Uzasadnienie
J. N. w piśmie z dnia 25 kwietnia 2006r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) marca 2006r. nr (...) w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. oraz równocześnie skargę na postanowienie tegoż Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) marca 2006r. nr (...) w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku dowodowego o powołanie biegłego sądowego doradcy podatkowego i rzeczoznawcy z zakresu wyceny rzeczowych aktywów trwałych i formalno-prawnych reguł dotyczących amortyzacji. Zaskarżonym aktom, w tym postanowieniu zarzucił naruszenie konstytucyjnej zasady sprawiedliwości społecznej, równości wobec prawa, zakazu dyskryminacji w życiu gospodarczym, ochrony własności, obowiązku przestrzegania prawa przez wszystkie podmioty. Odnośnie samego postanowienia skarżący zarzucił organowi podatkowemu rozbieżne rozumienie treści przepisów art. 187 i 188 Ordynacji podatkowej, nie wyjaśniając bliżej na czym ta rozbieżność miałaby polegać. Jedynie zarzuty przeciwko decyzji wymiarowej zostały przez skarżącego rozwinięte w uzasadnieniu skargi.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując swoje stanowisko co do ustaleń poczynionych dla wymiaru podatku dochodowego za 2003r., odnotował jedynie fakt zaskarżenia ww. decyzji w części dot. nieuwzględnienia wniosku dowodowego z dnia 23 marca 2006r. w kwestii powołania biegłego w zakresie wyceny środków trwałych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego zawarty został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako p.s.a.). i zgodnie z tym unormowaniem sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na decyzje administracyjne, określone postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na akty prawa miejscowego organów administracji rządowej, na inne określone akty jednostek samorządu terytorialnego, na akty nadzoru nad działalnością tych jednostek, na bezczynność organów w przypadku niepodejmowania przez nich decyzji, postanowień lub innych aktów albo czynności w określonych sprawach. Właściwość sądu administracyjnego przewidziana jest także w przypadku sporów o właściwość oraz w przepisach zawartych w ustawach szczególnych.
Istotą w niniejszej sprawie jest ustalenie czy postanowienie odmawiające żądaniu strony przeprowadzenia dowodu, w tym przypadku z opinii doradcy podatkowego i rzeczoznawcy z zakresu wyceny środków trwałych należy do kategorii postanowień określonych w art. 3 § 2 pkt 2 p.s.a., tj. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie alb kończących postępowanie, albo rozstrzygających sprawę co do istoty. W myśl tego przepisu tylko tego rodzaju postanowienia podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Ordynacja podatkowa nie przewiduje złożenia zażalenia na każde postanowienie. Według jej procedury zażalenie przysługuje tylko na postanowienie wskazane w ustawie (art. 266 § 1 O.p.). Postanowieniami kończącymi postępowanie są: postępowanie o niedopuszczalności odwołania oraz o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia (art. 228 § 1 O.p.), o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia (art. 163 § 2 O.p.). Z kolei z kategorią postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty mamy do czynienia wyjątkowo. Do tej kategorii można zaliczyć postanowienia o wznowieniu postępowania, które rozstrzygają co do istoty kwestię zasadności wznowienia.
Analiza poszczególnych rodzajów postanowień prowadzi do wniosku, że żadnego z tych wymogów nie spełnia zaskarżone postanowienie. Po pierwsze brak jest w ustawie Ordynacja podatkowa przepisu, który przewidywałby zażalenie na tego rodzaju postanowienie. Po drugie - zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty.
W konkluzji należy stwierdzić, że w świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.s.a. na postanowienie organu wydane na podstawie art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa w przedmiocie nie uwzględnienia wniosku dowodowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast na marginesie należy zaznaczyć, że ustalenia organów podatkowych, w tym całokształt materiału dowodowego, podlegać może ocenie Sądu w postępowaniu ze skargi na decyzję w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r.
Z tych względów Sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.s.a. odrzucił niniejszą skargę.
Opłaty nie pobierano w oparciu o art. 222 p.s.a.