Uzasadnienie
Przedmiotem skarg w sprawach połączonych są: decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO/organ) z [...] marca 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] listopada 2019 r. nr [...] którą organ odmówił A.S. (dalej: wnioskodawca/skarżący) uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji SKO z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] maja 2014 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2013 r. oraz decyzja SKO z [...] marca 2020 r. nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] listopada 2019 r. nr [...], którą organ odmówił uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2017 r. r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] września 2016 r. w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2015 r.
Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie sprawy.
Prezydent Miasta przywołaną wyżej decyzją z dnia [...] maja 2014 r. ustalił wnioskodawcy wysokość podatku od nieruchomości za 2013 r. Organ przyjął min., że przedmioty opodatkowania – budynek, budowla i grunt na działce ew. nr [...] obr. [...] – należy opodatkować według stawki podatku jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Adresat nie zgodził się z decyzją, skorzystał z przysługującego mu środka odwoławczego i złożył odwołanie do organu II instancji. W odwołaniu podniesiono, że wobec podatnika nie można zastosować stawek przyjętych przez organ podatkowy z uwagi na fakt niewykończenia VI kondygnacji segmentu A budynku. Podatnik twierdził, że kondygnacja ta nie była i nie jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, a nadzór budowlany nie odebrał tej kondygnacji i wszczął postępowanie sprawdzające w celu dopuszczenia jej do eksploatacji. W zakresie powierzchni użytkowej V kondygnacji odwołujący się twierdził, że nie została ona przekazana do użytkowania i nie prowadzi na niej działalności gospodarczej, zaś w jednym fragmencie, który jest ukończony, zaspokaja jedynie własne potrzeby mieszkaniowe.
Dodatkowo odwołujący się zaznaczył, że V kondygnacja wymaga przeprowadzenia przebudowy i dostosowania nadbudowanej części budynku do obowiązujących przepisów przeciwpożarowych. Także segment C stanowiący część budynku, składający się z dwóch kondygnacji, nie został przekazany do użytkowania, ponieważ właściciel nie uzyskał pozwolenia na użytkowanie. Odwołujący się podniósł, że w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz.U. z 2014 poz. 849 ze zm. dalej: u.p.o.l.), nieruchomość nie może być opodatkowana jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, jeżeli nie może być wykorzystywana dla celów tej działalności ze względów technicznych. W opinii podatnika, z uwagi na brak możliwości wykorzystywania z tych względów dobudowanych kondygnacji, regulacja ta powinna znaleźć zastosowanie w sprawie.
Ostateczną decyzją z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] SKO utrzymało w mocy decyzję wymiarową organu I instancji. Kolegium wskazało, że z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. nie wynika, aby powstanie obowiązku podatkowego było związane z uzyskaniem ostatecznego pozwolenia na użytkowanie. W ocenie organu decyduje o tym moment faktycznego zakończenia prac budowlanych lub rozpoczęcia użytkowania przed ostatecznym wykończeniem. Chodzi zatem wyłącznie o stan faktyczny powodujący moment powstania obowiązku podatkowego, nie zaś o dopełnienie wymogów formalnych przewidzianych w prawie budowlanym. Kolegium uznało, że budynek przynajmniej częściowo zajęty był na prowadzenie działalności gospodarczej, a w momencie rozpoczęcia użytkowania budynku obowiązek podatkowy powstaje w stosunku do całej nieruchomości. Organ odwoławczy stwierdził również, że skoro cały budynek jest w posiadaniu przedsiębiorcy, to należy go traktować jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i obciążyć najwyższą stawką podatku.
Powyższą decyzję adresat zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która to skarga została oddalona prawomocnym wyrokiem z dnia 7 lipca 2016 r. sygn. I SA/Rz 1134/15.
Z kolei decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...]Prezydent Miasta ustalił wnioskodawcy wysokość podatku od nieruchomości za 2015 r. Analogicznie jak za rok podatkowy 2013 r. organ przyjął, że przedmioty opodatkowania – budynek, budowla i grunt na działce ew. nr [...] obr. [...] – należy opodatkować według stawki najwyższej. Adresat decyzji skorzystał z przysługującego mu środka odwoławczego i złożył odwołanie do organu II instancji. W odwołaniu podniesiono argumenty analogiczne jak w sprawie odwołania od decyzji o wymiarze podatku od nieruchomości za 2013 r.
