Uzasadnienie
I.A. (dalej: skarżąca, płatniczka) poddała kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] listopada 2021 r. nr [...], którą odmówiono jej zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczeni zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy za maj 2020 r.
Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynikało, że ww. decyzja została doręczona płatniczce 19 listopada 2021 r. W dniu 3 grudnia 2021 r. pełnomocnik skarżącej wystąpił do Zakładu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Natomiast 13 grudnia 2021 r. pełnomocnik skarżącej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na ww. decyzję.
Powyższą skargę Sąd ocenił jako przedwczesną i niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: "P.p.s.a."). Przed wniesieniem skargi skarżąca zainicjowała postępowanie odwoławcze przed Prezesem ZUS, które do dnia wniesienia skargi nie zostało zakończone. W takich okolicznościach nie jest dopuszczalne jednoczesne zainicjowanie postępowania sądowoadministracyjnego i równoczesne prowadzenie go wraz z toczącym się postępowaniem administracyjnym. Skarga będzie mogła być wniesiona dopiero po rozpatrzeniu przez Zakład wniosku o ponowne rozpatrzenie skargi, a zaskarżona do Sądu będzie mogła być decyzja wydana wskutek rozpatrzenia przez Zakład ww. środka odwoławczego w administracyjnym toku postępowania. Jednocześnie okoliczności sprawy, o jakich mowa, nie wyczerpują znamion określonych w art. 56 P.p.s.a.
Postępowanie w sprawie ulgi, o jaką ubiegała się skarżąca, prowadzone było na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony na podstawie art. 31zq ust. 8 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) dalej zwana jako: "ustawa o COVID-19". Przepis art. 52 § 3 P.p.s.a. stanowi zaś, że jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Z regulacji tej należało zatem wywieść, że strona, która skorzystała z prawa zwrócenia się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (tj. ze środka odwoławczego), nie może jednocześnie skorzystać z prawa wniesienia skargi do sadu administracyjnego, aż do czasu zakończenia postępowania odwoławczego ostatecznym rozstrzygnięciem (zob. art. 15 i art. 16 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 52 § 1 P.p.s.a.).
Z podanych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 P.p.s.a., Sąd postanowił skargę odrzucić.