Uzasadnienie
A.C. (dalej skarżąca) wezwana do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej opisaną w sentencji niniejszego postanowienia, zwróciła się z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, uzasadniając go koniecznością leczenia i wydatkami na ten cel oraz ogólnie ponoszeniem wysokich kosztów utrzymania. Skarżąca zadeklarowała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem, dochody tego gospodarstwa zadeklarowała na łączną kwotę 8000 zł brutto, jako majątek oświadczyła dom o wielkości 160 m² i lokal handlowy o pow. 30 m².
Skarżąca wezwana do złożenia wyjaśnień dotyczących sytuacji materialnej, przedłożyła szereg dokumentów (kserokopie), m.in. wyciągi z rachunku bankowego, deklaracje dla podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2013 r., zeznania podatkowe obojga małżonków za 2011 i 2012 r. oraz zaświadczenia z urzędu skarbowego, rachunki związane z ponoszonymi opłatami za utrzymanie domu, zaświadczenia lekarskie i historię choroby, a także dokumenty w postaci wezwań do zapłaty zobowiązań pieniężnych z różnych tytułów.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Z treści art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2012 r., poz. 270 ze zm.)- zwanej dalej P.p.s.a. wynika, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym - a takim jest wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych – następuje gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Na wstępie należy wyjaśnić, że przy rozpoznawaniu kwestii wpadkowej dotyczącej wniosku skarżącej wzięto pod uwagę łączną kwotę należnych od skarg wpisów, mając dodatkowo na uwadze ewentualne późniejsze inne koszty, np. opłaty od skargi kasacyjnej, a także co zasygnalizowała skarżąca- w jej sprawach organ podatkowy wyda kolejne decyzje, które zamierza zaskarżyć.
Skarżąca udokumentowała swój stan posiadania i sytuację finansową. Oboje małżonkowie prowadzą działalność gospodarczą, przy czym skarżąca osiąga wyższe dochody z tego tytułu. Pomimo tego posiada liczne zobowiązania w stosunku do innych podmiotów. Jak wyjaśniła skarżąca opóźnienia w zapłacie spowodowane są trudnościami finansowymi, odzwierciedlającymi realia prowadzenia obecnie działalności gospodarczej.
Zdaniem rozpoznającego wniosek zakres przyznanego prawa pomocy jest adekwatny do sytuacji finansowej skarżącej. Skarżąca będzie bowiem zobowiązana do zapłaty kwoty odpowiadającej minimalnej wysokości opłat w sprawach rozpoznawanych przez sądy administracyjne (100 zł), w pozostałej zaś części została zwolniona. W tym przypadku należy przyjąć analogicznie jak w ustawie o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, że zwolnienie od kosztów sądowych nie powinno być całkowite, strona powinna uiścić pewną opłatę podstawową (w tym przypadku można tak potraktować owa kwotę 100 zł), która w realiach ekonomicznych i gospodarczych naszego kraju nie jest wysoka. W działalności gospodarczej występują różnego rodzaju zobowiązania, wiążące się z wydatkami finansowymi. Do takich zaliczają się także wydatki sądowe, konieczne do dochodzenia lub obrony swoich praw na drodze postępowania sądowego..
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.