Ostateczną decyzją z [...] lutego 2017 r. nr [...] SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium konsekwentnie wskazało, że decydujące dla określenia momentu rozpoczęcia obowiązku podatkowego jest faktycznie rozpoczęcie użytkowania obiektu lub chociaż jego części. Podkreśliło, że wyłączenie ze "względów technicznych", na które powołuje się podatnik, zawiera w sobie przesłankę trwałości i odnosi się do sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania "nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika".
Wnioskami z dnia 28 kwietnia 2019 r. wnioskodawca wystąpił o wznowienie opisanych wyżej postępowań podatkowych. W ocenie wnioskodawcy podstawą uzasadniającą złożenie wniosku jest wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta decyzji z [...] marca 2019 r. nr [...] nakazującej wykonanie rozbiórki nadbudowy obiektu nad częścią oznaczoną w projekcie budowlanym segmentem A zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] z uwagi na zrealizowanie go w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Wnioskodawca stwierdził, że wydanie tej decyzji potwierdza brak możliwości użytkowania opodatkowanego obiektu (nadbudowane piętra hotelu), co powoduje, że obiekt w tej części nie był i nie mógł być ze względów technicznych wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej.
SKO wszczęło postępowania, których celem było zbadanie, czy w sprawie zachodzi wskazana we wnioskach o wznowienie przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2020 r, poz. 1325 ze zm., dalej: O.p.), tzn. czy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Po przeprowadzeniu postepowań Samorządowe Kolegium Odwoławczego decyzjami z dnia [...] listopada 2019 r. (nr [...] i nr [...]) odmówiło uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2015 r. (sygn. [...]) utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] maja 2014 r. nr [...] w sprawie ustalenia wnioskodawcy wysokości podatku od nieruchomości za 2013 r. oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 10 lutego 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] września 2015 r. nr [...]w sprawie ustalenia wnioskodawcy wysokości podatku od nieruchomości za 2015 r. Organ ustalił, że w sprawach nie wystąpiła przesłanka do uchylenia decyzji ostatecznych, na podstawie których utrzymano w mocy decyzje organu I instancji, w szczególności nowego dowodu czy też nowej okoliczności nie stanowiła decyzja nadzoru budowlanego na która powołano się w skardze.
Decyzjami z dnia [...] marca 2020 r. po rozpatrzeniu odwołań wnioskodawcy SKO utrzymało w mocy decyzje własne z dnia [...] listopada 2019 r.. Organ podzielając w tej mierze stanowisko wyrażone w I instancji, ustalił, że w sprawach dotyczących wymiaru podatku od nieruchomości za 2013 r. i 2015 r. nie wystąpiła przesłanka wznowieniowa wskazane we wniosku, zdatna do podważenia ostatecznych decyzji organów podatkowych, które zapadły w tych sprawach.
Na opisane wyżej decyzje SKO z dnia [...] marca 2020 r. A.S. złożył jednobrzmiące skargi do sądu administracyjnego wnosząc o ich uchylenie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego od Skarbu Państwa. Skarżący zarzucił:
- - naruszenie decyzją prawa formalnego i materialnego oraz niedopuszczenie strony do udziału w postępowaniu podatkowym,
- - błędne ustalenie stanu faktycznego i prowadzenie postępowania podatkowego wbrew zasadom wynikającym z art. 122 O.p. - ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w sposób niezgodny z art. 5 ust. 1 w, zw. z art. la pkt 3 u.p.o.l.,
- - ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w sposób niezgodny z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, dalej: Prawo budowlane).
W uzasadnieniu skarg skarżący powołał argumentację analogiczną z przywołaną w pismach procesowych składanych w postępowaniach głównych. W szczególności wskazał, że wznowienie postępowania i uchylenie decyzji wymiarowych jest zasadne w związku z wydaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta decyzji z [...] marca 2019 r. (nr [...]) nakazującej A.S. wykonanie rozbiórki nadbudowy obiektu (nad częścią oznaczoną w projekcie budowlanym segmentem A) zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] z uwagi na zrealizowanie w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę.
Skarżący stwierdził, że wydanie tej decyzji potwierdza brak możliwości użytkowania opodatkowanego obiektu (nadbudowane piętra hotelu), co powoduje, że obiekt nie był i nie mógł być ze względów technicznych wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie strony skarżącej uzasadniało to obniżenie stawek podatkowych na właściwe do opodatkowania budynków mieszkalnych.
