Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] marca 2015r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia Zobowiązanego - L. K. na postanowienie organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...], - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Z uzasadnienia przedmiotowego postanowienia oraz akt postępowania wynika, że wierzyciel zobowiązanego L. K. – Poczta Polska S.A. wystawił w dniu 22 kwietnia 2013r. tytuły wykonawcze o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obejmujące należności z tytułu opłaty abonamentowej RTV. Tytuły wykonawcze zostały przekazane do organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego w celu prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w P. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych doręczono Zobowiązanemu w dniu 09.08.2013 r.
Pismem z dnia 12.08.2013 r. Zobowiązany - L. K., złożył zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie ww. tytułów wykonawczych, stwierdzając iż niezasadne jest prowadzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na fakt dokonania wyrejestrowania odbiornika RTV w sierpniu 2005 r. Wobec tego organ egzekucyjny zwrócił się do Wierzyciela z prośbą o zajęcie stanowiska odnośnie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej zgłoszonych przez zobowiązanego.
Wierzyciel - Poczta Polska S.A. uznał zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku za nieuzasadniony. Po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego- Wierzyciel - Poczta Polska S.A Postanowieniem z dnia [...].12.2013 r., znak: [...] utrzymał w mocy uprzednio wydane postanowienie własne, stwierdzając w uzasadnieniu, że nie dysponuje dokumentem potwierdzającym dopełnienie przez Zobowiązanego formalności wyrejestrowania odbiorników RTV, wobec czego jest on nadal zobowiązany do dokonywania opłat abonamentowych, a wszczęta egzekucja jest w pełni uzasadniona. Postanowienie zostało doręczone Zobowiązanemu i stało się ostateczne.
Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia [...].12.2014 r., znak: [...] odmówił uznania za uzasadniony zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku wskazując, iż zarzut ten, nie został uznany przez wierzyciela. Podkreślił, że stanowisko wierzyciela w zakresie m.in. zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U.2014. 1619)-z zwanej dalej ustawą. jest dla organu egzekucyjnego wiążące (art. 34 § 1 ww. ustawy) wobec czego organ ten uznał ww. zarzut za nieuzasadniony.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Zobowiązany zarzucił naruszenie art. 33 § 1 pkt 2 ustawy poprzez nieuwzględnienie zarzutu nieistnienia obowiązku abonamentowego; naruszenie § 6 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25.09.2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych poprzez przyjęcie za prawdziwe wyjaśnień wierzyciela o istnieniu obowiązku abonamentowego; naruszenie § 1 i § 5 pkt 2 ww. rozporządzenia poprzez brak wskazania podstawy wydania tytułu egzekucyjnego przez wierzyciela, w tym wskazania przez wierzyciela, iż tytuł egzekucyjny został wydany w oparciu o istniejący obowiązek powstały w wyniku dokonania przez skarżącego rejestracji odbiornika, a nadto dopełnienia obowiązku przez wierzyciela wynikającego z § 5 pkt 2 ww. rozporządzenia; naruszenie art. 6 Kodeksu cywilnego poprzez jego błędne zastosowanie w postępowaniu administracyjnym, gdy ww. przepis jako norma ogólna ma zastosowanie w postępowaniu cywilnym, a tym samym błędne zobowiązanie Skarżącego do udowodnienia wywodzonego faktu i przedłożenia dowodu wyrejestrowania odbiornika RTV; naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez prowadzenie egzekucji na podstawie tytułu egzekucyjnego wydanego bez podstawy prawnej, scedowanie na skarżącego całego postępowania dowodowego.
Dyrektor Izby Skarbowej, uznając powyższe zażalenie za bezzasadne, powołał się na przepisy art. 26 § 1, art. 32, art. 33, art. 34 §1 i §4 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 21 listopada 2013r. i podkreślił że, stanowisko wierzyciela w sytuacji gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 pkt 1-5 ustawy, jest wiążące dla organu egzekucyjnego, co oznacza ze organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Stosownie bowiem do art. 34 § 1 ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 ustawy, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8 ustawy, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.
