Uzasadnienie
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący, działając przez pełnomocnika doradcę podatkowego, wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyniku kontroli, jako naruszającego prawo oraz o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wynikowi kontroli zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię (art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych, tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., nr 14, poz. 176 ze zm.), przepisów prawa procesowego (art. 24 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o kontroli skarbowej, tekst jednolity: Dz. U. z 2004r., Nr 8, poz. 65 ze zm., art. 120, 121, 122, 123 §1, 124, 180 § 1, 199a § 1 i § 3 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa, Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Kontrola działalności administracji sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż wymienione w art. 3 § 2 pkt 1 -3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).
Tymczasem zaskarżony akt - jak słusznie zauważył Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej - jest w całości dokumentem kończącym postępowanie kontrolne w rozumieniu art. 24 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o kontroli skarbowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 65 ze zm.), który nie wprowadza dla strony kontrolowanej jakiegokolwiek obowiązku. Dany akt może być bowiem przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, gdy zawarte w nim ustalenia, stwierdzenia wpływają na sytuację prawną strony skarżącej i dotyczą uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego.
Skoro wynik kontroli, który nie wykraczając poza granice ukształtowane przepisami art. 24 ust 1 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej, wskazuje wyłącznie określone uchybienia oraz dokonuje ustaleń faktycznych, a tym samym nie stanowi dla strony kontrowanej jakiegokolwiek obowiązku czy prawa nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. m. in. uchwałę NSA z dnia 4 grudnia 2000 roku, FPS 13/00, publ. ONSA 2001, nr 2, poz.
- 58) z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.