Uzasadnienie
Przedmiotem skargi B.K. jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia z dnia 21 listopada 2022 r., nr 1801-lEE.711.116.2022, którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 3 października 2022 r. nr 1809-SEE.711.6.2022.13, w przedmiocie odmowy uchylenia czynności egzekucyjnej - zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.
Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. postanowieniem z dnia 3 października 2022 r., wydanym na podstawie m. in. art. 58 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm. - określanej dalej jako u.p.e.a.), odmówił uchylenia czynności egzekucyjnej - zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, dokonanej na podstawie zawiadomienia z dnia 13 czerwca 2022 r., nr 1809-SEE.711.54273970.2022.1.BRAC. w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanej - B.K. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 8 czerwca 2022 r., nr BP.146.2022, wystawionego przez wierzyciela - Burmistrza L. na należność z tytułu podatku od nieruchomości. Powodem podjęcia takiego rozstrzygnięcia było uznanie przez organ egzekucyjny, że nie zostały łącznie wypełnione przesłanki z art. 58 § 1 i § 2 u.p.e.a. Postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanej nie zostało bowiem zawieszone, a przepis art. 58 § 2 u.p.e.a ma zastosowanie jedynie w fazie zawieszenia postepowania egzekucyjnego.
Po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia na powyższe postanowienie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie - postanowieniem z dnia 21 listopada 2022 r. - utrzymał je w mocy. Organ odwoławczy uznał, że stanowisko organu I instancji odnośnie braku możliwości zastosowania przepisu art. 58 § 1 i § 2 u.p.e.a. jest prawidłowe.
Na powyższe postanowienie organu odwoławczego B.K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz umorzenie jej długów w związku z koniecznością uwzględnienia ulgi za złe długi W uzasadnieniu skargi skarżąca przytoczyła kwestie związane z,,ulgą na złe długi".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Organ wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył prawa i w konsekwencji trafnie uznał, że brak jest podstaw do uchylenia czynności egzekucyjnych dokonanych w postępowaniu egzekucyjnym toczącym się z udziałem dłużnika B.K..
Kwestia uchylenia czynności egzekucyjnych została uregulowana w treści przepisów art. 58 § 1 i 2 u.p.e.a.
Przepis § 1 stanowi, że w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Z kolei przepis § 2 przywiduje możliwość uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych, jeżeli jest to uzasadnione ważnym interesem zobowiązanego, zaś interes wierzyciela nie stoi temu na przeszkodzie, a osoby trzecie na skutek tych czynności nie nabyły praw.
Obydwie te jednostki redakcyjne dotyczą sytuacji, kiedy dochodzi do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że instytucja uchylenia dokonanej czynności egzekucyjnej opisanej w przepisie art. 58 § 2 u.p.e.a. może być zastosowana tylko i wyłącznie w takiej sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone. Jeżeli do zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie doszło instytucja ta stosowana być nie może.
Postępowanie prowadzone na podstawie art. 58 § 2 u.p.e.a. jest pewnego rodzaju postępowaniem wpadkowym w obrębie postępowania egzekucyjnego, o stosunkowo wąsko zarysowanym zakresie, a jego istotę stanowi ustalenie, czy w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego, na podstawie przesłanek zawartych tym przepisie, możliwe jest podjęcie mającego uznaniowy charakter rozstrzygnięcia o uchyleniu dokonanych czynności egzekucyjnych. Postępowanie to nie może natomiast służyć badaniu prawidłowości i zgodności z prawem całego postępowania egzekucyjnego we wszystkich jego aspektach i fazach. Norma ujęta w art. 58 § 2 u.p.e.a. może znaleźć zastosowanie jedynie w fazie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, co wynika z relacji pomiędzy poszczególnymi paragrafami art. 58 u.p.e.a. (zob. P. Pietrasz (w:) Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II, red. D. R. Kijowski, Warszawa 2015, art. 58 i przywołane tam orzecznictwo).
Nie jest w sprawie kwestionowana okoliczność, że do zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sprawie nie doszło. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie postępowanie egzekucyjne nie było zawieszone - to brak było podstaw do uchylenia dokonanej w jego toku czynności egzekucyjnej. Przedmiotowa okoliczność sama w sobie sprawiała, że badanie pozostałych przesłanek określonych w art. 58 § 2 u.p.e.a., warunkujących możliwość uchylenia dokonanej czynności egzekucyjnej, było niecelowe. Także argumenty skargi dotyczące braku zastosowaniu ulgi za "złe długi" nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
W tym stanie rzeczy sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Skargę należało zatem oddalić, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm. - dalej p.p.s.a.). Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a podstawę ku temu stanowił przepis art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 p.p.s.a.