Ponieważ Wierzyciel - Poczta Polska S.A. stwierdził, że egzekwowany obowiązek istnieje, a zgodnie z treścią art. 34 § 1 ustawy, wypowiedź wierzyciela odnośnie zarzutów określonych w art. 33 § 1 pkt 1-5 jest dla organu egzekucyjnego wiążąca i nie jest on uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Tym samym Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego.
W skardze na powyższe postanowienie zobowiązany L. K., wnosząc o jego uchylenie w całości, a także uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, zarzucił:
- - naruszenie art. 15 §1 ustawy poprzez zaniechanie przesłania pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku,
- - naruszenie art. 33 § 1 pkt 2 ustawy poprzez nieuwzględnienie zarzutu nieistnienia obowiązku abonamentowego,
- - naruszenie art. 59 §1 pkt 8 ustawy poprzez brak obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji gdy wierzyciel pierwotnie wnioskujący o zawieszenie postepowania nie złożył w ciągu 12 miesięcy od tego wniosku - wniosku o podjęcie przedmiotowego postępowania,
- - naruszenie § 6 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25.09.2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych poprzez przyjęcie za prawdziwe wyjaśnień wierzyciela o istnieniu obowiązku abonamentowego na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, które zostało w całości uchylone.
- - naruszenie § 1 i § 5 pkt 2 ww. rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25.09.2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych poprzez brak wskazania podstawy wydania tytułu egzekucyjnego przez wierzyciela, w tym wskazania przez wierzyciela, iż tytuł egzekucyjny został wydany w oparciu o istniejący obowiązek powstały w wyniku dokonania przez skarżącego rejestracji odbiornika, a nadto dopełnienia obowiązku przez wierzyciela wynikającego z § 5 pkt 2 ww. rozporządzenia,
- - naruszenie art. 6 Kodeksu cywilnego poprzez jego błędne zastosowanie w postępowaniu administracyjnym, gdy ww. przepis jako norma ogólna ma zastosowanie w postępowaniu cywilnym, a tym samym błędne zobowiązanie Skarżącego do udowodnienia wywodzonego faktu i przedłożenia dowodu wyrejestrowania odbiornika RTV;
- - naruszenie art. 7 Kodeksu Postępowania Administracyjnego poprzez prowadzenie egzekucji na podstawie tytułu egzekucyjnego wydanego bez podstawy prawnej, scedowanie na skarżącego całego postępowania dowodowego.
W uzasadnieniu skargi, skarżący podkreślił, że w sierpniu 2005r. wyrejestrował odbiornik RTV, jednakże z uwagi na upływ 8 letniego okresu nie posiada już dowodu wyrejestrowania. Co więcej wierzyciel - Poczta Polska S.A., pomimo obowiązku archiwizowania dokumentów nie jest w stanie wskazać żądanego dowodu, błędnie obciążając skarżącego ciężarem dowodu na podstawie przepisu art. 6 kodeksu cywilnego, co zdaniem skarżącego rażąco narusza art. 7 k.p.a.
Skarżący zarzucił, iż nie doręczono mu upomnienia, wzywającego do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy do postępowania egzekucyjnego, czym w sposób rażący naruszono art. 15 § 1 ustawy. Podkreślił też, że przedmiotowe postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte na podstawie tytułów wydanych z uchybieniem przepisów proceduralnych i materialnych, a samo postepowanie prowadzone jest wadliwie, gdyż pomimo zaistniałych obligatoryjnych przesłanek do jego umorzenia - postępowanie trwa nadal. Skarżący zauważył, że w dniu 18 października 2013 r. wierzyciel wniósł wniosek o zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego i do dnia wniesienia skargi nie złożył wniosku o jego podjęcie, co oznacza iż na podstawie art. 59 §1 pkt 8 ustawy postępowanie to winno ulec umorzeniu z urzędu. Tymczasem organ pismem z dnia 29 grudnia 2014r. zawiadomił skarżącego o wznowieniu zajęcia co stanowi rażące naruszenie prawa.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, stwierdzając dodatkowo, iż zarzut naruszenia art 59 §1 pkt 8 ustawy jest niezasadny, gdyż od daty wydania postanowienia o zawieszeniu postepowania egzekucyjnego z uwagi na wniosek wierzyciela (post. z dnia [...] maja 2015r.) nie minęło 12 miesięcy toteż nie istnieją przesłanki do umorzenia postępowania.