W skardze wskazano również, że organ podatkowy pominął:
- • postanowienie Wojewody [...] z [...] sierpnia 2019 r. ([...]) uchylające postanowienie Prezydenta Miasta z [...] maja 2019 r. (znak [...],[...]) odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie "– zakończonej [...] lutego 2000 r. wydaniem pozwolenia na budowę znak: [...];
- – zakończonej w dniu [...].2009 r. przez wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego znak: [...]; –postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie decyzji ostatecznej znak: [...] z dnia [...].04.2009 r." oraz przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania, jak również
- • decyzje Wojewody [...] z [...] kwietnia 2020 r. (decyzję [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta z [...] listopada 2019 r. znak [...],[...] umarzającej postępowanie w sprawie "wznowienia postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r." i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz decyzję [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta z [...] listopada 2019 r. znak [...],[...] umarzającej postępowanie w sprawie "wznowienia postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r." i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji),
- • decyzje Wojewody [...] z [...] kwietnia 2020 r. (decyzję [...]uchylającą decyzję Prezydenta Miasta z [...] listopada 2019 r. znak [...],[...] umarzającej postępowanie w sprawie "wznowienia postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. – jako bezprzedmiotowe" i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz decyzję [...]a)) uchylającą decyzję Prezydenta Miasta z [...] listopada 2019 r. znak [...],[...]umarzającej postępowanie w sprawie "określenia, które postanowienia z tych prawomocnych decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r oraz nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. i w jakim zakresie (całości lub części) są ze sobą sprzeczne i powinny zostać uchylone, a które zapisy wzajemnie się uzupełniają względem ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. na podstawie której Inwestor wykonał projekt i realizował zamierzenie inwestycyjne, tj. usunięcie kolizji" i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W odpowiedzi na skargi organ podtrzymał stanowisko zajęte w skarżonych decyzjach oraz wniósł o oddalenie skarg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. Dalej: p.p.s.a.) postanowił połączył obie sprawy ze skarg A.S. na decyzje SKO z [...] marca 2020 r. nr [...] (sygn.. akt I SA/Rz 418/20) i nr [...] (I SA/Rz 419/20) do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je łącznie pod sygn. I SA/Rz 418/20.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta -jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej p.p.s.a.).
W perspektywie tak zakreślonych granic kontroli sądu, stwierdzić przychodzi, że skargi są nieuzasadne, bowiem zaskarżone decyzje nie naruszają w sposób istotny przepisów prawa.
Kontrola sądu w tych sprawach odnosi się do zgodności z prawem decyzji wydanych w trybie wznowieniowym odmawiających uchylenia ostatecznych decyzji w przedmiocie wymiaru skarżącemu podatku od nieruchomości za 2013 i 2015 rok.
Spór koncentruje się w nich zasadniczo wokół kwestii czy wskazane we wnioskach o wznowienie akty administracyjne spełniają przesłankę do wznowienia postępowania wskazaną w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. to jest są nowymi dowodami czy też nowymi okolicznościami w rozumieniu tego przepisu.
Na wstępie poniższych rozważań należy zaznaczyć, że instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego stwarzającym prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją administracyjną. Możliwość taka powstaje, jeżeli postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych enumeratywnie wyliczonych w przepisach art. 240 § 1 O.p..
Możliwość wznowienia postępowania stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 128 O.p. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Instytucja wznowienia postępowania nie może być jednak wykorzystana do ponownej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym (podatkowym). Wznowienie postępowania nie jest bowiem kontynuacją postępowania zwyczajnego, czy też swoistą "trzecią instancją". Jest to odrębne postępowanie nadzwyczajne. Celem wznowienia postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwyczajne było dotknięte wadami określonymi w art. 240 § 1 O.p., a w przypadku ich stwierdzenia – usunięcie wadliwości postępowania oraz ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją. W zależności zatem od poczynionych ustaleń odnośnie do istnienia przesłanek z art. 240 § 1 O.p., organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 O.p., wydaje zgodnie z art. 245 § 1 pkt 1 O.p. decyzję, w której uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy.
Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej stoi w sprzeczności z chronioną przez zasadę trwałości decyzji ostatecznych wartością, jaką jest pewność obrotu prawnego. W związku z tym wykładnia takich wyjątków nie może być rozszerzająca i musi mieścić się w granicach wyznaczonych art. 240 § 1 O.p.. Nie może być zatem mowy o prowadzeniu od nowa postępowania wymiarowego. Postępowanie wznowieniowe nie jest bowiem powtórnym merytorycznym rozpoznaniem sprawy, lecz badaniem czy istnieje przesłanka wznowienia (zob. wyrok NSA z 1 lipca 2015 r., sygn. akt I FSK 587/14). Należy zatem odróżnić postępowanie zwyczajne, którego przedmiotem jest sprawa administracyjna, związane z wymiarem podatku od nieruchomości, od postępowania nadzwyczajnego, którego przedmiotem jest tzw. sprawa weryfikacyjna, związana z oceną zasadności wznowienia postępowania.
Nawiązując do przywołanej we wnioskach o wznowienie podstawy wznowieniowej, stosownie do art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Aby możliwe było wznowienie postępowania na postawie przywołanego przepisu muszą być spełnione łącznie cztery przesłanki. Okoliczność faktyczna lub dowód muszą być:
- 1. nowe,
- 2. istniejące w dniu wydania decyzji,
- 3. nieznane organowi, który wydał decyzję,
- 4. istotne dla sprawy.
Przesłanka nowości jest rozumiana jako następcze odkrycie lub zgłoszenie przez stronę, nie zaś jako następcze zaistnienie w sferze faktycznej. Sfera faktyczna sprawy kształtuje się bowiem i może ulegać zmianom do momentu wydania decyzji ostatecznej. To, co dzieje się później nie przynależy już do sfery faktycznej danej sprawy i nie może być uznane za przyczynę wznowienia postępowania. Okoliczności, które zaistniały po wydaniu decyzji ostatecznej pozostają z punktu widzenia jurysdykcji administracyjnej obojętne, albo – jeżeli prawo materialne wiąże z nimi taki skutek – kreują odrębną sprawę administracyjną (zob. Kiełkowski Tadeusz w: Postępowanie administracyjne, red. Woś T., Warszawa 2017, s. 537).
Istotę niniejszej sprawy stanowi zagadnienie, czy powołana przez skarżącego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta z [...] marca 2019 r. jest istotnym dla sprawy nowym dowodem lub nośnikiem nowej okoliczności faktycznej, które istniały w dniu wydania decyzji, a nie były znane organowi, który wydał wzruszane decyzje.
W ocenie skarżącego, wskazana decyzja organu nadzoru budowlanego wydana po dacie wydania decyzji ostatecznej o wymiarze podatku od nieruchomości, miałaby stanowić dowód na okoliczność faktyczną istniejącą w dniu wydania tej ostatniej decyzji. Z akt sprawy wynika, że okolicznością tą miałyby być powoływane przez skarżącego względy techniczne, które uniemożliwiały wykorzystywanie obiektu do prowadzenia działalności gospodarczej w 2013 r. i 2015 r..
W świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 u.p.o.l., w brzmieniu z dnia wydania decyzji wymiarowych w podatku od nieruchomości za 2013 r. i 2015 r., nie mógł być uznany za budynek związany z działalnością gospodarczą, a co za tym idzie opodatkowany najwyższą stawką podatku od nieruchomości, obiekt, który nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.
Należy podzielić w całej rozciągłości stanowisko organu odwoławczego, że omawiana decyzja organu nadzoru budowlanego nakazująca skarżącemu wykonanie w 2019 r. rozbiórki nadbudowy obiektu nie dowodzi okoliczności faktycznej jakoby na dzień wydania ostatecznych decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2013 i 2015 r. obiekt nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Względy techniczne, o których mowa w przywołanym przepisie, należało rozumieć jako mającą trwałą i niezależną od woli przedsiębiorcy, uwarunkowaną czysto technicznymi okolicznościami stanu budynków, niemożność wykorzystywania ich do żadnej działalności. Tymczasem z uzasadnienia decyzji organu nadzoru budowlanego nie wynika bynajmniej, aby nawiązywała ona do stanu obiektu czy to w 2013 r. czy w 2015 r.. Z treści tej decyzji wynika natomiast, że podstawą nakazania rozbiórki było nieusunięcie braków, co do których uzupełnienia zobowiązano inwestora. Nie jest zatem zasadne twierdzenie, że okoliczności przywołane w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego potwierdzają istniejące w dniu wydania decyzji wymiarowej okoliczności faktyczne.
