Uzasadnienie
Skarżący F.G. z łożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, przy czym w imieniu skarżącego działa jako pełnomocnik radca prawny M.E. Skarga powyższa nadana została pod adresem Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 2 maja 2006r. Pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego między innymi przed "organami... wymiaru sprawiedliwości" udzielone zostało przez tegoż skarżącego w dniu 4 marca 2005r. kilku wymienionym osobom a w tym radcy prawnemu M.E. i zawiera stwierdzenie, że są to osoby zatrudnione "przez firmę "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W."/ w aktach administracyjnych/. W przedmiotowej skardze pełnomocnik M.E. podał numer swojego wpisu na listę radców prawnych oraz wskazał - jako swój adres do korespondencji- adres siedziby spółki "A".
W dniu 13 czerwca 2006r. / data doręczenia/ pełnomocnik M.E. wezwany został o uzupełnienie braków skargi tj. wskazanie osoby skarżącego oraz oznaczenia zaskarżonej decyzji i przed upływem wyznaczonego terminu tj. w dniu 20 czerwca 2006r. /data nadania/ uzupełnił powyższy brak a także dokonał wpłaty wpisu od skargi w kwocie 200 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm./ - powoływanej dalej jako p.p.s.a. - pełnomocnikiem strony może być między innymi radca prawny. Formy wykonywania zawodu przez radcę prawnego określa art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o radcach prawnych /Dz. U. nr 123 poz. 1059 z 2002r. z późn. zm./ a są to: stosunek pracy, umowa cywilnoprawna, kancelaria radcy prawnego oraz spółka cywilna, spółka partnerska lub komandytowa przy spełnieniu określonych w tym przepisie warunków. Z mocy art. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996r. o doradztwie podatkowym /Dz.U. nr 9 poz. 86 z 2002r. z późn. zm./ radca prawny może także wykonywać czynności doradztwa podatkowego określone w art. 2 ust.1 tejże ustawy -czynności te nie obejmują występowania w imieniu podatnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Natomiast przepis art. 41 ust.1 i 2 powyższej ustawy upoważnia doradcę podatkowego do występowania w charakterze pełnomocnika podatnika itd. w sprawach obowiązków podatkowych przed organami administracji publicznej a także w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Do wykonywania doradztwa podatkowego uprawnione są także - między innymi - spółki z ograniczoną odpowiedzialnością /spełniające określone warunki/, które to doradztwo wykonują wyłącznie przez doradców podatkowych, radców prawnych itd. zatrudnionych w tychże spółkach /art. 4 ust.1 pkt.3, ust.2, art. 27 ust. 1 pkt. 2 cyt. wyżej ustawy/. Spółki takie mają prawo posługiwania się oznaczeniem " spółka doradztwa podatkowego" i - jak wynika ze skargi - taką formę organizacyjnoprawną i takie oznaczenie posiada spółka "A".
Dla uzyskania statusu doradcy prawnego albo radcy prawnego, odpowiednie ustawy korporacyjne /powołane wyżej / przewidują spełnienie określonych warunków i jeśli - w przypadku radcy prawnego - dana osoba spełni te warunki, to ma prawo do wykonywania tego zawodu po uzyskaniu wpisu na listę radców prawnych i złożeniu ślubowania /art. 23 cyt. ustawy o radcach prawnych/ a zawieszenie prawa do wykonywania tego zawodu oraz skreślenie z listy radców prawnych następuje w przypadkach określonych w ustawie /art. 28, art. 29/. Jeśli więc dana osoba uzyskała wpis na listę radców prawnych i może wykonywać ten zawód zarówno w formach organizacyjnoprawnych wskazanych w ustawie korporacyjnej a także wykonywać czynności doradcy podatkowego będąc zatrudnioną w spółce doradztwa podatkowego, to również w tym ostatnim przypadku występuje jako radca prany /a w ramach tego zawodu może wykonywać także czynności doradztwa podatkowego/.
