Uzasadnienie
Zwracając się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia (...) października 2011 r. Gmina [...], w złożonym na urzędowym formularzy PPPr oświadczeniu o stanie majątkowym podała, że rok budżetowy 2010 zamknęła deficytem w wysokości 7 901 553,45 zł, zaś 2011 – 2 284 592,04 zł (deficyt zakładany), natomiast wartość zgromadzonych przez nią środków trwałych wynosi 59 234 571,33 zł. Z przedmiotowego oświadczenia wynika również, że skarżąca dysponuje środkami finansowymi, zgromadzonymi na dwóch rachunkach bankowych, których stan na dzień złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wynosił: 1 794 471,96 zł (rachunek podstawowy) oraz 667 329,90 zł (rachunek wydatków niewygasających).
Z uzasadnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że sytuacja finansowa skarżącej jest trudna, albowiem posiadając środki na rachunkach bankowych nie jest w stanie uiścić opłat sądowych, gdyż środki te są przeznaczone na pokrycie obligatoryjnych wydatków z zakresu zadań własnych, jak i zleconych (wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 12 942,66 zł).
W sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego skarżąca podniosła, że z uwagi na zobligowanie organu wykonawczego przez Radę Gminy [...] do pozyskiwania środków unijnych oraz w związku ze związaniem się umowami gmina oscyluje na granicy płynności finansowej, nie ma też możliwości zaciągnięcia kredytu, gdyż wysokość jej zobowiązań jest bliska limitu określonego przepisami prawa.
Do sprzeciwu skarżąca załączyła kserokopię uchwały budżetowej na rok 2012, z dnia 28 grudnia 2011, zgodnie z którą w budżecie gminy zaplanowano rezerwę w kwocie 100 000 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) przyznanie osobie prawnej prawa pomocy w zakresie częściowym może nastąpić, gdy wykaże ona że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Obowiązek wykazania tych okoliczności obciąża stronę wnioskującą o przyznanie tego prawa, Sąd natomiast ocenia je pod kątem spełnienia przesłanek o których mowa w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Ocena ta, a następnie wydane na jej podstawie rozstrzygnięcie winno uwzględniać aktualną sytuację materialną zindywidualizowanego wnioskodawcy i jego możliwości finansowe.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie sposób jest przyjąć, że skarżąca nie jest w stanie uiścić jakichkolwiek kosztów sądowych związanych z zainicjowaną przez nią sprawą sądowoadministracyjną, albowiem dysponuje ona środkami, zdeponowanymi na kontach bankowych, które nie mogą być, jak to podkreśla skarżąca w sprzeciwie, w całości przeznaczane na realizację zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, a których realizacja jest dla niej obligatoryjna. W tym miejscu należy zaznaczyć również, że w budżecie na rok 2012, którego kserokopia została załączona do sprzeciwu, przewidziano rezerwę ogólną, co również stwarza możliwość partycypowania między innymi w kosztach sądowych, związanych z przedmiotowym postępowaniem.
Nie bez znaczenia jest tutaj również fakt, że przygotowując budżet na rok 2012 skarżąca mogła i powinna była przewidzieć konieczność zarezerwowania środków na pokrycie kosztów sądowych, związanych z kontrolą legalności zaskarżonej decyzji Zarządu Województwa [...] z dnia (...) października 2011 r. Z tego też względu argumentacja o zobligowaniu organów wykonawczych przez Radę Gminy do pozyskiwania środków unijnych jest bezprzedmiotowa. Rada gminy jest bowiem organem uchwałodawczym jednostki samorządu terytorialnego, który, posiadając wyłączną kompetencję w zakresie uchwalania budżetu, również odpowiada za stan jej finansów.
Przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, ze zm.) przewidują również określone kompetencje dla organów wykonawczych jednostek samorządu terytorialnego (art. 257), do dokonywania przesunięć w planie wydatków, co również zapewnia możliwość czynienia odpowiednich korekt.
Niezależnie jednak od powyższego, mając na uwadze wysokość wpisu w przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że jego uiszczenie w pełnej wysokości stanowiłoby w budżecie skarżącej znaczący wydatek, pochłaniający środki, które mogłyby zostać przeznaczone na realizację innych, społecznie użytecznych celów. Gmina bowiem, jako jednostka samorządu terytorialnego stopnia podstawowego nie prowadzi komercyjnej działalności, dlatego też kryteria oceny zasadności jej wniosków muszą być nieco inne, niż kryteria odnoszące się chociażby do spółek prawa handlowego. Z tego względu Sąd zwolnił skarżącą od wpisu od skargi ponad kwotę 3000 zł uznając, że zakres tego zwolnienia odpowiada możliwościom płatniczym skarżącej.
Mając więc na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.