Uzasadnienie
Uzasadnienie
E.D. (dalej: "Skarżący") wezwany do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję opisaną w niniejszym postanowieniu, wniósł o przyznanie prawa w postaci zwolnienia od kosztów sądowych, wypełniając na formularzu wniosku PPF stosownie do pouczenia tylko rubrykę 4.1. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że jako rolnik jest podatnikiem na terenie trzech gmin. Za 2015, 2016 i 2017 r. uzyskiwał ulgi w zapłacie podatku (umorzenia). Jeden z organów podatkowych stosuje ulgę w mniejszym zakresie niż pozostałe, nie uwzględniając złożonych dokumentów i sytuacji w gospodarstwie wnioskodawcy. Organ odwoławczy również nie bierze pod uwagę argumentów wnoszącego o ulgę. Jako majątek Skarżący wskazał dom mieszkalny o pow. 100 m² i wartości ok. 150.000 zł, trzy budynki do remontu (zmiana pokrycia i więźby dachowej), nieruchomości rolne o pow. 7,68 ha, 1,70 ha, i 0,97 ha oraz liczbę budynków 8 (osiem), inwentarz żywy w postaci trzody i koni (cztery), a także 0,70 ha terenu budowlanego.
Wskazał, że posiada 3.000 zł oszczędności, nie posiada zadłużenia (odroczony podatek), a jako przedmioty wartościowe zadeklarował 3 ciągniki rolnicze, kombajn zbożowy, samochód osobowy marki Volkswagen Golf. Skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z prowadzonego gospodarstwa rolnego, uzyskuje także dotacje z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Jako dochody uzyskane do 29 czerwca 2018 r. podał kwotę 7.029,90 zł ze sprzedaży konia, 557,50 z tytułu zwrotu podatku akcyzowego za paliwo dla rolników, oraz 7.811,00 zł również ze sprzedaży konia – łącznie 15.398,40 zł. W rubryce formularza dotyczącej zobowiązań i stałych wydatków (nr 11) zadeklarował zadłużenie z tytułu I i II raty podatku za 2018 r. w kwocie 752 zł, nawozy 6.110 zł, opłaty za odpady 72 zł rocznie, paliwo do maszyn 1367,73 zł, środki ochrony roślin 578 zł, prąd za połowę roku 285 zł, gaz 207,29 zł telefon komórkowy 38 zł ubezpieczenie gospodarstwa za 2018 r 470 zł, woda i kanalizacja 108 zł.
Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje:
Instytucja prawa pomocy, uregulowana w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302),dalej zwana w skrócie P.p.s.a., obejmuje zwolnienie strony postępowania sądowoadministracyjnego od kosztów sądowych oraz możliwość ustanowienia zawodowego pełnomocnika: adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego, rzecznika patentowego i uzależniona jest od spełnienia przez wnioskującego zawartych w przepisach przesłanek do jej przyznania; w przypadku wnioskowania o prawo pomocy w zakresie częściowym – jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie- strona winna wykazać, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołane we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty powinny uzasadniać ową wyjątkową sytuację, w której poniesienie kosztów zachwieje sytuacją materialną i bytową strony. W takim przypadku ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej taki wniosek.
Analiza wniosku PPF prowadzi do konkluzji, że Skarżący nie spełnia przesłanek do zastosowania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych nawet w części tych kosztów. W sprawie zbędnym było zwracanie się o jakiekolwiek dodatkowe informacje i wyjaśnienia w sprawie sytuacji materialnej Skarżącego, ponieważ z treści formularza wynika, że jest on w stanie ponieść ciężar kosztów sądowych; dochody gospodarstwa domowego Skarżącego pozostają na poziomie gwarantującym mu zaspokojenie wszystkich potrzeb życiowych, a nawet pozwalają na zgromadzenie oszczędności, które w pełni pokryją koszty sądowe w rozpoznawanej sprawie, zarówno te wymagane na obecnym etapie, jak również przyszłe, o ile wystąpią. Majątek w postaci narzędzi pracy (maszyny i urządzenia rolnicze) oraz nieruchomości rolne wskazują na dobry status majątkowy Skarżącego; koszty prowadzenia gospodarstwa rolnego na które wskazuje Skarżący zaliczając je do koniecznych wydatków: cena zakupu nawozów, oleju napędowego, czy nawet podatki z tytułu posiadanych gruntów rolnych, są w stanie rekompensować pobierane płatności od ARiMR.
Celem płatności bezpośrednich jest wsparcie dochodów rolniczych. Z zaskarżonej decyzji wynika, że wnioskodawca zadeklarował dopłaty w kwocie 9.424,50 zł. W takiej sytuacji bilansowanie wydatków związanych z prowadzonym gospodarstwem oraz wydatków codziennych, związanych ze zwykłym utrzymaniem (łącznie 11.045,02 zł) w kontekście sytuacji materialnej Skarżącego, a ta stanowi grunt do stosowania przesłanek instytucji prawa pomocy, należy ocenić jako subiektywną ocenę faktycznej sytuacji materialnej. Z wniosku nie wynika, aby Skarżący zmagał się z trudną sytuacją materialną na skutek nieprzewidzianych zdarzeń losowych czy choroby i przyczyny tego uniemożliwiałyby partycypowanie w kosztach sądowych zainicjowanego postępowania sądowego.
Podsumowując należy stwierdzić, że Skarżący nie spełnia koniecznej przesłanki do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie; nie tylko nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, a wręcz odwrotnie- wykazał, że posiada możliwości finansowe prowadzenia postępowania sądowego z własnych środków pieniężnych.
Mając na względzie przytoczone okoliczności, na postawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.