Uzasadnienie
Skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie dla niego radcy prawnego. W związku z tym złożył, na urzędowym formularzu PPF, oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, w którym podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, a źródłem utrzymania małżonków jest pobierana niego emerytura, w wysokości 1 060 zł miesięcznie, a także dochód jego małżonki z działalności rolniczej, wynoszący 200 zł miesięcznie.
Zgodnie z przedmiotowym oświadczeniem, małżonkowie są właścicielami pawilonu handlowego, przystosowanego do potrzeb mieszkalnych, o pow. 48 m2, nieruchomości rolnej o pow. 1,17 ha, na której znajduje się dom drewniany budynek z 1890 r., a także samochodu marki Nissan Patrol z 1992 r.
W związku z faktem, że oświadczenie skarżącego nie zawierało jakichkolwiek informacji o rodzaju i wysokości ponoszonych wydatków, a także informacji dotyczących działalności rolniczej jego żony, wezwano skarżącego do złożenie dodatkowego oświadczenia, poprzez uzupełnienie tych danych i przedłożenie odpowiednich dokumentów źródłowych. Skarżący jednak nie ustosunkował się w jakikolwiek sposób do tego wezwania.
Zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) nie mają obowiązków uiszczenia kosztów sądowych strony skarżące działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Tak więc skarżący w przedmiotowej sprawie, dotyczącej odmowy umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, jest zwolniony, z mocy samego prawa, z obowiązku uiszczenia jakichkolwiek kosztów sądowych. W tej sytuacji jego wniosek o zwolnienie od tych kosztów jest bezprzedmiotowy, a jego rozpoznanie stało się zbędne, dlatego też, na podstawie art. 249 a P.p.s.a., umorzono postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w tej sytuacji rozpoznaniu podlega jedynie wniosek skarżącego o ustanowienie radcy prawnego.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym (pełnym) następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie, sprowadza się do uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek, od których ustawodawca uzależnia przyznania wsparcia w postaci prawa pomocy, poprzez złożenie pełnego, jasnego i wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarżący, ignorując wezwanie o złożenie dodatkowego oświadczenia i wskazanych dokumentów źródłowych, nie wykazał, że spełnia przesłanki uzyskania wsparcia w postaci prawa pomocy. Z tego więc względu jego wniosek nie może zostać uwzględniony.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy.