Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia (...) marca 2006 roku o Nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia R. R. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) grudnia 2005 roku znak: (...), odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, zostało one doręczone skarżącemu w dniu 17 marca 2006 roku. Pomimo prawidłowego pouczenia o terminie i sposobie wniesienia skargi, została ona nadana na poczcie w dniu 18 kwietnia 2006 roku, ale jej adresatem był Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Przekazana według właściwości skarga R. R. wpłynęła do Izby Skarbowej w dniu 21 kwietnia 2006 roku.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie, opierając swój wniosek na przepisach art. 53 § 1 i art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl zaś art. 54 § 1 ustawy, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Skargę składa się więc do sądu, ale za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem zaskarżenia. Z powyższego wynika, iż ten właśnie organ powinien być adresatem skargi.
Termin do wniesienia skargi jest zachowany wyłącznie w przypadku nadania pisma w placówce pocztowej do właściwego adresata. Skoro więc w niniejszej sprawie skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej, to skargę do sądu winien skierować za jego pośrednictwem. Nie ma więc znaczenia, że skarżący w otwartym terminie, który upływał w dniu 18 kwietnia 2006 roku, nadał skargę bezpośrednio do Sądu, gdyż w tym przypadku decydująca dla skutecznego wniesienia skargi sądowoadministracyjnej jest data jej przekazania organowi właściwemu. Skoro nastąpiło to w dniu 19 kwietnia 2006 roku, zaś skarga wpłynęła do organu w dniu 21 kwietnia 2006 roku, a więc po terminie przewidzianym dla skutecznego wniesienia skargi, skargę, jako spóźnioną, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 ustawy, należało odrzucić. W tym stanie rzeczy, wniosek skarżącego o cofniecie skargi, zawarty w piśmie z dnia 21 czerwca 2006 roku, jest bezprzedmiotowy.