Uzasadnienie
Skarżący wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł na decyzję opisaną w sentencji niniejszego postanowienia, zwrócił się pisemnie o zwolnienie od uiszczenia tej opłaty podając, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i jej uregulowanie naraziłoby go na poważny uszczerbek w utrzymaniu, pozbawiając możliwości zaspokajania niezbędnych potrzeb bytowych.
Na formularzu wniosku PPF skarżący zawnioskował o zwolnienie od kosztów sądowych, z uwagi na sytuację majątkową i trudności w prowadzeniu działalności gospodarczej. Jako majątek podał nieruchomość rolną o pow. 0,79 ha, ¼ budynku o pow. 76 m²., zajętego przez komornika, dodając że posiadane nieruchomości są przedmiotem postępowań komorniczych, a łączna kwota zobowiązań skarżącego wynosi ok. 160.000 zł. Skarżący jako źródło dochodów wskazał działalność gospodarczą zaznaczając, że przynosi ona straty. Wezwany o dodatkowe oświadczenie o swoim stanie majątkowym przedłożył m.in. spis swoich kosztów utrzymania, deklaracje VAT-7 od stycznia do lipca 2013 r., zeznania podatkowe PIT-36 i PIT-28 za 2011 i 2012, udokumentował prowadzone wobec niego postępowanie egzekucyjne.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono
Na wstępie należy zaznaczyć to, że prawo pomocy jest szczególną instytucją, uregulowaną w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)- dalej zwanej P.p.s.a., która ma na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Udzielane jest stronie na której ciąży obowiązek poniesienia kosztów sądowych, a jego zasadność rozpatrywana jest z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych jakie strona musi ponieść w tym konkretnym postępowaniu sądowym i jej możliwości finansowych.
W rozpoznawanej sprawie występują, sformułowane w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przesłanki do udzielenia takiej pomocy, w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w całości. Skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymuje się z prowadzonej działalności gospodarczej, z której dochody zaspokajają jego podstawowe i niezbędne potrzeby, natomiast według skarżącego nie pozwalają na spłatę posiadanego zadłużenia, które zostało udokumentowane.
Reasumując - odnosząc sytuację skarżącego do kryterium przyznania prawa pomocy, należy stwierdzić, że skarżący spełnia warunki jego przyznania.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczona jak w sentencji.