Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł od skargi opisanej w sentencji niniejszego postanowienia, S.K. (dalej zwany skarżącym), wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie adwokata, argumentując wniosek trudną sytuacja materialną. Źródłem utrzymania pozostaje dla skarżącego obecnie wyłącznie wynagrodzenie z tytułu prac dorywczych. Skarżący nie posiada żadnego majątku nieruchomego, ani wartościowych rzeczy ruchomych, zadeklarował jedynie środki pieniężne w kwocie 100 zł i samochód marki Citroen Berlingo z 1998 r.
Wezwany do udzielenia dodatkowych wyjaśnień odnośnie swojej sytuacji materialnej podał, że nie posiada żadnych zobowiązań kredytowych, nie korzysta z zapomóg, wykonuje prace dorywcze, jego wydatki związane z utrzymaniem są minimalne – skarżący mieszka w altanie, grzecznościowo korzysta z adresu, na który kierowana jest do niego korespondencja. Zgodnie z przedłożonym zaświadczeniem naczelnika urzędu skarbowego skarżący w ostatnim roku podatkowym (2012) nie osiągnął żadnych dochodów, saldo rachunku bankowego skarżącego jest ujemne (-13.324,55 zł).
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Instytucja prawa pomocy, uregulowana w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.),dalej zwana w skrócie P.p.s.a., obejmuje zwolnienie strony postępowania sądowoadministracyjnego od kosztów sądowych oraz możliwość ustanowienia zawodowego pełnomocnika: adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego, rzecznika patentowego i uzależniona jest od spełnienia przez wnioskującego zawartych w przepisach przesłanek do jej przyznania; w przypadku wnioskowania o prawo pomocy w zakresie całkowitym – jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie –strona winna wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Dlatego m.in. zwrócono się do wnioskodawcy o wyjaśnienia, które pozwoliłyby na poznanie jego sytuacji i podjęcie rozstrzygnięcia.
Skarżący jest osobą bezrobotną, na swoje i córki utrzymanie zarabia pracując dorywczo, minimalizując przy tym swoje wydatki. Udokumentował brak dochodów do opodatkowania, w roku 2011 według przedłożonej informacji PIT-11 skarżący osiągnął dochód w kwocie 3.659,70 zł (jako źródło przychodów wymienione było świadczenie wypłacane z Funduszów: Pracy i Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych). W sytuacji na jaką powołuje się skarżący, nie ma on możliwości poniesienia kosztów postępowania sądowego w jakimkolwiek zakresie, dlatego wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym jest zasadny.
Mając na względzie przytoczone okoliczności, na postawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.