Uzasadnienie
Skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podał, że gospodaruje samodzielnie, nie posiada jednak jakiegokolwiek majątku ani źródła dochodów.
Składając, na wezwanie, dodatkowe oświadczenie skarżący wyjaśnił, że nie posiada żadnych rachunków bankowych, rachunków kart kredytowych oraz środków transportu. Zamieszkuje u rodziców, którzy ponoszą całkowite koszty jego utrzymania. Stwierdził także, że to właśnie rodzice pokryli koszty ustanowienia w sprawie zawodowego pełnomocnika, z którego usług korzysta.
Niezależnie od powyższego skarżący wyjaśnił, że pozostaje bez pracy, nie jest jednak osobą bezrobotną. Nie korzysta przy tym z pomocy społecznej, zaś wartość pomocy udzielanej mu przez rodziców oszacował na kwotę 1 000 zł miesięcznie.
Ustosunkowując się do wezwania Sądu z 20 lipca 2015 r. skarżący dodał, że rodzice, na których utrzymaniu pozostaje, osiągają łącznie dochód miesięczny wynoszący 3 400 zł (matka pobiera emeryturę wynoszącą 1 400 zł miesięcznie, zaś ojciec otrzymuje wynagrodzenie za pracę w kwocie około 2 000 zł miesięcznie). Ich majątek stanowi dom o pow. użytkowej 100 m2, a także nieruchomość o pow. 24 arów.
W tymże oświadczeniu skarżący zaznaczył również, że nie może zarejestrować się jako osoba bezrobotna, ponieważ poprzedni pracodawca nie wystawił mu świadectwa pracy.
Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 500 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika z przytoczonej regulacji ustawodawca przewidział odstępstwo od generalnej zasady ponoszenie przez strony postępowania sądowoadministracyjnego kosztów ich udziału w sprawie, które warunkowane jest, w przypadku osób fizycznych, wykazaniem braku możliwości poniesienia tego rodzaju wydatków. Wykazanie tych okoliczności obciąża wnioskodawcę, który winien dokonać tego poprzez złożenie pełnego, jasnego i wiarygodnego oświadczenia o swoim stanie rodzinnym i majątkowym.
W niniejszej sprawie skarżący występując o przyznanie ulgi w postaci prawa pomocy konsekwentnie utrzymywał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jednakże, jak wynika z przedstawionych przez niego informacji, faktycznie pozostaje całkowicie na utrzymaniu rodziców, w których domu mieszka. Ponadto, co istotne, rodzice ponoszą nie tylko koszty zaspokojenie jego podstawowych potrzeb bytowych, ale również dostarczają mu środków na realizację pozostałych jego potrzeb i zabezpieczenia jego interesów. Świadczy o tym chociażby fakt, że to właśnie rodzice sfinansowali skorzystanie przez skarżącego z usług pełnomocnika w osobie adwokata. Tak więc, w świetle tych faktów nie ulega wątpliwości, że skarżący pozostaje, wbrew swoim twierdzeniem, ze swoimi rodzicami we wspólnym gospodarstwie domowym, tak więc rozpoznając jego wniosek o przyznanie prawa pomocy należy ocenić sytuację finansową i zdolności płatnicze wszystkich wspólnie gospodarujących osób.
I tak łączny dochód w gospodarstwie domowym skarżącego wynosi ok 3 400 zł miesięcznie, tymczasem wpis od skargi w niniejszej sprawie, który stanowi najistotniejszy składnik wszystkich kosztów sądowych, jakie wiążą się z rozpoznaniem sprawy, wynosi 500 zł, tak więc znajduje pełne i wielokrotne pokrycie w kwocie dochodów. Uiszczenie tej zaś kwoty nie spowoduje konsekwencji w postaci pozbawienia skarżącego i jego domowników środków utrzymania. W związku z tym brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący spełnia przesłanki przyznania mu prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.