Względy techniczne w rozumieniu przywołanego wyżej przepisu w stanie prawnym obowiązującym w 2013 r. i 2015 r. były przedmiotem rozpoznania i oceny w sprawach zwyczajnych i ponowna ich analiza, bez zaistnienia nowej okoliczności faktycznej czy nowego dowodu, do czego sprowadza się w istocie żądanie skarżącego, nie jest dopuszczalne. W przekonaniu Sądu, zbieżnym z poglądem wyrażonym w skarżonych decyzjach, dowody wskazane we wnioskach o wznowienie postępowań zakończonych ostatecznymi decyzjami nie kształtują na nowo podstawy faktycznej stanowiącej odniesienie dla tych decyzji, w sposób wymagany hipotezą normy wyrażonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p..
Na marginesie dotychczasowych rozważań, należy podkreślić, że nawet gdyby założyć, że wzmiankowana decyzja organu nadzoru budowlanego odnosi się wprost do lat podatkowych podlegających badaniu w niniejszej sprawie, okoliczność wydania tej decyzji, nakazującej skarżącemu wykonanie rozbiórki spornego obiektu, pozostaje irrelewantna dla oceny przedmiotowej sprawy. Zauważyć należy wpierw, że dopiero z dniem 1 stycznia 2016 r. na skutek wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw z dnia 25 czerwca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1045) zmieniony został przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i dodany został przepis art. 1a ust. 2a u.p.o.l. Na skutek tych zmian w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, brak jest warunku wystąpienia "względów technicznych", ale dotyczy to okresu późniejszego aniżeli w badanych sprawach. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.
Przepis art. 1a ust. 2a u.p.o.l. stanowi zaś, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.
Niezależnie więc od tego, że wskazywana przez skarżącego decyzja organu nadzoru budowlanego tworzy zatem nowy stan faktyczny i prawny spornego przedmiotu opodatkowania, nie nawiązuje wprost do stanu z lat podatkowych 2013 r. i 2015 r., godzi się zauważyć, że w stosunku do skarżącego nie została wydana decyzja na postawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego. Materialnoprawną podstawą jej wydania był art. 51 ust. 5 tej ustawy. Przepis ten statuuje dla organu nadzoru budowlanego obowiązek wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu, jednak nie w sytuacji, gdy nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, lecz w sytuacji niewykonania przez inwestora obowiązków nałożonych przez organ nadzoru budowlanego w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę.
W przypadku wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu z innych powodów aniżeli określone w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego nie jest możliwe skorzystanie z wyłączenia określonego w art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l..
Rekapitulując, nie można więc podzielić stanowiska skarżącego, że wskazana przez niego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta z [...] marca 2019 r. jest istotnym dla sprawy nowym dowodem lub nośnikiem nowej okoliczności faktycznej w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p..
Z kolei przywołane w skardze postanowienie Wojewody [...] z [.] sierpnia 2019 r. oraz decyzje Wojewody [...] z [...] kwietnia 2020 r. i [...] kwietnia 2020 r. pozostają irrelewantne dla spełnienia przesłanki wznowieniowej, ponieważ dotyczą kwestii procesowych leżących poza zainteresowaniem postępowania podatkowego.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego poprzez niedopuszczenie do udziału w postępowaniu podatkowym podatnika, należy stwierdzić, że kwestia możliwości udziału strony w postępowaniu została już ostatecznie stwierdzona w postępowaniu podatkowym. Natomiast jeśli chodzi o postępowanie w sprawie weryfikacyjnej, to twierdzenie o niedopuszczeniu do udziału w postępowaniu jest niezasadne. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący miał możliwość wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego w terminie siedmiodniowym, wyznaczonym stronie przez organ, i z możliwości tej nie korzystał.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić przychodzi, że skarżone decyzje nie naruszają prawa, bowiem przesłanka wznowieniowa z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. została na tle niniejszych spraw prawidłowo rozpatrzona i oceniona przez organ, nie dając podstaw do wzruszenia ostatecznych decyzji wymiarowych dotyczących podatku od nieruchomości za lata podatkowe 2013 r. i 2015 r.
Skargi podlegały więc oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a..