Uzasadnienie
Skarżąca zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie dla niej adwokata. Ze złożonych przez nią oświadczeń o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z pełnoletnim synem, natomiast źródło ich utrzymania stanowi pobierana przez skarżącą emerytura, w wysokości 1 460 zł miesięcznie oraz dochód z działalności gospodarczej, określony w oświadczeniu na kwotę 600 zł miesięcznie. Syn skarżącej jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku.
Skarżąca zadeklarowała majątek, na który składają się następujące składniki: dom o powierzchni 198 m2, grunty orne o areale 0,40 ha, a także las o pow. 2,04 ha.
Przedstawiając wykaz ponoszonych wydatków skarżąca wymieniła następujące pozycję: rata kredytu mieszkaniowego – 760 zł miesięcznie, media 240 zł miesięcznie, koszty leczenia syna 380 zł miesięcznie, raty za autokar 460 zł miesięcznie, utrzymanie samochodu 250 zł miesięcznie.
Wraz z dodatkowym oświadczeniem skarżąca przedłożyła, oprócz kopii faktur za media, wyciąg z rachunku bankowego. Mimo wezwania nie przedłożyła jednak kopii deklaracji VAT, ani innych dokumentów dotyczących rozliczania podatku z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej.
W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy podkreślono, że będący w posiadaniu skarżącej autokar, ze względu na swój stan techniczny, nie przynosił dochodów.
Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 500 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718, ze zm. zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w pełnym zakresie następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie spełnienia przesłanek uzyskania prawa pomocy obciąża wnioskodawcę, który winien tego dokonać poprzez złożenie pełnego, jasnego i wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a na żądanie sądu czy też rozpoznającego wniosek referendarza, dodatkowego oświadczenia, wyjaśniającego wszelkie rozbieżności i wątpliwości w tym zakresie.
W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie, chociażby w minimalnym zakresie, partycypować w kosztach postępowania. Takiego wniosku nie sposób wywieść z treści jej oświadczeń oraz dokumentów źródłowych. Wynika to przede wszystkim z tego, że obraz sytuacji skarżącej jest niepełny i niejasny. I tak, przedstawiając listę ponoszonych wydatków nie uwzględniła ona szeregu istotnych pozycji, takich jak chociażby koszty zakupu żywności, odzieży, ubrań i środków czystości. Tymczasem miesięczna suma zadeklarowanych przez nią wydatków pochłania praktycznie całość uzyskiwanych przez skarżącą dochodów (wskazanych w oświadczeniu). W tej sytuacji rodzi się więc pytanie o źródła finansowania zakupu żywności, odzieży i ubrań, które to wydatki są bez wątpienia konieczne, jednakże oświadczenia skarżącej nie dają na te pytania odpowiedzi.
Skarżąca zadeklarowała stosunkowo niewielkie dochody, z prowadzonej przez siebie działalności (600 zł), tymczasem na jej rachunku bankowym, związanym z tą działalnością, odnotowane zostały znaczne wpływy, w tym wpłaty własne, wynoszące odpowiednio, w maju i czerwcu br. 5 000 i 4 000 zł, co wskazuje na to, że dochód z tego źródła może przekraczać deklarowane 600 zł. Nieprzedłożenie jednak kopii deklaracji i zeznań podatkowych uniemożliwiło precyzyjne ustalenie tych wartości. Nie wiadomo też skąd pochodziły środki wpłacane przez skarżącą na rachunek bankowy, których wartość, co istotne, kilkakrotnie przekracza wysokość wpisu w przedmiotowej sprawie.
Niezależnie jednak od powyższego nie sposób nie zauważyć tego, że należący do skarżącej i jej syna majątek, w postaci nieruchomości i pojazdów mechanicznych, posiada wartość, stwarzającą jej możliwość pokrycia kosztów postępowania, związanych z przedmiotową sprawą lub ich zabezpieczenia. Stąd też brak jest podstaw do przyznania skarżącej wsparcia ze środków publicznych, chociażby w zakresie częściowym, co w praktyce oznaczałoby przeniesienie tych kosztów na ogół podatników.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.