Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 września 2013 r., sygn. I SA/Rz 461/13, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie przyznał skarżącemu prawo pomocy, zwalniając go od kosztów sądowych i ustanawiając dla niego adwokata, zaś Sąd, wyrokiem z dnia 19 listopada 2013 r., oddalił skargę skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Pełnomocnikiem skarżącego została wyznaczona adwokat E. K. (E. K.), która w dniu 2 stycznia 2014 r. wniosła skargę kasacyjną od wyżej wymienionego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. II FSK 387/14, oddalił skargę kasacyjną skarżącego od wyroku z dnia 19 listopada 2013 r.
Adwokat E. K., wnioskiem z dnia 9 czerwca 2016 r., zwróciła się do Sądu o przyznanie jej wynagrodzenia za sporządzenie skargi kasacyjnej, które nie zostało jej wypłacone w całości, bądź w części.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów kwestię wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu, jeżeli chodzi o sprawy, które nie zostały zakończone w danej instancji przed dniem 1 stycznia 2016 r. (§ 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz.1801)), reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz.461, zwane dalej: rozporządzeniem).
Zgodnie z § 2 ust.1 rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Z kolei § 2 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W niniejszej sprawie stawka minimalna za prowadzenie sprawy w pierwszej instancji wynosiła 60 zł, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 a i § 6 pkt 1 rozporządzenia, w związku z tym wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej odpowiadać będzie 50 % tej kwoty. W myśl jednak § 18 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia, nie może być ono niższe niż 120 zł, w związku z tym wynagrodzenie zostało zwiększone do tej właśnie wysokości.
Przyznane pełnomocnikowi wynagrodzenie (120 zł) zostało, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia, powiększone o kwotę podatku od towarów i usług, liczoną według stawki 23 %, tj. o 27,60 zł.
Mając na uwadze powyższe przyznano adwokatowi E. K. kwotę 147,60 zł, obejmującą należny podatek od towarów i usług w wysokości 27,60 zł.