W konsekwencji, w ocenie Sądu, może działać także jako pełnoprawny pełnomocnik podatnika w sprawach obowiązków podatkowych / a za taką sprawę uznać należy między innymi sprawę z wniosku podatnika o udzielenie interpretacji podatkowej/, bo skoro takie uprawnienie posiada doradca podatkowy niebedący radcę prawnym, to brak racjonalnych podstaw do odmawiania tego prawa radcy prawnemu, gdy się nadto zważy, że przytoczone wyżej przepisy o radcach prawnych i doradcach podatkowy mają jednakową rangę tj. rangę ustawy.
Podniesienie przez Sąd powyższych okoliczności co do charakteru pełnomocnika występującego w niniejszej sprawie związane jest z określonymi rygorami występującymi w powołanej wyżej ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mianowicie zgodnie z art. 230 i art. 231 p.p.s.a. od skargi wniesionej do sądu administracyjnego I instancji powinien być uiszczony wpis, który w przypadku gdy przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, jest wpisem stosunkowym, natomiast w pozostałych sprawach jest wpisem stałym. W przypadku, gdy skarga taka podlega wpisowi stałemu, to o jego uiszczenie sąd wzywa stronę lub działającego w jej imieniu pełnomocnika niebędącego radcą prawnym lub adwokatem /art. 220 § 1 p.p.s.a./. Jeśli jednak skarga od której należny jest wpis stały, wnoszona jest przez adwokata lub radcę prawnego a wpis taki nie zostanie uiszczony zgodnie z treścią art. 219 § 1 p.p.s.a tj. przy wniesieniu tejże skargi do sądu, to sąd na podstawie art. 221 p.s.a. zobowiązany jest do jej odrzucenia bez uprzedniego wzywania o jego uiszczenie. Wprawdzie według unormowania zawartego w § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193/ wpis taki tj. wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego miał być uiszczany na wezwanie po przekazaniu skargi sądowi, jednakże Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2006r. sygn. SK 11/05 /Dz.U. nr 45 poz. 322 z dnia 17 marca 2006r./ orzekł, iż powołany bezpośrednio wyżej przepis jest niezgodny z art. 221 p.p.s.a. oraz z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W wyroku tym Trybunał orzekł także, iż art. 219 § 2 i art. 221 p.p.s.a. są zgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, zaś art. 180 p.p.s.a. jest zgodny z art. 45 ust.1 i art. 78 Konstytucji RP. Ponieważ w wyroku tym Trybunał nie określił terminu utraty mocy obowiązującej wskazanego wyżej niekonstytucyjnego przepisu Rozporządzenia / art. 71 ust.2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997r. o Trybunale Konstytucyjnym - Dz. U. nr 102 poz. 643 z późn. zm./, to zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, wyrok ten wchodzi w życie z dniem ogłoszenia czyli z dniem 17 marca 2006r. /art. 79 ust.1 cyt. ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, art. 6 ust.1, art. 8, art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych - Dz.U. nr 190 poz. 1606 z 2005r. z późn. zm./. Skutkiem powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest usunięcie z obowiązującego stanu prawnego powołanego wyżej przepisu § 5 ust. 2 Rozporządzenia i w takiej sytuacji wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego powinien być uiszczony bez wezwania w sposób i w czasie określonym w art. 219 w związku z art. 54 § 1 p.p.s.a. tj. w chwili nadania skargi /a przynajmniej przed upływem terminu do jej wniesienia/ ze skutkiem określonym w art. 221 p.p.s.a. w przypadku niedochowania terminu.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że od skargi należny jest wpis stały w kwocie 200 zł na podstawie § 2 ust. 6 cyt. wyżej Rozporządzenia / p. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2005r. II FZ 727/05 - ONSA i wsa nr 3 poz. 78 z 2006r./ i że wpis ten uiszczony został wprawdzie bez wezwania ale po dacie wniesienia skargi i po upływie terminu do jej wniesienia. Uwzględniając naprowadzone wyżej okoliczności, Sąd w oparciu o art. 221 p.p.s.a. odrzucił skargę i orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu w oparciu o art. 232 § 1 pkt. 1"a" w związku z art. 222 p.p.s.a.