Uzasadnienie
J. M. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...]. Utrzymano nią w mocy decyzję Burmistrza L. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], którą organ ten określił skarżącemu podatek od nieruchomości i podatek rolny za 2020 r.
Zobowiązanie podatkowe za rok 2020 wyniosło 700 zł. Za podstawę opodatkowania przyjęto, grunty rolne o powierzchni 0,4651a, grunty pozostałe o pow. 1418 m2, budynek mieszkalny o powierzchni 85 m2 oraz budynek "pozostały" o powierzchni 64 m2. Zobowiązanie podatkowe podlegało zapłacie w 4 ratach.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący zarzucił zbyt wysoki wymiar podatku w stosunku do możliwości zagospodarowania gruntów i sposobu wykorzystania budynków na nieruchomości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując decyzję organu I instancji w mocy, podkreśliło, że ustaleń w sprawach dokonano na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków i poczynione ustalenia odpowiadają treści tego dokumentu. Wysokość podatków została zatem określona prawidłowo.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skarżący zarzucił, że wymiar podatku jest nieprawidłowy i zbyt wysoki w stosunku do jego możliwości płatniczych, które nie ulegają tak szybkiej zmianie jak podatki. Przedstawił okoliczności związane z nabyciem działek stanowiących przedmiot opodatkowania oraz perypetie związane z ich użytkowaniem, w tym związane z tym, że działka znajdująca się przed budynkiem jest na terenie podmokłym. Zakwestionował bezkrytyczne przyjęcie przez organy danych wynikających w ewidencji gruntów i budynków. Podkreślił, że w jego ocenie dane wynikające z ewidencji nie zawsze są takie "dobre" i nie należy do nich podchodzić tak bezrefleksyjnie jak uczyniły to organy orzekające w sprawie. Na poparcie tej okoliczności powołał się na problemy przy realizacji inwestycji budowy obwodnicy L. oraz brak budowy nowego gmach Sądu pomimo, że w posiadaniu Sądu jest działka, która teoretycznie na papierze świetnie by się do tego nadawała.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
W ocenie Sądu skarga, jako pozbawiona podstaw jest niezasadna.
Stwierdzić na wstępie należy, że dokonując ustaleń odnośnie podmiotu i przedmiotu opodatkowania w niniejszej sprawie organy podatkowe prawidłowo oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 276 - dalej: p.g.k.), podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami, powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.
Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym również w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, z dnia 13 stycznia 2010 r. II FSK 1243/08 uchwała NSA z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13, wyroki NSA z dnia 26 września 2014 r. sygn. akt II FSK 3099/12 i z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3108/12). Jest to pogląd ugruntowany i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela.
Zatem z mocy przepisu art. 21 ust. 1 p.g.k. organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym prawem, gdyż naruszałoby wskazany powyżej przepis.
Słusznie zatem stwierdziło Kolegium w niniejszej sprawie, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące, a ich podważenie bądź zmiana mogą nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą (zob. np. wyroki NSA z dnia 11 lipca 2012r., sygn. akt II FSK 2632/10).).
Stan ewidencyjny nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania jest niesporny. Ze znajdującego się w aktach wypisu z rejestru gruntów i budynków dla jednostki rejestrowej 945 obręb 0020 L. wynika, że stanowiące własność J. M. grunty zostały sklasyfikowane jako grunty rolne o powierzchni 0,4651a oraz grunty pozostałe o pow. 1418 m2. Skarżący jest także właścicielem budynku mieszkalnego o powierzchni 85 m2 oraz pozostałego o powierzchni 64 m2.
Jak wskazano wyżej na podstawie art. 21 ust. 1 p.g.k. danymi z ewidencji gruntów są związane organy podatkowe wymierzające podatki. Kwestionowanie treści tych danych w postępowaniu podatkowym jest bezskuteczne.
Nie budzi też wątpliwości wysokość zobowiązania podatkowego wymierzonego decyzją organu pierwszej instancji i podtrzymanego przez organ odwoławczy. Przy jego wymiarze uwzględniono wskazania ustaw podatkowych mających zastosowanie w sprawie, wobec czego brak jest podstaw do kwestionowania wysokości podatku.
Pozostałe zarzuty i argumenty zawarte w skardze wykraczają poza zakres kontroli zgodności z prawem zaskarżonych aktów organów administracji sprawowanej przez sądy administracyjne, wobec czego sąd nie znalazł podstaw do oceny ich trafności.
Z przedstawionych względów, Sąd uznał postępowanie organów podatkowych i wydane rozstrzygnięcia za zgodne z prawem, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.