Uzasadnienie
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2016 r., odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów. Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia, powodem odmowy uwzględnienia wniosku było stwierdzenie, że kondycja finansowa skarżącego, nie uzasadnia przyznania mu wnioskowanego zwolnienia od kosztów.
W uzasadnieniu sprzeciwu, skarżący podkreślił iż prowadzona przez niego działalność gospodarcza nie przynosi dużych zysków ale wymaga ponoszenia znacznych kosztów, a nieterminowe regulowanie należności przez kontrahentów znacznie obniża jego możliwości płatnicze. Wskazał również, że ma na utrzymaniu dorastającego syna, który z uwagi na wiek wymaga ciągłych nakładów finansowych związanych z kształceniem, oraz nadmienił, że ponosi koszty utrzymania gospodarstwa domowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ustawodawca użył w tym przepisie określenia "gdy wykaże", co oznacza, że wnioskodawca ma obowiązek udowodnić i przekonać Sąd, że znajduje się w sytuacji określonej w art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym – komentarz"; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek; wydanie II – Kantor Wydawniczy ZAKAMYCZE 2006; str. 554).
Jak wynika z przytoczonej wyżej regulacji instytucja prawa pomocy zarezerwowana została dla osób znajdujących w szczególnie trudnej sytuacji materialnej, tj. osiągających bardzo niskie dochody oraz nie posiadających dużego majątku, w celu umożliwienia im dochodzenia swoich praw przed sądem. W związku z tym nie może ona stanowić źródła uprzywilejowania osób, dla których konieczność poniesienia tego rodzaju wydatków nie będzie wiązała się z pozbawieniem ich samych oraz ich domowników środków koniecznych do utrzymania.
W złożonym na urzędowym formularzu wniosku, skarżący zadeklarował miesięczne dochody z działalności gospodarczej prowadzonej wraz z żoną, na kwotę łączną 6 tys. zł. netto, przypadającą na trzyosobowe gospodarstwo domowe, a deklarując składniki posiadanego majątku wymienił nieruchomość rolną o powierzchni 36 arów oraz pojazdy mechaniczne.
Mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdzić należy, że sytuacja skarżącego nie uprawnia go do występowania o wsparcie ze środków publicznych. Dysponując bowiem miesięcznie dochodem w wysokości 6000 zł. jest on w stanie ponieść koszty sądowe w niniejszej sprawie, sprowadzające się w praktyce do wpisów od skargi kasacyjnej, wynoszących 1 100 zł.
Stwierdzając zatem, że przedstawiona przez stronę sytuacja finansowa nie daje podstaw do uznania, że zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. uprawniające do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, zasadne jest utrzymanie w mocy orzeczenia referendarza sądowego o odmowie zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych we wnioskowanym zakresie.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 260 § 1 oraz § 3 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.