W piśmie procesowym złożonym na rozprawie w dniu 21 lipca 2015r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi, podkreślając iż zgodnie z art 59 §1 pkt 8 ustawy przedmiotowe postępowanie winno zostać umorzone, gdyż upłynął zakreślony tym przepisem okres 12 miesięcy od dnia złożenia przez wierzyciela wniosku o zawieszenie postepowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, doręczony zobowiązanemu w chwili przystąpienia przez organ egzekucyjny do czynności egzekucyjnych tytuł wykonawczy zawiera pouczenie o przysługującym zobowiązanemu prawie zgłoszenia w terminie 7 dni zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, a także o podstawach tych zarzutów. Katalog podstaw zarzutów określony jest w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Według treści art. 34 § 1 tej ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym również na postawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1 – 5 i 7 wypowiedz wierzyciela jest dla organu wiążąca. Stosownie do art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.
W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny zobligowany był do rozpatrzenia zarzutów po uzyskaniu stanowiska wierzyciela. Stanowisko wierzyciela wyrażone zostało w postanowieniu z dnia [...] września 2013r., które było dla organu wiążące. Odnośnie zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku opartego o art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wierzyciel stwierdził, że z uwagi na brak dowodów potwierdzających wyrejestrowanie odbiornika, zarejestrowanego na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...] w zakresie objętym tytułami wykonawczymi, uznać należy, że na dłużniku ciąży obowiązek uregulowania zaległych opłat abonamentowych. Wiążący charakter stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów określonych w art. 33 § 1 pkt 1-5 oznacza, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego odnośnie istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutów. Zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 8 powyższej ustawy, też nie jest zasadny.
Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 8 postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli zawieszone na wniosek wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia wniosku. W niniejszej sprawie postanowienie uwzględniające wniosek wierzyciela o zawieszenie postępowania zostało wydane w dniu [...] maja 2015r.
Gdyby natomiast przyjąć, że w przedmiotowej sprawie nie doręczono dłużnikowi upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązków zgodnie z art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to należy przyjąć, że nie miało to istotnego znaczenia. Problemem tym zajmował się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010r. sygn. K 24/2008.
Nieuiszczone należności z tego tytułu mają być bowiem egzekwowane w trybie przepisów o egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym zawartych w ustawie egzekucyjnej, której art. 2 § 1 pkt 5 stanowi, że "Egzekucji administracyjnej podlegają (...) należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw". Administracyjny organ egzekucyjny dochodzi należności w sytuacjach określonych w tejże ustawie, której art. 3 § 1 przesądza jednak, że w wypadku należności wynikających z innych ustaw egzekucja administracyjna możliwa jest na dwóch podstawach: po pierwsze − na podstawie decyzji (lub postanowienia) właściwego organu, a po wtóre − bezpośrednio z przepisu prawa, ale tylko "w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego" (a i to pod warunkiem, że przepis szczególny nie zastrzega dla tych obowiązków trybu egzekucji sądowej). Poczta Polska istotnie nie została wyposażona przez ustawodawcę w prawo wydawania decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu zaległego abonamentu, a w tym stanie rzeczy (w braku pierwszej z podstaw egzekucji) rozważyć trzeba, czy możliwa jest egzekucja "bezpośrednio z przepisu prawa".
