Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2004r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania małż. E. i S. P. oraz "A." S.A. w R. od decyzji Burmistrza Gminy nr [...] z dnia [...] maja 2004r. w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu podniesiono, że decyzją z dnia [...] maja 2004r. znak [...] Burmistrz Gminy, zmienił wymiar podatku od nieruchomości za 2003r. ustalony własną decyzją z dnia [...] lutego 2003r. nr [...] dla E. i S. małż. P. oraz "A." S.A. w R. i ustalił wysokość podatku za 2003r. w łącznej kwocie 9926,39 zł.
W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że zmiana wysokości podatku nastąpiła na podstawie art. 254 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.)- zwanej dalej Ord. pod., wobec zaistnienia w ciągu roku podatkowego okoliczności uzasadniających zmianę decyzji, a wysokość podatku została ustalona na podstawie danych z ewidencji gruntów.
W odwołaniu od tej decyzji małż. P. oraz "A." S.A. w R. zarzucili, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa ponieważ organ podatkowy uznał, iż cała nieruchomość budynkowa jest wykorzystywana pod działalność gospodarczą. Natomiast faktycznie dla tej działalności wykorzystywana jest jedynie część nieruchomości o pow. 194,40 m 2,, zaś pozostała jest przeznaczona na cele mieszkalne lub jest niezagospodarowana.
Organ odwoławczy powołując się na definicję: gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zawartą w art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) uznał, że grunt, budynek lub budowla są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, jeżeli pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy. Natomiast fakt wykorzystywania ich lub nie do działalności gospodarczej nie ma znaczenia. Wyjątkiem są budynki zaliczone do kategorii budynków mieszkalnych i grunty pod nimi, które bez względu na to czy są w posiadaniu przedsiębiorcy lub też nie, podlegają opodatkowaniu odrębną stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych.
Jednak podatnicy nie wykazali żadnym dokumentem, że przedmiotowy lokal ma charakter mieszkalny. Dopiero zmiana sposobu użytkowania budynku z gospodarczego na mieszkalny, dokonana w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane umożliwi zmianę wymiaru podatku i ustalenie podatku od nieruchomości według stawki jak za budynki mieszkalne.
Na przedmiotową decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosło "A." S.A. w R. reprezentowane przez Prezesa zarządu S. P., w której domagano się uchylenia zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcia merytorycznego lub przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczas zajmowane stanowisko i wnosiło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/ i art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest przez Sąd pod względem zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych występujących w sprawie.
Zauważyć należy, że jedno odwołanie od zaskarżonej decyzji wniosło "A." S.A. w R. reprezentowane przez Prezesa Zarządu S. P., a drugie odwołanie od tej decyzji wnieśli oboje małż. E. I S. P., zaś podpisał je tylko S. P. Organ odwoławczy rozpoznał to ostanie odwołanie jako pochodzące od E. i S. P. bez wezwania E. P. o uzupełnienie jego braków formalnych przez złożenie podpisu.
Brak podpisu E. P. na odwołaniu powoduje jakoby pochodzącego od niej odwołania nie było, a mimo to zostało rozpoznane. Postępowanie odwoławcze ma charakter skargowy i nie może być wszczęte z urzędu co wynika z art. 235 w związku z art. 133 Ord. pod. Organ odwoławczy nie może działać z urzędu, dopiero czynność strony jaką jest wniesienie odwołania powoduje, ze organ wyższego stopnia może korzystać z uprawnień organu odwoławczego. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie E. P. w sytuacji występującej w niniejszej sprawie działał bez podstawy prawnej, co skutkowało zgodnie z art. 247 § 1 pkt 2 Ord. pod. stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. W wyroku z dnia 13 lutego 1996r. SA/Wr477/95 –Temida (CD), Gdańsk 2000r. NSA zawarł tezę, że wszczęcie postępowania przed organem odwoławczym uzależnione jest od tego, czy strona skorzystała z uprawnienia do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy nie może działać z urzędu, a w razie braku odwołania postępowanie przed organem odwoławczym nie znajduje uzasadnienia w prawie i decyzja wydana w takim trybie dotknięta jest nieważnością.
Sąd w pełni podziela tezę zawartą w powyższym wyroku, z uwagi na podniesione w uzasadnieniu argumenty. Niezależnie od tego zauważyć należy, że w obydwu odwołaniach zawarto wniosek o rozpoznanie równoczesne również odwołania z dnia 29 października 2003r. od decyzji Burmistrza Gminy z dnia [...] września 2003r. nr [...] oraz z dnia [...] września 2003r. nr [...], czego organ odwoławczy nie uczynił.
Z uwagi na powyższe należało przy zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 2 P. p. s. a. stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.
W oparciu o art. 152 P. p. s. a. określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku.
W oparciu o art. 200 P. p. s. a. zasądzono od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącej kwotę 397 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.