Uzasadnienie
Skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie. W związku z tym złożył oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, zgodnie z którym pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i pełnoletnią córką. Źródłem dochodu wszystkich wspólnie gospodarujących osób jest świadczenia przedemerytalne skarżącego, wynoszące 878,17 zł miesięcznie oraz stypendium córki, pobierane w związku z odbywaniem przez nią staży z urzędu pracy, w kwocie 997,40 zł miesięcznie.
Deklarując składniki posiadanego majątku skarżący wymienił następujące jego składniki: mieszkanie o pow. 45 m2, samochód osobowy marki Opel, rok prod. 2006, o wartości 10 000 zł, działkę o pow. 40 arów, zabudowaną starym domem, który nie nadaje się do użytku (nieruchomość ta jest dzierżawiona, a czynsz stanowią płody rolne).
Przedstawiając listę ponoszonych wydatków w oświadczeniu podano, że opłaty za media wynoszą miesięcznie 345 zł, na ubrania i środki czystości rodzina przeznacza 150 zł miesięcznie, koszty utrzymania samochodu to 100 zł miesięcznie, a podatek od nieruchomości i opłata za wieczyste użytkowanie to odpowiednio 150 i 78,10 zł rocznie. Reszta środków przeznacza na jest na zakup żywności.
Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 400 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając na uwadze treść wyżej przytoczonego przepisu oraz okoliczności wynikające ze złożonego przez skarżącego oświadczenia stwierdzić należy, że spełnia on przesłanki uzyskania prawa pomocy w zakresie częściowym. Ocena taka wynika z tego, że suma dochodów w gospodarstwie domowym skarżącego kształtuje się na bardzo niskim poziomie (ok. 625 zł na osobę miesięcznie), w związku z czym konieczność poniesienia wydatków, w postaci kosztów sądowych, jakie wiążą się z przedmiotową sprawą, w której wpis od skargi wynosi 400 zł, byłoby dla nich znacznym obciążeniem. Mogłoby się to wiązać z groźbą pozbawienia skarżącego i jego domowników środków koniecznego utrzymania, poprzez niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych. W związku z tym zwolniono skarżącego od kosztów sądowych w całości.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.