W opinii Trybunału Konstytucyjnego, egzekucja nieuiszczonego abonamentu jest − prawnie możliwa. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczania abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika. W myśl art. 3 ust. 4 ustawy abonamentowej: "Opłatę abonamentową uiszcza się z góry do 25. dnia miesiąca, za który opłata jest należna", może też być ona uiszczona z góry za cały rok albo za wybrane miesiące. Tym samym pierwsza wpłata staje się wymagalna z upływem 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika, a kolejne wpłaty stają się wymagalne z upływem 25. dnia kolejnych miesięcy (jeśli odbiornik został zarejestrowany np. w sierpniu, to obowiązek uiszczania abonamentu powstaje 1 września, a opłata za ten miesiąc staje się wymagalna 25 września, opłata za październik – 25 października itd.).
Mocą art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej do abonamentu stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym, co koreluje z art. 2 § 1 pkt 5 ustawy egzekucyjnej. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, art. 3 ustawy egzekucyjnej, analizowany w punkcie VI.3.3.3. uzasadnienia, nie stanowi tu przeszkody, choć istotnie sam obowiązek uiszczania abonamentu nie należy do zakresu administracji rządowej, a ustawa abonamentowa nie przewiduje żadnego "postępowania jurysdykcyjnego", w którym wydawana byłaby decyzja lub postanowienie konkretyzujące obowiązek zapłaty abonamentu.
Zgodnie z poglądami doktryny zakres obowiązków poddanych egzekucji administracyjnej jest wyznaczony za pomocą dwóch kryteriów: przedmiotowego (art. 2 § 1 ustawy egzekucyjnej) oraz czynnościowego (art. 3 i 4 ustawy egzekucyjnej) i dla stwierdzenia dopuszczalności egzekucji konieczne jest spełnienie ich obu. Niemniej wyjątkiem są tu obowiązki przekazane do egzekucji administracyjnej (tak: D. Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, Wrocław 2008, s. 133; P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2009, s. 40). Wynikająca z ustawy egzekucyjnej (lex generalis) norma ogólna dopuszczająca administracyjną egzekucję obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisu prawa tylko, gdy mieszczą się one w zakresie administracji rządowej, zostaje – zgodnie z tzw. regułą kolizyjną porządku treściowego – "uchylona" (rzecz jasna nie w znaczeniu czynności konwencjonalnej powodującej jej usunięcie z systemu prawa) mocą zawartych w innych ustawach norm szczególnych (leges speciales), przekazujących określone należności pieniężne do egzekucji administracyjnej.
To "uchylenie" oznacza, że owe normy szczególne wprowadzają wyjątki od normy ogólnej, która nie znajduje zastosowania w konkretnym wypadku stosowania prawa (patrz: T. Chauvin, T. Stawecki, P. Winczorek, Wstęp do prawoznawstwa, Warszawa 2009, s. 111), a zatem nie stoi na przeszkodzie egzekwowaniu również tych obowiązków, które pozostają poza zakresem administracji rządowej. Publicznoprawny charakter abonamentu i wyraźne upoważnienie do żądania wykonania obowiązku (art. 7 ust. 5 ustawy abonamentowej) dodatkowo uzasadniają pogląd, że art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej zawiera normę szczególną, ustanawiając wyjątek od normy ogólnej wynikającej z art. 3 ustawy egzekucyjnej. Przesądza to o dopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej, w celu wyegzekwowania obowiązku uiszczenia zaległego abonamentu bez konieczności wydania decyzji czy postanowienia, a jedynie na podstawie przepisu prawa, i to nawet pomimo tego, że obowiązek uiszczania abonamentu nie mieści się w zakresie administracji rządowej. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do zaprzeczenia racjonalizmu ustawodawcy, stanowiącego fundamentalne założenie systemu prawnego.
Trybunał Konstytucyjny podkreśla, że warunkiem egzekwowania obowiązku wynikającego z ustawy nie zawsze musi być jego indywidualizacja w formie decyzji, a obowiązek uiszczenia abonamentu może i powinien być skutecznie egzekwowany przez uprawnioną instytucję. Znajduje to potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 czerwca 1997 r. (sygn. akt OPK 1/97, ONSA nr 4/1997, poz. 149), w myśl której "Ustalanie opłaty (...) jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego z przepisu prawa, dokonywaną w trybie pozaprocesowym przez właściwy organ lub w drodze samoobliczenia".
