Miasta z dnia 27 listopada 2008r. Nr 246/2008 w sprawie ustalenia stawek podatku od środków transportowych, gdzie stawka podatku dla samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 9 ton wynosi 1.240,00zł (§ 1 pkt 1c Uchwały).
Powyżej opisaną decyzją z dnia [...] stycznia 2013r. Prezydent Miasta określił K.Cz. wysokość podatku od opisanego samochodu ciężarowego za 2009r. w wysokości 1.240,00zł.
Odwołanie od decyzji wydanej przez organ I instancji wniósł K.Cz.
W ocenie Kolegium odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest prawidłowa pod względem formalnoprawnym i odpowiada przepisom prawa materialnego. Kolegium wyjaśniło, że z mocy art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010r., Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: ustawa podatkowa) opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton. Z kolei z mocy art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej zwolnieniem dodatkowym objęte są środki transportowe stanowiące zapasy mobilizacyjne, pojazdy specjalne oraz pojazdy używane do celów specjalnych w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.
Natomiast stosownie do treści art. 2 pkt 36 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.; dalej: Prawo o ruchu drogowym) pojazd specjalny to pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczona do wykonywania specjalnych funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji. Z orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym w szczególności z wyroku NSA z dnia 25 lipca 2012r. II FSK 2517/10, wynika że nie są pojazdami specjalnymi pojazdy samochodowe przeznaczone do przewozu określonego rodzaju ładunków, a w tym nieczystości (pojazdy asenizacyjne). Oznacza to, że odwołanie wniesione przez K.Cz. nie zasługuje na uwzględnienie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Kolegium z dnia [...] marca 2013r. nr [...] wniósł K.Cz., zarzucając decyzji rażące naruszenie prawa, w szczególności:
- 1) art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej,
- 2) art. 2 pkt 36 Prawa o ruchu drogowym,
- 3) art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w związku z § 2 i nast. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 listopada 2002r. w sprawie wymagań dla pojazdów asenizacyjnych,
- 4) art. 120 w zw. z art. 121 § 1 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm. dalej: Ordynacja podatkowa).
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie w takim znaczeniu, że zarówno zaskarżona decyzja Kolegium, jak i utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2013r. podlegają wyeliminowaniu z obrotu prawnego, poprzez stwierdzenie ich nieważności, jednakże z przyczyn nie podniesionych w skardze.
Z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; dalej: Ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 Ppsa).
Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu podstępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa). W sprawach skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego i w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy art. 145 §1 Ppsa stosuje się z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję lub postanowienie (art. 145 § 2 Ppsa).
Postępowanie podatkowe, a także zobowiązania podatkowe normuje Ordynacja podatkowa (art. 1 pkt 1.3 Ordynacji podatkowej), a więc przepisy tej właśnie ustawy sąd jest zobowiązany uwzględniać rozpoznając przedmiotową sprawę, a to z mocy powoływanego już art. 145 § 2 Ppsa. Z mocy art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Sąd dokonując kontroli zaskarżonych do sądu decyzji, w granicach jej materialnego zakresu tj. zobowiązania w podatku od środków transportowych Skarżącego odnośnie samochodu ciężarowego Star 200 nr rej. [...] za 2009 rok, stwierdził że decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2013r. Nr [...] dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a więc decyzja z dnia [...] stycznia 2013r. jest dotknięta taką wadą, która uzasadnia stwierdzenie decyzji ostatecznej tj. decyzji Kolegium z dnia [...] marca 2013r., a także po myśli art. 135 Ppsa, decyzji Prezydenta Miasta.
Sąd bowiem dokonując kontroli legalności zaskarżonej do Sądu decyzji, a także postępowania, poprzedzającego wydanie tej decyzji i orzekając na podstawie akt sprawy - po myśli art. 133 § 1 Ppsa, które zostały uzupełnione wskutek wykonania wezwania Przewodniczącego Wydziału I tut. Sądu z dnia 23 maja 2013 roku (karta 20 akt sądowych) stwierdził, że sprawa podatku od środków transportowych odnośnie Skarżącego co do samochodu osobowego Star 200 o nr rej. [...] za 2009r. została rozstrzygnięta już decyzją ostateczną Kolegium z dnia [...] lipca 2012r. nr [...], którą to organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K.Cz. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2012r. nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych odnośnie samochodu Star 200 o nr rej. [...] za 2009r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta.
W tej sytuacji, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze, co do których, z uwagi na stwierdzone podstawy z urzędu przez Sąd do uwzględnienia skargi, Sąd nie może się odnieść, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji wydanej przez organ I instancji (art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 Ppsa w zw. z art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 135 Ppsa).
Sąd orzekł również po myśli art. 152 Ppsa o niewykonywaniu uchylonych decyzji do chwili uprawomocnienia się wyroku.
Skarżący mimo prawidłowego pouczenia, do chwili zamknięcia rozprawy, nie zgłosił wniosku o przyznanie należnych kosztów, dlatego też Sąd nie orzekł po myśli art. 200 Ppsa o zasądzeniu od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowego (art. 210 § 1 Ppsa).