Sąd stwierdził, że "gdy obowiązek uiszczania opłaty wynika wprost z ustawy, dokonanie jej obliczenia nie powinno następować w drodze decyzji, ale w drodze czynności materialno-technicznej typu wykonawczego, w trybie pozaprocesowym, lub w drodze samoobliczenia". Twierdzenie to ma oparcie we wcześniejszym orzecznictwie, zgodnie z którym "załatwienie sprawy (...) przez wydanie decyzji, odnosi się tylko do sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej prawnej formie" (np. wyrok NSA z 17 grudnia 1985 r., sygn. akt III SA 988/85, ONSA nr 2/1985, poz. 38).
W świetle powyższego uznać trzeba, że "władztwo administracyjne" Poczty Polskiej nie obejmuje ustalania wysokości należności z tytułu niezapłaconego abonamentu, ponieważ jest ona określona ustawowo, obowiązek zaś jej uiszczania także wynika bezpośrednio z przepisów ustawy. Innymi słowy, skoro obowiązek uiszczania abonamentu istnieje z mocy prawa, które jednocześnie określa wysokość należności, to obliczenie opłaty ma charakter czynności rachunkowej, materialno-technicznej i nie jest istotne, czy obliczenia tego dokona zobowiązany samodzielnie (co powinien uczynić, decydując się na wpłatę za jeden albo kilka miesięcy; prawodawca pomaga mu zresztą w tym samoobliczeniu, zamieszczając stosowne kwoty w rozporządzeniach KRRiT powołanych w punkcie VI.1.4. uzasadnienia), czy też organ w trybie pozaprocesowym.
Również ustawowe związanie negatywnych dla abonenta konsekwencji nieuiszczenia abonamentu (w postaci odsetek podatkowych, których wysokość wynika z powszechnie obowiązujących aktów prawnych) potwierdza, że obowiązek jego wnoszenia wynika bezpośrednio z ustawy, a więc nie ma potrzeby wydawania odrębnej decyzji. Wszystko to przemawia za poglądem, że forma decyzji nie jest konieczna dla ustalenia wysokości należnego, a nieuiszczonego abonamentu. Dodać trzeba, że skoro abonent zobowiązany jest do samodzielnego obliczenia i wpłacenia zobowiązania, to terminem płatności jest ostatni dzień, w którym wpłata powinna nastąpić (tak: M. Biskupski, [w:] Ordynacja podatkowa. Rok 2008. Komentarz, red. H. Dzwonkowski, Warszawa 2008, s. 351).
Podsumowując powyższe, Trybunał Konstytucyjny uznaje, że ustalanie wysokości należnego abonamentu – czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek COF za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez kierownika COF jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. W tej sytuacji brak decyzji administracyjnej nie stanowi przeszkody w przeprowadzeniu egzekucji administracyjnej abonamentu. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Nie nastręcza to obecnie problemów, ponieważ każdy zarejestrowany użytkownik wpłaca należność na konto bankowe (nawet jeśli czyni to w pocztowym "okienku"), w którego numerze zakodowany jest jego indywidualny numer identyfikacyjny, o którym mowa w rozporządzeniu rejestracyjnym.
Kierownik COF – jak już wyżej wykazano − jest wierzycielem w rozumieniu ustawy egzekucyjnej i nie dysponuje swobodą decydowania o złożeniu albo niezłożeniu wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej (patrz: Z. Leoński, [w:] R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2008, s. 43). Podkreślić trzeba, że dążąc do wyegzekwowania zaległego abonamentu, kierownik COF nie musi (w przeciwieństwie do egzekwowania opłaty karnej) wysyłać upomnienia, ponieważ − zgodnie z § 13 pkt 2 rozporządzenia egzekucyjnego − postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez jego uprzedniego doręczania, gdy "zobowiązany ma ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania".
Z uwagi na powyższe ponieważ nie naruszono prawa materialnego jak i procesowego skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 P.p.s.a.